در شب و روز عرفه دریچهای از غفران گشوده میشود که هیچ توبهای را نومید برنمیگرداند.
به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم ، مرحوم علامه جعفری در سخنانی با استناد به دعای عرفه امام حسین (ع)، به مقام توبه و امید به رحمت خداوند اشاره کردهاند که در زیر آمده است.
حضرت این دعا را در صحرای عرفات بیان کرده با خدایش صحبت کرده چند جمله را ما می خواهیم بخوانیم تا ببینیم چرا قرنهاست پدران ما مینشینند و حسین حسین میگویند الان هم نوبت به شما رسیده است و همین طور قرن ها ادامه پیدا خواهد کرد؟
زیرا «هرگز نمیرد آن که دلش نشد به عشق / ثبت است در جریده عالم دوام ما»
اباعبدالله علیه السلام در فرازی از دعای عرفه میفرمایند:
«إِلَهِی إِنَّ اخْتِلَافَ تَدْبِیرِکَ وَ سُرْعَةَ طَوَاءِ مَقَادِیرِکَ مَنَعَا عِبَادَکَ الْعَارِفِینَ بِکَ عَنِ السُّکُونِ إِلَی عَطَاءٍ وَ الْیَأْسِ مِنْکَ فِی بَلَاءٍ»
پروردگار من، اختلاف تدبیر تو و سرعت درهم پیچیده شدن نقشههای قضا و قدر، بندگان عارف تو را از اینکه وقتی چیزی به دستشان آمده است (مال دنیا باشد هر چه باشد) بر آإن تکیه نکنند و وقتی بلایی آمد، از تو ناامید گردند
پرودگار عالم در قرآن میفرماید: «یَمْحُو اللَّهُ مَا یَشَاءُ وَیُثْبِتُ وَعِنْدَهُ أُمُّ الْکِتَابِ؛ خدا آنچه را بخواهد محو یا اثبات می کند و اصل کتاب نزد اوست. رعد/39»
خب اباعبدالله این جمله را که با خدا فرمود سند قرآنیش این آیه شریف است؛ «لِّکَی لَا تَأسَوۡاْ عَلَیٰ مَا فَاتَکُمۡ وَلَا تَفۡرَحُواْ بِمَآ ءَاتَیٰکُمۡ» ناامید نباشید آنچه از شما گذشته دیگه گذشته رفته دیگه، «ما فات قَضی»
برای حفظ تعادل روانی انسان بالاتر از این اصل شما چه می خواهید!
آنچه که از شما فوت شده به عقب برنگردید، و همیشه سعی کنید به جلو بنگرید «نیک بنگر ما نشسته میرویم / می نبینی قاصد جای نُویم»
و چرا به عقب برمی گردی میگویی: عجب دیدی جوانی چه زود رفت، اصلا پیش خودت بگو جوانی خیلی هم خوب شد که رفت! الان را دریاب و مغتنم بشمار
قانونی الهی همینه که همه چیز در حال گذار است، قدرتی که من داشتم رفت و آبادیها رو به خرابی می روند، زیبایی رو به زشتی، قانون هستی همینه شما خودتان بهره برداری کنید از این حرکت چرا گریه میکنید بخندید!
در برابر این حرکتِ تحول، دو گروه صف کشیدهاند:
یک گروه گریه میکنند که «گذشت، گذشت...» آه و افسوسشان بیپایان است.
یک گروه میخندند، چون میدانند: «نیک بنگر ما نشسته میرویم / مینبینی قاصد جای نویم»
داریم به جای نویی میرویم. با هر نفسی که برمیآوری، همان قدر به خدا نزدیکتر میشوی. پس چرا ناراحت؟ چرا؟
«لِکَیْ لاَ تَأْسَوْا عَلَیٰ مَا فَاتَکُمْ وَ لاَ تَفْرَحُوا بِمَا آتَاکُمْ» بروم ماتم بگیرم؟ ماتم ندارد. جریان همین است، قانون الهی همین است، هستی بر همین پایه است.
انتهای پیام/