سوگواره ملی تعزیه دهزیار تنها یک رویداد آیینی نیست؛ مجالی برای بازخوانی مفاهیمی چون بصیرت و ولایتمداری است.
به گزارش خبرگزاری تسنیم از کرمان، باد در لابهلای شاخ و برگ نخلهای برافراشته میدان تعزیهخوانی مسجد مقدس حضرت جوادالائمه(ع) روستای دهزیار میپیچید. بوی اسپند و کندر، آدمی را بیاختیار به حال و هوای محرم و عاشورا میبرد؛ به کوچههای غبارگرفته کوفه، به غربت سفیر امام حسین(ع) و به اشکهایی که قرنهاست بر مظلومیت اهلبیت(ع) جاری است.
صدای طبل و شیپور، در هم آمیخته با صدای پای اسبها و هیبت لباسهای سبز و سرخ شبیهخوانان، انسان را از این زمین خاکی جدا میکرد و تا افلاک میبرد؛ گویی تاریخ دوباره زنده شده بود و کوفه بار دیگر در برابر چشمان مردم جان میگرفت.
در میان هیاهوی تعزیه، ذهنم به سمت بیبصیرتی مردم کوفه رفت؛ مردمی که با هزاران نامه، امام خویش را دعوت کردند اما هنگامه امتحان، حق را تنها گذاشتند. همان مردمی که سفیر امام حسین(ع)، حضرت مسلم بن عقیل(ع)، را در کوچههای کوفه غریب و تنها رها کردند و با سکوت و ترس و دنیاطلبی، زمینهساز بزرگترین فاجعه تاریخ شدند.
اما این اندیشه، مرا به امروز ایران نیز رساند؛ به روزهایی که ملت ایران در آزمونی دیگر، معنای بصیرت و ولایتمداری را به نمایش گذاشتند.
به مردمی که بیش از هشتاد شب است در میدان ایستادهاند؛ شیرمردان و شیرزنانی که با ایمان، استقامت و وفاداری، پشت ولایت ایستادند تا دشمنان این سرزمین بدانند مردم ایران تا پای جان، پای امام و ولایت خویش خواهند ماند.
و شاید همین تفاوت بزرگ میان کوفه دیروز و ایران امروز باشد؛ تفاوت میان مردمی که امام خویش را تنها گذاشتند و مردمی که در سختترین میدانها، علم ولایت را بر زمین نگذاشتند.
سیزدهمین سوگواره ملی تعزیه دهزیار در چنین فضایی آغاز شد؛ رویدادی فرهنگی ـ مذهبی که با حضور 500 هنرمند تعزیهخوان از استانهای مختلف کشور، بار دیگر دهزیار را به قلب تپنده تعزیه ایران تبدیل کرده است.
در نخستین شب این سوگواره، مجلس تعزیه شهادت حضرت مسلم بن عقیل(ع) توسط گروه تعزیهخوانی کاشان اجرا شد؛ مجلسی جانسوز که روایتگر غربت سفیر امام حسین(ع) در میان مردمی بود که حقیقت را شناختند اما در لحظه تصمیم، اسیر ترس، دنیاطلبی و بیبصیرتی شدند.
حضرت مسلم بن عقیل(ع) به عنوان نماینده و سفیر امام حسین(ع) راهی کوفه شد؛ شهری که هزاران نامه دعوت برای امام فرستاده بود و از حمایت و یاری سخن میگفت. اما با ورود عبیدالله بن زیاد و فضای رعب و تهدید، همان مردمی که ادعای وفاداری داشتند، یکی پس از دیگری از اطراف مسلم پراکنده شدند تا جایی که سفیر امام، غریب و تنها در کوچههای کوفه باقی ماند.
تعزیه شهادت حضرت مسلم(ع) در دهزیار، تنها بازخوانی یک واقعه تاریخی نبود؛ بلکه روایت تلخ سقوط جامعهای بود که در اثر جهل، ترس و بیبصیرتی، حق را تنها گذاشت و راه را برای فاجعه کربلا هموار کرد.
شهادت حضرت مسلم بن عقیل(ع) در حقیقت آغاز غربت نهضت عاشورا بود؛ حادثهای که سرانجام به شهادت امام حسین(ع) و 72 تن از یاران باوفایش در صحرای کربلا انجامید. اگر مردم کوفه در کنار سفیر امام ایستاده بودند، شاید تاریخ مسیر دیگری پیدا میکرد؛ اما بیوفایی آنان، عاشورا را رقم زد.
هنرمندان تعزیه در این مجلس، با بازآفرینی فضای ملتهب کوفه، تنهایی حضرت مسلم(ع) و تغییر رفتار مردم، تلاش کردند این حقیقت را به مخاطبان یادآوری کنند که جامعه زمانی دچار انحراف میشود که مردم، حق را نشناسند، یا آن را بشناسند اما در دفاع از آن سکوت کنند.
سیزدهمین سوگواره ملی تعزیه دهزیار امسال تنها یک رویداد آیینی نیست؛ بلکه مجالی برای بازخوانی مفاهیمی چون بصیرت، وفاداری، ولایتمداری و ایستادگی در مسیر حق است؛ مفاهیمی که امروز نیز جامعه اسلامی بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز دارد.
دهزیار، این روزها فقط میزبان تعزیه نیست؛ اینجا روایت تقابل دو تاریخ است؛ روایت کوفهای که امامش را تنها گذاشت و روایت مردمی که نشان دادهاند تا پای جان، پشت ولایت و آرمانهای خویش خواهند ایستاد.
انتهای پیام/511/