روز خوش خرمشهر؛ از اسارت 19 ماهه تا آزادی به دست مردانی که با خون خود، خاک میهن را رنگین کردند.
به گزارش خبرگزاری تسنیم از اهواز، روز خوش خرمشهر؛ از اسارت 19 ماهه تا آزادی به دست مردانی که با خون خود، خاک میهن را رنگین کردند.
امروز روز خرمشهر است. خرمشهر، شهری مرزی در جنوب ایران، چشم طمع سردار بیخرد قادسیه را گرفت و از آن به عنوان «بالش بصره» یاد کرد. در روزهایی که پوتین سربازان بعثی خاک آن را قورت دادند، لقمه ای گلوگیر شد برای نامردان روزگار؛ برای سربازانی که هر چه در توان داشتند، هم شهر را ویران کردند و هم اموال مردم را به غارت بردند.
دیری نگذشت که همت مردان سربلند این دیار را خشمی مقدس فراگرفت و ندای الهی عارف مهربان جماران، فرزندان این خاک را مبعوث کرد تا چنگ بر گلوی سربازان صدام بگذارند و آن قطعه خوشرنگ کشور را به دامان مادر میهن برگردانند. امروز روز خوش خرمشهر است که پس از نوزده ماه اسارت در سال 1361، طعم شیرین آزادی را چشید.
در آن روزهای سخت، خیابانهای خرمشهر سکوت مرگباری داشت. خانهها، یکی پس از دیگری، آوار می شد و دود از هر کوچه به آسمان میرفت. اما در میان آن ویرانیها، زنانی بودند که با دستان خالی، زیر آوار، هنوز برای فرزندانشان لالایی میخواندند. مردانی که اسلحه به دست گرفته بودند، نه از سر کینه، که از سر عشق به خاکی که بوی باران و نمک دریا میداد. خرمشهر در آن روزها نفسهای آخرش را میکشید، اما قلبش هنوز میتپید؛ برای لحظه ای که دوباره جان بگیرد.
آزادی خرمشهر فقط یک پیروزی نظامی نبود؛ یک حماسه انسانی بود که به تمام جهان فهماند، مردمی که ریشه در عقیده و غیرت دارند، هرگز تسلیم زور و اشغال نمیشوند.
امروز اگر نام خرمشهر را با افتخار بر زبان میآوریم، نه برای اسارت دیروز، که برای بیداری همیشگی آن است. خرمشهر به ما آموخت که وطن، تنها یک نقطه روی نقشه نیست؛ وطن، جایی است که برایش میجنگی، میمیری و باز هم از خاکسترش قیام میکنی. باشد که هر روزمان، روز خرمشهر باشد؛ روز ایستادگی، امید و آزادی. درود بر مردان این دیار که با خون خود، خاک را رنگین و رها ساختند.
عباس اسلامی پور، فعال فرهنگی و مذهبی
انتهای پیام