به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،
شهید محمّدرضا ثقفی‌فر از اعضای دفتر ویژه رهبر شهید انقلاب بود که از سال ۱۳۶۸ با ورود به سپاه ولیّ‌امر، با عشق و اخلاص در خدمت رهبر شهید انقلاب بود و پس از بازنشستگی نیز به دستور معظّمٌ‌له همچنان در کنار ایشان ماند. ایشان در نهم اسفند ۱۴۰۴، در حالی که شیفتِ آن روز از آنِ او نبود و به جای همکارش به محلّ کار رفته بود، بر اثر حمله‌ی آمریکایی-صهیونی به شهادت رسید.
به روایت خانواده شهید:تعلّق خاطر شهید ثقفی‌فر، تنها به امنیّت فیزیکی محدود نمی‌شد؛ او در آرمان‌ها نیز ذوب شده بود. همسر ایشان خاطره‌ای تکان‌دهنده دارد: «همسرم سی سال به عنوان محافظ، با عشق و علاقه در خدمت خانواده‌ی رهبر شهید انقلاب بود. پس از آنکه بازنشسته شد، حضرت آقا به یکی از آقازاده‌‌ها گفته بودند که ایشان را صدا بزنند تا با او صحبت کنند. رهبر شهیدمان به همسرم فرموده بودند: «آقای ثقفی! کجا می‌خواهی بروی؟» همسرم گفته بود: «آقا جان! بازنشسته شده‌ام؛ همین قدر لیاقت داشتم که تا کنون پیش شما باشم.» حضرت آقا فرموده بودند: «شما همشهری من و خراسانی هستی. کجا می‌خواهی بروی؟ از این به بعد بیا دستیارم باش.» همسرم با شنیدن این حرف رهبر شهیدمان خیلی خوشحال شده بود و به دخترش می‌گفت «من باید تا ظهور امام زمان (عجّل الله تعالی فرجه الشّریف) کنار آقا بمانم» و این عهد را تا آخرین نفَس نگه داشت.»
همسرش می‌گوید «آرزوی ملاقات با آقا را داشتیم، امّا برای ما کارت ملاقات نمی‌گرفت و می‌گفت مثل مردم عادی بروید در صف بِایستید.»
روز نهم اسفند، روز حادثه، گویی قرعه‌ی شهادت به نام او افتاده بود. همکارانش می‌گویند آن روز شیفت او نبود، امّا به جای همکارش پا به میدان گذاشت. همسرش روایتی عجیب از صبح آن روز دارد: «کیف مدارک، ساعت و انگشترش را با خود نبرد؛ انگار می‌دانست در این شیفت به این‌ها نیازی ندارد.» او با روحی سبک‌بار رفت، بی‌آنکه دلبستگی‌های دنیایی را با خود ببرد.
منبع: مهر