به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،
علیرضا ابراهیمی، عضو انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران در یک نشست خبری به مشکلات صادرکنندگان فولاد در شرایط فعلی پرداخت و گفت که "امسال به دلیل تاثیرپذیری از شرایط جنگی و تحولات اقتصادی منطقه که کشور با آن روبه‌روست، مقداری با افت در کل تولید کشور مواجه هستیم و در حال حاضر ترجیح تولیدکننده این است که محصول را به‌گونه‌ای به فروش برساند که ارزش اقتصادی بیشتری محقق شود. اگر تولیدکننده بخواهد شمش فولاد را مستقیما صادر کند، در شرایطی که مثلا نرخ ارز در بازار آزاد ارقام بالایی است، مکلف است ارز حاصل از صادرات را بازگردانده و با نرخ مبادله‌ای در زنجیره بفروشد؛ تولیدکننده فاصله شدیدی که بین نرخ ارز آزاد و مبادله‌ای وجود دارد را تحمل نمی‌کند؛ بنابراین در این شرایط ترجیح بر این است که محصول از طریق بورس به تجار یا مصرف‌کنندگان مستقیم عرضه شود."
او در ادامه پیرامون تاثیر محاصره دریایی بر واردات مواد اولیه و صادرات فولاد کشور توضیح داد: "موضوع محاصره و تحریم را باید از دو وجه بررسی کرد؛ وجه نخست تامین مواد اولیه، قطعات و ملزومات و وجه دوم فروش صادراتی است. در بخش تامین، خوشبختانه بیش از ۹۰ درصد کل زنجیره فولاد در داخل کشور قابل تامین است و صنایع جانبی و پشتیبان به‌قدری گسترش یافته‌اند که پیچیده‌ترین تجهیزات در داخل ساخته می‌شود و تنها حدود پنج درصد قطعات بسیار خاص نظیر ابزار دقیق و سیستم‌های کنترلی نیازمند واردات هستند. در خصوص تامین مواد اولیه پایه هم باید گفت که خوشبختانه صنعت فولاد کشور کاملا متکی به مواد اولیه داخلی است؛ به‌طوری‌که سنگ‌آهن مصرفی تماما از معادن کشور استخراج می‌شود و هیچ وارداتی در این بخش وجود ندارد و تنها در بخش محدودی در ذوب‌آهن به سبب نوع تکنولوژی کوره بلند، نیاز به واردات مقادیر کمی زغال‌سنگ و کک وجود دارد که برای مدیریت این گلوگاه نیز اقداماتی نظیر جایگزینی مصرف گاز به جای زغال‌سنگ و فرآوری و ارتقای کیفی زغال‌سنگ‌های داخلی به کار گرفته شده است تا زنجیره پایدار بماند."
این عضو انجمن تولیدکنندگان فولاد همچنین گفت: "طی بیش از دو دهه گذشته، کشور تحت تحریم‌های مالی و بانکی بوده و اثر تحریم‌های بانکی به‌مراتب عمیق‌تر از موانع فیزیکی است، چراکه با عدم امکان گشایش اعتبارات اسنادی (LC)، ریسک خریدار و فروشنده جهش می‌یابد. با این حال، با شکل‌گیری شبکه‌های تجاری و مالی در این سال‌ها، این ریسک‌ها مدیریت شده و جریان صادرات فولاد اگرچه با کمی افت روبه‌رو شده، اما هرگز متوقف نشد و افت ناشی از جنگ و تحریم بر کل صنعت حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد برآورد می‌شود."
ابراهیمی درباره ناترازی انرژی و تاثیر آن بر تولید فولاد هم توضیح داد: "در تابستان گذشته، هرچند محدودیت‌هایی وجود داشت، اما به سبب وضعیت بارندگی، آبگیری سدها و ورود نیروگاه‌های برق‌آبی به مدار و همچنین مدیریت منسجم‌تر، ابعاد بحران برق نسبت به سال پیش از آن کمتر بود؛ اما چشم‌انداز زمستان پیش‌رو بسیار پیچیده و حساس است."
او همچنین گفت: "صنایع فولاد به شدت به گاز طبیعی وابسته هستند و در شرایطی که حدود یک‌سوم منابع تولید گاز کشور دچار آسیب و ناترازی است، امکان جایگزینی مستقیم سوخت در زنجیره فولاد وجود ندارد. در کوره‌ها می‌توان مشعل‌های گازی را با گازوئیل یا سایر سوخت‌های مایع جایگزین کرد، اما در واحدهای احیا مستقیم تولید آهن اسفنجی، گاز طبیعی نقش سوخت را ندارد، بلکه عامل فرآیند شیمیایی و شکست پیوندها برای احیای سنگ‌آهن است و از نظر فرمولاسیون فنی به هیچ عنوان نمی‌توان سوخت دیگری را جایگزین گاز کرد. بنابراین در زمستان قطعا با چالش افت تولید ناشی از گاز مواجه هستیم. تنها راهکار کوتاه‌مدت برای جلوگیری از توقف چرخ صنایع، مدیریت و صرفه‌جویی در بخش مصارف خانگی است؛ چراکه مصرف بخش خانگی چندین برابر بخش صنعت است و اگر تنها ۱۰ درصد در مصرف گاز خانگی صرفه‌جویی صورت بگیرد، جریان تولید در صنایع سنگین متوقف نخواهد شد."
این عضو انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران در ادامه گفت: "هزینه لجستیک در صنعت فولاد بسیار سنگین است و سهمی نزدیک به ۲۰ درصد از کل هزینه‌ها را به خود اختصاص می‌دهد. حجم جابه‌جایی مواد در زنجیره بسیار بالاست و جابه‌جایی‌های زمینی ارقام چند ده میلیون تنی را ثبت می‌کند. ظرفیت و سرعت سیر ناوگان ریلی در کشور پایین است؛ به‌طوری‌که بر اساس آمارها، کل حمل بار محقق‌شده توسط راه‌آهن جمهوری اسلامی ایران سال گذشته شش میلیون تن بود درحالی که ۱۰ میلیون تن هدفگذاری شده بود. در بخش جاده‌ای نیز به دلیل قیمت بسیار بالای کامیون و هزینه‌های ثابت سرمایه‌گذاری، همواره چالش وجود دارد؛ رانندگان کرایه‌ها را ناکافی و نامتناسب با هزینه‌ها می‌دانند و تولیدکننده نیز لجستیک را گران ارزیابی می‌کند.