آخرین خبرهای تسنیم

به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری تسنیم ، تهران به عنوان بزرگ‌ترین کلانشهر کشور، بیش از هر شهر دیگری با چالش نگهداشت و نوسازی شبکه معابر روبه‌رو است. گستردگی معابر، حجم بالای تردد خودروها، فرسودگی بخشی از زیرساخت‌های شهری و همچنین تأثیر عوامل محیطی موجب شده است که موضوع آسفالت و کیفیت روسازی معابر همواره یکی از مطالبات اصلی شهروندان و در عین حال یکی از اولویت‌های مدیریت شهری باشد. در چنین شرایطی، میزان تولید و توزیع آسفالت و نحوه نگهداری معابر شهری، به یکی از شاخص‌های مهم ارزیابی عملکرد شهرداری‌ها تبدیل شده است.

در سال‌های گذشته بارها موضوع فرسودگی آسفالت برخی بزرگراه‌ها، معابر اصلی و حتی کوچه‌های محلات تهران مورد انتقاد شهروندان قرار گرفته بود. از سوی دیگر کارشناسان حوزه حمل‌ونقل و عمران شهری نیز معتقد بودند که فاصله قابل توجهی میان نیاز واقعی پایتخت به نوسازی معابر و میزان آسفالت‌ریزی سالانه وجود دارد؛ موضوعی که در صورت تداوم، می‌توانست هزینه‌های نگهداشت شهر را در سال‌های آینده به مراتب افزایش دهد.

مدیریت شهری ششم اما از ابتدای فعالیت خود، افزایش تولید و توزیع آسفالت را به عنوان یکی از برنامه‌های اصلی حوزه عمران تعریف کرد. اکنون و در حالی که چهار سال از آغاز این برنامه می‌گذرد، مدیران شهری از ثبت رکوردهایی سخن می‌گویند که به اعتقاد آنها بخشی از عقب‌ماندگی‌های انباشته‌شده سال‌های گذشته را جبران کرده است.

مهدی صداقتی مدیرعامل سازمان مهندسی و عمران شهر تهران در گفت‌وگو با تسنیم، در این باره با بیان اینکه در حوزه آسفالت یک تحول جدی و کم‌سابقه در شهر تهران رخ داده است، اظهار کرد: طی چهار سال گذشته حدود 6 میلیون تن آسفالت در سطح شهر تهران تولید و پخش شده است؛ به عبارت دیگر به طور متوسط سالانه یک میلیون و 500 هزار تن آسفالت در معابر پایتخت اجرا شده که این رقم در مقایسه با دوره‌های گذشته رشد قابل توجهی را نشان می‌دهد.

مدیرعامل سازمان مهندسی و عمران شهر تهران با اشاره به مطالعات انجام شده در ابتدای دوره مدیریت شهری اظهار کرد: بررسی‌های کارشناسی نشان می‌داد که برای نوسازی و بهسازی کامل شبکه معابر شهر تهران در یک دوره 10 ساله، سالانه به حدود یک میلیون و 500 هزار تن آسفالت نیاز داریم. این در حالی بود که در سال‌های گذشته به طور متوسط تنها حدود 500 هزار تن آسفالت در سال در سطح شهر تهران تولید و اجرا می‌شد؛ یعنی تنها یک‌سوم نیاز واقعی پایتخت.

وی ادامه داد: در برخی سال‌ها به ویژه در اواخر دهه 90، میزان توجه به موضوع آسفالت به حدی کاهش یافته بود که خرابی‌های گسترده‌ای در بزرگراه‌ها و معابر اصلی شهر مشاهده می‌شد و همین مسئله ضرورت اتخاذ یک رویکرد متفاوت را برای مدیریت شهری آشکار کرد.

به گفته صداقتی، بررسی ظرفیت‌های موجود نشان داد که کارخانه‌های آسفالت شهرداری تهران توان پاسخگویی به نیاز واقعی شهر را ندارند. از همین رو علاوه بر بازسازی، اورهال و نوسازی خطوط تولید موجود، دو کارخانه جدید آسفالت با ظرفیت 240 تن در ساعت خریداری و در دو نقطه از شهر نصب شد.

وی افزود: با بهره‌برداری از این کارخانه‌ها ظرفیت تولید آسفالت به شکل قابل توجهی افزایش یافت و در برخی مقاطع روزانه حدود 10 هزار تن آسفالت در سطح شهر تهران تولید و توزیع می‌شد؛ رقمی که در برخی مناطق تهران معادل کل آسفالت مصرفی یک سال در دوره‌های گذشته بود.

صداقتی با اشاره به سیاست اجرایی شهرداری در حوزه آسفالت گفت: بر اساس تقسیم کار صورت گرفته، اجرای آسفالت معابر بزرگراهی بر عهده معاونت فنی و عمرانی و سازمان مهندسی و عمران قرار دارد و آسفالت معابر محلی و داخلی توسط مناطق 22 گانه شهرداری تهران انجام می‌شود. تولید آسفالت به صورت متمرکز انجام شده و در اختیار مناطق مختلف شهر قرار می‌گیرد.

وی با بیان اینکه کیفیت آسفالت معابر پایتخت طی سال‌های اخیر به شکل محسوسی ارتقا یافته است، اظهار کرد: امروز شهروندان به خوبی تفاوت کیفیت معابر را نسبت به چهار یا پنج سال گذشته احساس می‌کنند. در بسیاری از محلات، کوچه‌ها و معابری آسفالت شده‌اند که به گفته ساکنان آن مناطق، دهه‌ها شاهد اجرای آسفالت جدید نبوده‌اند.

مدیرعامل سازمان مهندسی و عمران شهر تهران ادامه داد: تأکید شهردار تهران بر این بوده که علاوه بر بزرگراه‌ها، معابر داخلی و محلی شهر نیز مورد توجه ویژه قرار گیرند تا شهروندان آثار خدمات عمرانی را در محل زندگی خود به طور مستقیم مشاهده کنند. به همین دلیل بخش قابل توجهی از تولید آسفالت به نوسازی معابر محلی اختصاص یافته است.

وی در تشریح اقدامات تخصصی انجام شده در حوزه نگهداری معابر گفت: در سال جاری سازمان مشاور فنی و مهندسی شهرداری تهران به تجهیزات مکانیزه و فناوری‌های روز دنیا برای پایش وضعیت روسازی معابر مجهز شده است. به کمک این تجهیزات، وضعیت آسفالت بزرگراه‌ها به صورت دقیق برداشت و تحلیل می‌شود و بر اساس نتایج حاصل، نوع عملیات مورد نیاز شامل درزگیری، لکه‌گیری، روکش یا تراش و روکش مشخص می‌شود.

صداقتی افزود: برخلاف گذشته که برخی اقدامات بر اساس مشاهدات میدانی انجام می‌شد، اکنون تصمیم‌گیری‌ها مبتنی بر داده‌های فنی و مطالعات تخصصی صورت می‌گیرد و هر پروژه آسفالت بر اساس اولویت‌های واقعی شبکه معابر تعریف می‌شود.

وی با اشاره به زمان‌بندی اجرای عملیات آسفالت در شهر تهران گفت: به دلیل الزامات فنی، فصل اصلی اجرای آسفالت شش ماه نخست سال است؛ چرا که آسفالت باید در دمای مناسب و حدود 140 درجه سانتی‌گراد اجرا شود. همچنین شرایط آب‌وهوایی و محدودیت‌های ناشی از آلودگی هوا در نیمه دوم سال، اجرای گسترده عملیات آسفالت را با دشواری مواجه می‌کند.

مدیرعامل سازمان مهندسی و عمران شهر تهران خاطرنشان کرد: به همین دلیل فرآیند برداشت خرابی‌های معابر معمولاً در ماه‌های پایانی هر سال و پس از عبور از فصل سرما انجام می‌شود تا میزان واقعی آسیب‌ها مشخص شود و سپس در فصل مناسب، عملیات اجرایی آغاز شود.

وی در پایان با اشاره به آغاز برنامه امسال گفت: پیمانکاران مربوطه انتخاب شده‌اند و عملیات بهسازی معابر بر اساس گزارش‌های فنی آغاز شده است. در حال حاضر رفع خرابی‌های بزرگراه‌های شرق تهران در اولویت قرار دارد و عملیات ترمیم برخی از مسیرهای بزرگراه شهید زین‌الدین نیز در حال اجراست. پس از اتمام این مرحله، سایر اولویت‌های تعیین‌شده در گزارش‌های تخصصی وارد فاز اجرایی خواهند شد.

به گزارش تسنیم،با توجه به حجم گسترده شبکه معابر تهران و سال‌ها انباشت نیازهای نگهداشتی در این حوزه، موضوع آسفالت صرفاً یک اقدام عمرانی روزمره نیست، بلکه بخشی از زیرساخت اصلی مدیریت شهری محسوب می‌شود که به طور مستقیم بر ایمنی تردد، کاهش استهلاک وسایل نقلیه، روان‌سازی جریان عبور و مرور و رضایت شهروندان اثر می‌گذارد. آمارهای ارائه‌شده از سوی مدیرعامل سازمان مهندسی و عمران شهر تهران نشان می‌دهد مدیریت شهری طی چهار سال اخیر تلاش کرده فاصله میان نیاز واقعی پایتخت و میزان اجرای آسفالت را کاهش دهد؛ اقدامی که از یک سو با افزایش ظرفیت تولید و نوسازی کارخانه‌های آسفالت دنبال شده و از سوی دیگر با بهره‌گیری از روش‌های مکانیزه و مطالعات فنی، به سمت مدیریت هدفمند نگهداشت معابر حرکت کرده است.

اکنون با آغاز برنامه‌های اجرایی سال جاری و تمرکز بر اولویت‌بندی علمی پروژه‌ها، میزان موفقیت این رویکرد بیش از هر زمان دیگری در کیفیت معابر و رضایت شهروندان قابل ارزیابی خواهد بود؛ رویکردی که این پرسش را نیز پیش روی مدیریت شهری قرار می‌دهد که آیا این سطح از توجه و سرمایه‌گذاری در نگهداشت معابر می‌تواند در سال‌ها و دوره‌های آینده نیز به صورت پایدار ادامه پیدا کند یا نیاز به بازتعریف مجدد اولویت‌ها در مدیریت شهری خواهد داشت.

انتهای پیام/