به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،
زلزله کرمانشاه که شهرستان‌های غربی این استان را در ۲۱ آبان ۱۳۹۶ به تلی از خاک تبدیل کرد و انسان‌های بی‌گناه زیادی را به کام مرگ کشاند یا دست‌کم در اندوه و رنج عمیق فرو برد، همچنان فاجعه‌ای زنده و زخمی باز تلقی می‌شود. اگرچه در شهرها و روستاهای این مناطق صورت معماری و ظاهر شهرها بازسازی‌شده می‌نماید، اما هنوز فراوان است دردهایی که به واسطه زلزله ترمیم نشده و مرهمی ندیده و نیافته‌اند.
اگر از تعدد بازسازی‌نشده تأسیسات و ساختمان‌های اداری و کتابخانه‌ها و مراکز فرهنگی و عمومی که آرزوی مردم است بگذریم، خانواده‌های بی‌شماری را می‌توان یافت که از درون ویران شده و روانشان هیچ‌گاه بازسازی نشد و البته چون انسان بودند و بافت و نماد ساختمانی و آجری نداشتند، کمتر دیده شدند و مجال بازگشت به زندگی دوباره را نیافتند؛ اگرچه به ظاهر زنده بودند.
جامعه‌شناسی دردمند که مطالعاتی عمیق قبل و بعد از زلزله در استان کرمانشاه دارد و اکنون با دانشنامه پسادکترای جامعه‌شناسی، بتن آماده می‌فروشد، روایت می‌کرد که زخم‌های روانی، اعتیاد، تابآوری حداقلی، فوبیای بعد از زلزله و دردهایی که به بررسی از منظر روان‌شناسی اجتماعی نیاز دارد، همچنان در مناطق زلزله‌زده رایج و بلکه بیشتر شده است.
نگارنده به‌عنوان روزنامه‌نگاری داوطلب، به مدت یک سال مستمر مناطق زلزله‌زده از شهرها و روستاهای اسلام‌آباد غرب تا سرپل‌زهاب از ثلاث باباجانی تا قصرشیرین و از گیلان غرب تا جوانرود و روانسر را گشته‌ام و تمام زخم‌ها و دردها را در ذهنم حکاکی کرده‌ام. مثلا می‌توانم از هر نقطه جغرافیای زلزله‌زده، سوژه یا خبری را یادآوری کنم، رنجی را روایت یا کورسوی امیدی را گزارش‌کنم؛ چنان‌که در سال‌های پس از زلزله نوشته‌ام.
اکنون نیز بعد از ۹ سال، گاهی هنوز به منطقه سر می‌زنم و از رنج‌ها و زخم‌های مردم می‌پرسم. مردم با دردهایشان -اگرچه رها شده باشند- می‌سازند، مناسبات فرهنگی، ارتباطات اجتماعی و نمای ظاهری خانه‌ها تغییر یافته و حتی مجموعه مسکن مهر سرپل‌زهاب نیز که نمادی از ویرانی و مظلومیت مردم در زلزله بود، بازسازی و مسکونی شده است، اما فاجعه هنوز این مردم را رها نمی‌کند و تراژدی از زندگیشان رخت بر‌نمی‌بندد. هنوز رنج‌های درون چون خوره و زخم‌های بروز‌نیافته، جانشان را می‌گیرد و البته آن را بروز نمی‌دهند. آخرین خبر، تکان‌دهنده و فاجعه‌آمیز بود؛ پدری که سه جگرگوشه‌اش زیر آوار زلزله آسمانی شدند، سرانجام ماه گذشته و بعد از ۹ سال تحمل درد، به زندگی خود پایان داد. آقای «الف» را خوب می‌شناختم؛ مردی کارگر و ساده‌زیست بود. بارها در ایام زلزله و بعد از آن به خانه‌شان می‌رفتم. اندوه از خانه می‌بارید. بعد از ویرانی و قربانی‌شدن سه فرزندش، اما خانه‌ای محقر ساخته بودند. یک سال بعد از زلزله، خداوند به آنها فرزندی دیگر داد و در پس رنج و زخمی عمیق و افول سه ستاره و حاکم‌شدن تاریکی مطلق، ستاره‌ای دیگر در آسمان زندگیشان درخشید و چراغ خانه شد. نوری دمیده شد و اندکی امید به دل‌های زخمی و سیمای غبار‌گفته بازگشت. امید گرچه ۹ سال زنده بود، اما زور رنج و زخم ناشی از پرواز ابدی و آسمانی‌شدن سه پروانه معصوم رهایشان نکرد. زخم سر باز ماند و رنج و تراژدی رهایشان نکرد. کسی او و اویان را سراغ نگرفت. تابآوری و صبر پدر به پایان رسید و به زندگی خود خاتمه داد.
از اقربای سببی و نسبی‌شان پرسیدم که روزگارشان چون است؟ حال مردم زلزله‌زده به صورت کلی چون است؟پاسخ دادند: چو دانی و پرسی سؤالت خطاست.
* به یاد آقای «الف» که رنج آسمانی‌شدن سه جگرگوشه‌اش را تاب نیاورد و سرانجام ۹ سال بعد از زلزله به زندگی خود پایان داد.