به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،
نمایش «تهران پاریس تهران» حکایتی است از سفرهای ناپیدای انسان در درون خویش؛ از دورشدن‌هایی که گاه نه در مسیر میان دو مقصد، بلکه در اعماق وجود آدمی اتفاق می‌افتند. از فاصله‌ای که ممکن است میان آدم و خودش شکل بگیرد؛ میان آنچه بوده، آنچه اکنون هست و آنچه در جست‌وجوی یافتنش است.
سعید دشتی در انتخاب این متن، به امکانی توجه کرده که شاید یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های تئاتر قصه‌گو باشد: میل مخاطب به دنبال‌کردن سرنوشت شخصیت‌ها. او در گفت‌وگوهایش نیز بر اهمیت روایت و جذابیت قصه در انتخاب نمایش‌نامه تأکید کرده است. از نظر او، ساختار پازل‌گونه متن، در کنار برخورداری از یک خط روایی قابل پیگیری، می‌تواند تماشاگر را درگیر جهان نمایش کند. این انتخاب را باید در نسبت با وضعیتی دید که بخشی از تئاتر معاصر ایران میان تجربه‌گرایی فرمی و ضرورت ارتباط با مخاطب گرفتار آن شده است. اما آنچه می‌توان در مورد نقاط قوت این نمایش اشاره کرد، علاوه بر کارگردانی سعید دشتی، حضور پرقدرت بازیگرانش، ایده‌های بصری زیبا، جزئیات لباس است که می‌توان آنها را درخشان توصیف کرد. اما بیش از هر چیز می‌توان به نقش محوری زن در این نمایش اشاره کرد. زنی که میان خواسته خودش و تصمیم دیگران دست به انتخاب می‌زند. زنی که می‌خواهد بالاخره روزی خودش را زندگی کند. زنی که ابدا غریبه نیست و هریک از ما می‌توانیم خودمان را جای او تصور کنیم. شخصیت زن صرفا عنصری برای پیشبرد درام یا قربانی اتفاقات بیرونی نیست؛ زن در مرکز روایت قرار دارد. زن در سودای آرزویی محال است. او علی‌رغم داشتن صدایی دلنشین و شوق خوانندگی، این آرزو را محال می‌داند. زن قصه تصویر آشنایی است که بیشترین همدلی را در میان مخاطبان این نمایش دارد و زنی شبیه هزاران زنی که در اطراف ما زیست می‌کنند و شاید یکی از ماست. تلاش فاطمه مسعودی‌فر در نشان‌دادن شمایل این زن یکی از ویژگی‌های این اجراست. در این اجرا نمی‌توان از بازی کنترل‌شده امیر جعفری حرف نزد و دیدن بازی مهرداد صدیقیان در این نمایش چمشگیر است. شاید اهمیت این اجرا در همین باشد که تماشاگر را با پرسشی آشنا روبه‌رو می‌کند: چند بار در زندگی به‌جای آنکه آن‌طور که می‌خواهیم زندگی کنیم، به آنچه دیگران از ما انتظار دارند تن داده‌ایم؟