به گزارش گروه رسانهای شرق،
امیر حقشنو
۱۱ فوریه ۲۰۲۶، در اتاق وضعیت کاخ سفید، نتانیاهو طرحی را پیشروی دونالد ترامپ گذاشت که از حمله به تأسیسات هستهای ایران فراتر میرفت. همان طرحی که طبق گزارش ۲۲ مارس نیویورکتایمز، دیوید بارنیا، رئیس وقت موساد، پیش از جنگ به نتانیاهو ارائه کرده بود. بارنیا نیز از طریق ویدئو در جلسه حاضر بود. مراحل نقشه چنین بیان شد: ضربه نظامی، حذف رأس حکومت، فعالکردن شبکههای داخلی، به حرکت درآمدن اعتراضات، ورود نیروهای کُرد از عراق و شکلگیری رهبری جایگزین. جنگ قرار بود راه تغییر حکومت را نیز باز کند (برنه و برگمن، یدیعوت آحارونوت، ۲۴ آوریل ۲۰۲۶). بارنیا، طراح امنیتی نقشهای بود که اکنون به مرحله آخر رسیده بود؛ اقناع آمریکا برای حضور در جنگ با ایران. در سوی آمریکایی این کشمکش، جو کنت قرار داشت؛ رئیس مرکز ملی مبارزه با تروریسم که چند هفته بعد صدای علنی مخالفت با جنگ شد. با توجه به جایگاهش، آگاهی او از بحثهای امنیتی دور از انتظار نبود؛ او تلاشهایی در مخالفت با ورود آمریکا به جنگ داشت و ادعا میکرد حتی راههای رساندن نگرانیها به ترامپ در مقاطعی بسته شده بود.
۲۸ فوریه آمریکا با تصمیم ترامپ وارد جنگ شد. بارنیا و حامیان طرح به خواسته مهمی رسیده بودند؛ مشارکت مستقیم آمریکا. از اینجا بود که کنت زمین بازی را تغییر داد؛ استعفایی که ظاهرا خبر از قبول شکست از منطق بارنیا میداد، خود شروع مانور پیچیدهای شد، اما این بار در زمینی جدید.
کنت نخستین مقام ارشد دولت ترامپ بود که بهطور علنی در اعتراض به این جنگ استعفا داد. تنهایی او را باید همینجا دید: بیرون دولت کسی آماده استقبال از او نبود. انپیآر در ۱۹ مارس به نقل از یک نظرسنجی، گزارش داد بیش از هشت نفر از هر 10 جمهوریخواه از اقدام نظامی حمایت میکنند. کنت روی زمینی امن قدم نمیگذاشت. ترامپ هم در پاسخی شخصی، او را در مسائل امنیتی «ضعیف» خواند (رویترز، ۱۷ مارس ۲۰۲۶).
انتشار استعفانامه
در ۱۷ مارس، استعفانامه کنت منتشر شد؛ متنی که هم اعلام خروج بود و هم آغاز یک منازعه. او خطاب به ترامپ نوشت نمیتواند «با وجدان آسوده» از جنگ جاری در ایران حمایت کند: «دعا میکنم درباره آنچه در ایران انجام میدهیم و اینکه آن را برای چه کسی انجام میدهیم، تأمل کنید». سپس دو ادعای اصلیاش را پیش کشید: ایران تهدید قریبالوقوعی برای آمریکا نبوده و فشار اسرائیل و لابی حامی آن در ورود واشینگتن به جنگ نقش داشته است. میان این سطرها، کنت مرگ همسرش را به تصمیم امروز خود پیوند زد. شانون کنت، متخصص زبان و رمزنگاری نیروی دریایی، در ژانویه ۲۰۱۹ و در ۳۵سالگی، در حملهای انتحاری در سوریه کشته شده بود. او در عبارتی تند، حتی جنگی را که شانون در آن کشته شد «ساخته و پرداخته اسرائیل» توصیف کرد. قدم بعدی کنت در زمین رسانه برداشته شد و انتخاب مخاطب، بخش مهمی از آن بود. او نمیخواست فقط از مخالفان همیشگی ترامپ تأیید بگیرد و پرسش را با زبان وعدههای خود جنبش مطرح کرد: نسبت شعار «اول آمریکا» با جنگ تازه در خاورمیانه چیست؟ واشینگتنپست در ۲۲ مارس گزارش کرد او میکوشد صدای مخالفان جنگ در پایگاه «ماگا» را به گوش ترامپ برساند. گام بعدی او، پیوند سیاسی بود. یواسای تودی در ۱۹ آگوست گزارش داد کنت، کارلسون، توماس مسی و مارجری تیلور گرین در ماه جولای در خانه کارلسون در مین گرد آمده بودند. کنت از تماسهای منظم تلفنی و پیامکی این جمع نیز گفت. دیگرانی هم کمکم وارد شدند؛ مگان کلی، ساگار انجتی و شان رایان. کنت اعتراضش را به تریبون عمومی برد. آنها درباره ائتلافی ضدجنگ گفتوگو کردند؛ شاید حزبی تازه یا نیرویی برای تغییر جمهوریخواهان از درون. حزبی شکل نگرفته بود، اما اعتراض از استعفانامه فراتر رفته بود (واشینگتنپست، ۲۲ مارس؛ یواسای تودی، ۱۹ آگوست ۲۰۲۶).
انتخابات آمریکا؛ بازگشت دوباره منطق کنت به روی میز
انتخابات نوامبر، دموکراتها را به اکثریت هر دو مجلس رساند و معاون رئیسجمهور را مجبور کرد در یک سخنرانی، خواستههای رأیدهندگان جداشده از حزب را اینگونه بیان کند: پایان جنگ، توجه به هزینه زندگی، اولویتدادن به آمریکا و تغییر رابطه با اسرائیل. همان مضامین اعتراضی که کنت در نامه خود گفته بود، اکنون در توضیح ونس برای شکست حزب شنیده میشد.
تقابل ادامه دارد
کنت هشتم نوامبر هشدار داد تشدید محاصره هرمز میتواند راه مذاکره را ببندد و درگیری را دوباره شعلهور کند. سه روز بعد، بارنیا از ادامه تحریمها و محاصره برای فرسودهکردن حکومت دفاع کرد و حمله دوباره را هم راهی برای تسریع فروپاشی دانست؛ یکی محاصره را خطر بازگشت به جنگ میبیند، دیگری ابزار فشار برای تغییر حکومت (میدلایستآی، هشتم نوامبر؛ اسرائیلهیوم، ۱۱ نوامبر ۲۰۲۶). در دور نخست، منطق مورد حمایت بارنیا پیروز و آمریکا وارد جنگ شد؛ کنت پس از آن شکست، منطق مخالفت را از حاشیه به متن سیاست بازگرداند. اما کنت هنوز جنگ را متوقف نکرده و آغاز جنگ نیز به معنای تحقق همه اهداف بارنیا نبوده است. روی این یخ نازک، هنوز هیچکس به ساحل نرسیده است و داستان ادامه دارد.
