به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، در میان ویرانی‌های غزه، نیفین الغرابلی، زنی 42 ساله، کتاب‌های به‌جامانده در زیر آوار را جمع‌آوری کرده، تمیز و مرتب می‌کند و سپس آنها را بین دانش‌آموزان و خانواده‌های آواره توزیع می‌کند تا در بحبوحه نسل‌کشی ادامه‌دار اسرائیل، شعله دانش و آگاهی را زنده نگاه دارد.
این زن فلسطینی که پیش از تجاوز اسرائیل به خاک غزه خیاط بود و زندگی‌اش با درآمد حاصل از خیاطی و سوپرمارکت همسرش می‌چرخید، حالا تلاش دارد با فروش و عرضه کتاب‌ها ضمن تامین معاش خانواده، روزنه‌ای از امید را پیش چشم نسل آینده غزه بگشاید.
او درباره چگونگی شکل‌گیری این کتابخانه می‌گوید: زمانی که همه به دنبال هیزم برای پختن غذا از میان آوارها بودند، چشمم به کتاب‌ها افتاد و تصمیم گرفتم که آنها را جمع‌آوری کنم.
خیاط پیشین فلسطینی ادامه داد: سوپرمارکت همسرم در روزهای اول جنگ تخریب شد و ما مجبور شدیم خانه و کاشانه خود را رها و زیر چادرهای آوارگان زندگی کنیم.
نیفین تنها کسی نیست که در سه سال گذشته و در خلال نسل‌کشی اسرائیل در غزه، تلاش کرده است با نجات کتاب‌ها و راه‌اندازی کتابخانه، زندگی را در میان هم‌وطنان خود جاری کند. در شرایطی که 80 درصد از کتابخانه‌های عمومی غزه تخریب و یا غیر قابل استفاده شده‌اند، ساکنان این منطقه تلاش دارند در اقداماتی خودجوش مانع از محو گنجینه مکتوب و هویت تاریخی و فرهنگی خود به دست رژیم صهیونیستی شوند. برای نیفین و دیگر. ساکنان غزه، کتاب نه صرفاً یک کلای فرهنگی که دریچه‌ای است که از آن می‌توانند به جهان بیرون از محاصره بنگرند.
این‌زن با اشاره به این امر، تاکید می‌کند که "این کتاب‌ها، سلاحی در برابر صهیونیست است".
در بساط او کتاب‌ها یا موضوعات مختلف گردآوری شده است؛ از ادبیات گرفته تا تاریخ و ریاضیات و علوم دینی. او و همسرش در کتابخانه‌ای که شبیه هیچ کتابخانه‌ای در دنیا نیست، این کتاب‌ها را به دانش‌آموزان می‌فروشد و به خانواده‌های بی‌بضاعت، امانت می‌دهد.
سال تحصیلی جدید در غزه در حالی آغاز شده که اکثر مدارس در غزه یا تخریب و یا به سرپناه تبدیل تبدیل شده‌اند. امسال غزه 700 هزار دانش‌آموز دارد، شمار حاضران از تعداد دانش‌آموزان شهید و آسیب‌دیده از جنگ کمتر است.
تلاش نیفین برای حفظ کتاب‌ها بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها و افکار عمومی داشت. یکی از مخاطبان درباره اهمیت فعالیت او و دیگر فعالان فرهنگی غزه نوشت: ماجرا دقیقاً همین است. پس از 7 اکتبر، میلیون‌ها نفر از ما رفتیم و تاریخ را مطالعه کردیم. چشم‌هایمان کاملاً باز شد؛ ما صهیونیسم را شناختیم. دهه‌ها اشغال غیرقانونی، سرکوب بی‌رحمانه و آپارتاید را کشف کردیم. کشتارهای متعدد، بازداشت‌های خودسرانه و شکنجه را متوجه شدیم. از وجود بانک پوست و بانک اعضای بدن باخبر شدیم. تروریسم دولتی نژادپرستانه و تروریسم شهرک‌نشینان، بمب‌گذاری هتل کینگ دیوید، ماجرای ناو یواس‌اس لیبرتی و کاروان آزادی را دریافتیم.
فهمیدیم امدادگران کشته شده‌اند و فعالانی مانند راشل کوری، فرقان دوغان و 9 فعال دیگر در کشتی ماوی مرمره، تریستان اندرسون، جیمز هنری میلر، تام هورندال، شیرین ابوعاقله، عایشه نور و دیگران به قتل رسیده‌اند. ما با کادر درمان و داوطلبان کلیسا که در فلسطین زندگی کرده بودند صحبت کردیم، درباره محرومیت‌ها، نظارت‌های امنیتی و حملات مکرر شنیدیم. از سرقت اموال، تخریب منازل و قساوت محض رژیم اسرائیل باخبر شدیم.
گروگان‌ها، بهانه‌ای برای ادامه نسل‌کشی بود... این‌که اسرائیل اجازه ورود خبرنگاران مستقل را برای ثبت وقایع نمی‌دهد، گویای همه‌چیز است. ...