به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،
اکرم کشانی: «من همراه تخت شماره 9 هستم» 54 روز خودم را پشت در شیشه‌ای و مات اتاق ICU این‌طور معرفی می‌کردم تا شرح حال مختصری از وضعیت پدرم بگیرم. 54 روز با چشم‌هایی که دیگر مات شده بودند از بس دوخته بودمشان به آن در شیشه‌ای مات. پدر عزیز من پشت آن در، میان دستگاه‌هایی که بی‌وقفه کار می‌کردند، هنوز نفس می‌کشید. سخت‌ترین قسمت ماجرا همین بود: بابا فقط چند قدم با من فاصله داشت اما آن در شیشه‌ای ما را از هم جدا کرده بود. او صدای من را نمی‌شنید وقتی می‌گفتم: «بابا ما منتظرت هستیم، برگرد» حالا دیگر ICU برای من فقط نام یک بخش از بیمارستان نبود؛ جایی بود میان امید و ناامیدی. ICU راهروی کوچکی داشت با صندلی‌های فلزی سردی که ردیف شده بودند تا من و همراهان بیماران دیگر را کنار هم جای بدهند. سرمای راهرو به لباس‌های ما سخت چسبیده بود و ما در میانه مرداد داغ قم، احساس می‌کردیم زمستان است. ما چند خانواده بودیم که از یک جا به بعد درد و داستان مشترکی پیدا کرده بودیم و جامعه کوچکی را پشت آن در تشکیل می‌دادیم. مانند بازیگرانی بودیم که هر روز سکانس تکراری یک فیلم صامت را بازی می‌کردیم: یک نفر زل می‌زد به صفحه خاموش تلفن همراهش، یک نفر مدام پایش را تکان می‌داد، یک نفر تسبیح می‌چرخاند و یک نفر مرتب تا پشت در می‌رفت و دوباره به صندلی سرد برمی‌گشت. ساعت‌های روی مچ دست‌هایمان و ساعت‌های تلفن‌های همراهمان جلو می‌رفتند، اما انتظار جلو نمی‌رفت. انگار زمان در آن راهروی سرد با ساعت اندازه گرفته نمی‌شد، با باز و بسته‌شدن آن در شیشه‌ای مات سنجیده می‌شد.
«در» مرکز تمام نگاه‌ها بود. با هر بار باز و بسته‌شدنش، سرها بالا می‌رفت و همه ناخودآگاه نیم‌خیز می‌شدیم. چشم‌ها به چهره پرستار یا پزشک دوخته می‌شد و در همان چند ثانیه، هزاران فکر جورواجور از ذهن ما می‌گذشت. هر باز و بسته‌شدن در می‌توانست نشانه خبری باشد، خوب یا بد. اما بیشتر وقت‌ها هیچ اتفاقی نمی‌افتاد و همین انتظار را کش‌دار می‌کرد.
«انتظار» برای ما تبدیل شده بود به یک شکل از زندگی. زندگی‌کردن در فاصله باریک میان «ای کاش» و «نکند اتفاق بیفتد». انگار تمام دنیا پشت در متوقف شده بود. اما عجیب بود که دل‌هایمان به همین که هنوز خبر بدی نرسیده، امید می‌بست. ناامیدی هم آرام و بی‌صدا کنارمان نشسته بود. امید و ناامیدی، پشت در شیشه‌ای مات، با هم می‌جنگیدند. آنها مانند دو موج بزرگ بودند بر دریایی متلاطم؛ یکی بالا می‌رفت و دیگری پایین می‌آمد. گاهی که امید پیروز می‌شد، می‌توانستیم روز ترخیص، لباس‌پوشیدن عزیزمان، برگشتن او به خانه، دور هم نشستن و با هم خندیدن را توی ذهنمان تصور کنیم. اما ناگهان چند لحظه بعد ناامیدی همه آن تصویرهای شیرین را پاک می‌کرد. هیچ‌کدام را نمی‌توانستیم کاملا باور کنیم، نه امید را و نه ناامیدی را. پشت در ICU، آدم بیشتر از همیشه خدا را صدا می‌زند. راستی چرا آدمیزاد وقتی دیگر هیچ کاری از دستش بر‌نمی‌آید خدا را بیشتر صدا می‌زند؟ توی ICU دستگاه‌ها کار می‌کردند و عددهای روی مانیتورها بالا و پایین می‌رفتند، اما هنوز جایی برای چیزی بود که با هیچ دستگاهی اندازه‌گیری نمی‌شد: دست خدا. و تعریف امید شاید این باشد: دست از خدا نکشیدن در هر شرایطی.
من در این 54 روز، پشت این در کسانی را می‌دیدم که به نظرم می‌رسید کلمه مقدس پرستار را از روی خلق‌وخو و شخصیت امن و آرام آنها ساخته‌اند. خانم پرستاری را می‌دیدم که وقتی در باز می‌شد و به سمت ما می‌آمد، لحنش آرام بود. بسیار آرام، حتی وقتی خبرها سخت بودند. هرگز با عجله پاسخ نمی‌داد و وقتی سؤالی را چند بار می‌پرسیدیم، هرگز نمی‌گفت قبلا توضیح داده‌ام. او فقط از بیماران آن طرف در مراقبت نمی‌کرد؛ از امید خانواده‌های پشت در هم مراقبت می‌کرد. او می‌دانست بی‌خبری چه بلایی سر آدم می‌آورد. می‌دانست آدمی که عزیزش تحت مراقبت‌های ویژه است، بیشتر از شنیدن اصطلاحات پزشکی، به یک انسان نیاز دارد که کنارش بایستد و آرامش کند. او نه امید را بی‌دلیل به کسی وعده می داد و نه آن را از کسی می‌گرفت. خانم «ناهید پورنجار»، چیزی فراتر از وظیفه در کارش داشت: رسالت. همچنین، سرپرستار دیگری را می‌دیدم که خود نیز زمانی تمام دنیا را پشت درِ بیمارستان دیگری جا گذاشته بود و داغی در دل داشت که هیچ کلمه‌ای نمی‌توانست آن را توصیف کند. او نیز آرام بود. بسیار آرام. و پشت این آرامش قصه‌ای بود که کمتر کسی از آن خبر داشت. خانم «اعظم نمک‌شناس» سال‌ها پیش تنها فرزندش را از دست داده بود. مادر غم‌دیده‌ای بود که اندوهش را پنهان می‌کرد و اجازه نمی‌داد غم، دست‌ها و قلبش را از کار بیندازد. او نمی‌توانست در برابر رنج انسان‌های دیگر، دست روی دست بگذارد. شاید هر روز با خودش تکرار می کرد: اگر نتوانستم فرزند عزیز خودم را نگه دارم، برای ماندن عزیزان دیگران تلاش می‌کنم. خانم نمک‌شناس داستان دیگری هم داشت که به زندگی‌اش معنا می بخشید. او برادرزاده «شهید حسین نمک‌شناس» بود و چنین به نظر می‌رسید که نام شهید در خانواده‌اش، تنها به یک خاطره بدل نشده، بلکه به بخشی از هویت و رسالت انسانی آنها تبدیل شده است. گویی او از دل این فقدان‌ها، عهدی با خودش بسته و به آن وفادار بود. او از غم پسر نوجوانش «مانی» و خاطره عموی شهیدش «حسین نمک‌شناس» رسالتی تازه برای خودش ساخته بود؛ مردی که سال‌ها برای تحصیل و کسب دانش در آمریکا زندگی کرد، اما وقتی جنگ ایران و عراق آغاز شد، به وطنش بازگشت. او انتخاب کرد که در روزهای سخت، در سرزمینش و کنار مردمش باشد. او با لباس رزم و در میدان جنگ به وطن و هم‌وطنانش خدمت می کرد و امروز، برادرزاده‌اش در لباس پرستاری و در بیمارستان خدمت می‌کند. شاید فاصله زیادی باشد میان میدان جنگ و عرصه بیمارستان، اما میان ایثار یک شهید و رسالت یک پرستار فاصله‌ای نیست. وجه مشترکی میان این دو وجود دارد: احساس مسئولیت در برابر وطن و هم‌وطن. شهید و پرستار هر دو روایتگر عشق و فداکاری‌اند.
این نوشته، ادای احترام کوچکی است به تمام پرستاران دلسوز و مهربان به پاس تمام شب‌های بیداری، صبوری، مهربانی و تلاش‌های خالصانه‌شان برای نجات جان بیماران و امیدبخشی به خانواده‌های مضطرب آنها در سراسر دنیا: به سرکار خانم اعظم نمک‌شناس (سرپرستار بیمارستان امیرالمؤمنین(ع) قم)؛ به سرکار خانم ناهید پورنجار (پرستار بخشICU).