گروه اجتماعی خبرگزاری تسنیم-احمد جان نثاری: بارش باران در کلان‌شهری مانند تهران بی‌تأثیر بر ترافیک و رفت‌وآمد شهروندان نیست و شهروندی که در معابر گرفتار آب‌گرفتگی می‌شود، به‌حق مطالبه‌گر است. اما روزنامه «سازندگی» در گزارشی با عنوان «نابلدی در بلدیه» نه‌تنها از دایره نقد منصفانه فاصله گرفته بلکه پازل بحران‌سازی خود را حتی روی تصاویر ساختگی هوش مصنوعی و ویدئوهای غیرمرتبط از شهرهای دیگر بنا کرده است؛ تلاشی رسانه‌ای برای القای یک فاجعه که نشان می‌دهد برای ساختن تیترهای تند گاهی به جای واقعیت خیابان‌های تهران به استناد تصاویر فیک متوسل می‌شوند. در حالی که مدیریت شهری در میدان حضور داشت، پمپاژ تصاویری که هیچ سنخیتی با واقعیت میدانی پایتخت نداشتند بیشتر به یک پروژه سیاسی شبیه بود تا روزنامه‌نگاری حرفه‌ای!
اما فراتر از این شعبده‌بازی تصویری و فضاسازی‌های رسانه‌ای حافظه تاریخی تهران اجازه نمی‌دهد فراموش کنیم مدعیان امروز شهر را با چه کارنامه و چه حجمی از عقب‌ماندگی تحویل داده بودند. این جریان سیاسی همان‌هایی هستند که بزرگ‌ترین و ملموس‌ترین دستاورد مدیریت شهری‌شان در دوره اصلاح‌طلبان به‌ویژه در دوران شهرداری پیروز حناچی پروژه‌های فانتزی «دوچرخه‌سواری» و «سه‌شنبه‌های بدون خودرو» بود.
در آن چهار سالی که مدیران وقت به جای توسعه زیرساخت‌های حیاتی و اصلاح شبکه دفع آب‌های سطحی، شهر را به پیست دوچرخه تبدیل کرده بودند هزینه‌های عمرانی به قیمت ثابت سقوط کرد، بدهی شهرداری به عدد سرسام‌آور 66 تا 73 هزار میلیارد تومان رسید و زیرساخت‌های شهر به محاق رفت. نابلدها دقیقاً همان‌هایی بودند که کلان‌شهر تهران را با رویکردهای نمایشی اداره کردند و امروز میراث سنگین همان غفلت‌ها در روزهای بارانی گریبان‌گیر شهر می‌شود.
اشکال اساسی دیگر گزارش سازندگی خلط عامدانه «نظافت و رفت و روب معابر» با «ظرفیت زیرساختی و مهندسی شبکه» است. نویسنده با کنار هم گذاشتن گلایه‌های مردمی از نظافت و تصاویر ساختگی آب‌گرفتگی، حکم به ناکارآمدی کلی می‌دهد؛ بی‌آنکه به این واقعیت فنی تن دهد که شبکه فرسوده برجا مانده از دهه‌ها شهرسازی ناصواب و رکود عمرانی دوره پیشین در برابر بارش‌های حجیم با محدودیت ظرفیت مواجه است. وقتی اولویت مدیریت شهری در گذشته رکاب‌زنی‌های نمایشی و پروژه‌های تشریفاتی بود طبیعی است که امروز در زمان بارش‌های شدید گلوگاه‌های شهری تاوان آن بی‌تدبیری‌ها را پس بدهند.
نکته قابل تأمل دیگر که در این‌گونه نقدها کاملاً مسکوت گذاشته می‌شود کارنامه متمایز مدیریت فعلی در مواجهه با بحران‌هاست. شهرداری تهران در ماه‌های اخیر، در حالی که بر اساس وظایف ذاتی و قانونی خود هیچ مسئولیتی در قبال بازسازی و جبران خسارت واحدهای مسکونی و آسیب‌دیدگان ناشی از جنگ و حوادث خارج از حوزه مدیریت شهری نداشت با تصمیمی شجاعانه و انسانی وارد میدان شد.
مدیریت شهری اجازه نداد تصویر تهران به شهری جنگ‌زده و رها شده تبدیل شود و بار سنگین بازسازی واحدهای آسیب‌دیده را بر دوش کشید؛ این یک ازخودگذشتگی و مسئولیت‌پذیری مدیریتی کم‌نظیر بود که دکتر علیرضا زاکانی و مجموعه شهرداری به نمایش گذاشتند تا ثابت کنند اولویت اصلی‌شان «خدمت به مردم» است، نه نشستن پشت میز و صدور بیانیه‌های سیاسی.
مدیریت فعلی شهرداری البته باید در قبال تک تک نقاط آب‌گرفته پاسخگو باشد و اعلام شناسایی 42 نقطه گلوگاهی زمانی به بار می‌نشیند که اصلاحات مهندسی آن کاملاً مشهود شود. اما تفاوت بنیادین این است که مدیریت امروز پای کار ایستاده، بحران‌ها را مدیریت می‌کند و حتی بار فراتر از وظایف قانونی‌اش را به دوش می‌کشد، در حالی که بانیان دیروز پشت عکس‌های ساختگی هوش مصنوعی و خاطره مبهم دوچرخه‌سواری‌های نمایشی پایتخت پنهان شده‌اند.
تهران امروز نیازمند تحلیل‌های دقیق مهندسی و گزارش‌های مستند است نه پروپاگاندا با تصاویر جعلی و فراموشی تعمدی. سازندگی حق دارد از عملکرد شهرداری پرسش کند، اما حق ندارد با تحریف واقعیت و استناد به تصاویر جعلی و فیک دروغ پردازی کند تا کارنامه کسانی که شهر را با کوهی از بدهی و پیست‌های دوچرخه رها کرده بودند به فراموشی سپرده شود.