امیر فرض‌اللهی . روزنامه‌نگار و مستندساز
تاریخ تهران، شهرداران بسیاری به خود دیده است، اما عملکرد شهردار کنونی در حوزه حفاظت از منابع طبیعی و بوستان‌ها و درختان شهر با انتقادهای جدی همراه بوده است. یکی دیگر از موارد قابل انتقاد در کارنامه او، مدیریت ترافیک تهران است. به‌جای آنکه تصمیم‌ها به گشودن گره‌های ترافیکی شهر کمک کنند، در مواردی نتیجه معکوس داشته‌اند. اداره شهری با این وسعت و پیچیدگی نیازمند مدیریت کارآمد و تصمیم‌های کارشناسی است؛ به‌ویژه آنکه این تصمیم‌ها مستقیم با زندگی روزمره و منافع شهروندان ارتباط دارند. کارنامه شهرداری در این زمینه پرسش‌های بسیاری برانگیخته است. هزینه‌هایی که از بودجه عمومی صرف می‌شوند، باید دستاوردی روشن برای شهر و شهروندان داشته باشند، اما درباره نتیجه برخی از این هزینه‌ها همچنان تردیدهای جدی وجود دارد. از پروژه ایستگاه ری در خط ۶ مترو و آنچه بر سر پارک زکریا آمد تا وضعیت نگران‌کننده پارک جنگلی چیتگر، پرسش درباره نحوه تصمیم‌گیری و هزینه‌کرد منابع عمومی همچنان مطرح است. ضروری است شهرداری درباره هزینه‌های انجام‌شده و میزان پیشرفت این پروژه‌ها و منافع حاصل از آنها برای شهروندان توضیح روشنی ارائه کند. اکنون نوبت به گلوبندک رسیده است. حدود دو هفته است از ابتدای میدان خیام تا چهارراه گلوبندک در بخشی از مسیر دو بانده نیوجرسی قرار داده‌اند تا به گفته مسئولان، ترافیک کاهش پیدا کند. اما آنچه در این مدت مشاهده می‌شود، افزایش تراکم خودروها و دشوارترشدن عبور و مرور در این محدوده است. یکی از مشکلات جدی این چهارراه، نبود گذرگاه مناسب و ایمن برای عابران پیاده است؛ موضوعی که انتظار می‌رود شهرداری برای حل آن چاره‌ای اساسی بیندیشد و امکان احداث روگذر یا زیرگذر را نیز بررسی کند.
آنچه در بسیاری از این تصمیم‌ها کمتر دیده می‌شود، توجه کافی به بررسی‌های کارشناسی و پیامدهای اجرای طرح‌هاست. اداره تهران بیش از هر زمان دیگری به تصمیم‌های سنجیده و مدیرانی نیاز دارد که پیش از اجرای هر طرحی، آثار آن را بر زندگی مردم بررسی کنند. شهروندان نباید هزینه تصمیم‌هایی را بپردازند که بدون ارزیابی دقیق اجرا می‌شوند. گویند خداوند از گناهان بندگان شاید بگذرد اما از حق‌الناس هرگز. شهردار تهران بارها بر باورهای دینی و مسئولیت‌پذیری خود تأکید کرده است. انتظار می‌رود این تأکید در عمل نیز با رعایت حقوق شهروندان و پاسداری از منابع عمومی همراه باشد. کارنامه مدیریت شهری را باید با میزان موفقیت در حل مشکلات مردم سنجید. از ترافیک و توسعه مترو تا حفاظت از فضای سبز و کیفیت خدمات شهری. در این حوزه‌ها هنوز پرسش‌های فراوانی درباره عملکرد شهرداری وجود دارد و شهروندان حق دارند بدانند تصمیم‌های اتخاذشده چه نتیجه‌ای برای زندگی آنان داشته است. مدیریت شهری نباید بر پایه سلیقه‌های فردی پیش برود. تهران به برنامه‌ای روشن و تصمیم‌های کارشناسی نیاز دارد. شورای شهر نیز وظیفه نظارت بر عملکرد شهرداری را بر عهده دارد اما به نظر می‌رسد انتقادهای مطرح‌شده تاکنون به اصلاح مؤثر برخی از این تصمیم‌ها منجر نشده است. انتظار می‌رود شورا در برابر تصمیم‌های بحث‌برانگیز شهرداری با جدیت بیشتری از اختیارات نظارتی خود استفاده کند. شرایط دشوار کشور نیز ضرورت دقت در هزینه‌کرد منابع عمومی را دوچندان کرده است. در چنین وضعیتی هر تصمیم پرهزینه باید توجیه کارشناسی و منفعتی روشن برای مردم داشته باشد. نمی‌توان منابع محدود شهر را صرف طرح‌هایی کرد که نتیجه آنها مشخص نیست یا به‌جای کاهش مشکلات، بر دشواری‌های زندگی روزمره شهروندان می‌افزایند. تهران بیش از وعده و طرح‌های پرهزینه به مدیریتی پاسخ‌گو نیاز دارد. عملکرد شهردار باید براساس نتایج تصمیم‌هایش سنجیده شود و این پرسش همچنان پابرجاست که حاصل این شیوه مدیریت برای شهروندان چه بوده است؟