به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،
یکی از اعضای مجلس خبرگان رهبری ( آیت الله اراکی) از رئیس‌جمهور خواسته است «به تفسیر قرآن و نهج‌البلاغه نپردازد. چون اشتباهات بزرگ پیش می‌آید که احیاناً قابل جبران نیست.»
اتفاقا این یک «بایستگی راهبردی» است. هم رئیس‌جمهور باید بدان التزام داشته باشد و هم آن نماینده خبرگان و دیگرانی که در جایگاه خطبه و خطابه قرار می‌گیرند. همه خود را ملزم بدانند که فقط در حوزه تخصصی خود اظهار نظر کنند. اتفاقا بسیاری از مشکلات ما از همینجا ناشی می‌شود که حضرات، در حوزه‌های تخصصی، حرف‌های غیرتخصصی می‌زنند.
البته پزشکیان تفسیر نمی‌کند که به نقل از نهج‌البلاغه می‌پردازد و گاهی آیه‌ای هم چاشنی سخنان خود می‌کند. اما برخی از حضرات با اینکه خود در همه امور، به تأکید می‌توان گفت و نوشت که در «همه امور» اظهار نظر می‌کنند اما اگر دیگری به حوزه‌ای که خود را در آن متخصص می‌دانند نزدیک شود، واکنش نشان می‌دهند. این البته خوب است که آدم بر تخصص خود غیرت داشته باشد و بین برداشت و گفتار عمومی و برداشت و گفتار تخصصی غیریت‌سازی کند، ولی این را باید به خود هم مدام یادآوری کند که جز در عرصه‌ای که دانش آموخته و تجربه اندوخته است «نظر کارشناسی» ندهد.
اگر این نگاه، رسم‌الخط رفتاری ما شود، بخش زیادی از مشکلات حل خواهد شد. به ویژه در سیاست خارجی و نگاه جهانی که گاه با یک سخن غیرتخصصی، همه چیز تحت تأثیر قرار می‌گیرد. در شرایطِ نه جنگ و نه صلح که در عین حال هم صلح است و هم جنگ، باید به دقت کلمات را انتخاب کرد تا دقیقا همان معنایی را تولید کند که بی‌اما و اگر، مقصود را برساند. این یک واقعیت است که ما به تخصصی گویی در همه امور به ویژه عرصه حکمرانی و ویژه‌تر حوزه عمومی و اجتماعی حکمرانی نیاز داریم. به ادبیاتی که سازنده و امید آفرین باشد. لااقل اگر امیدی نمی‌افزاید، به توسعه یاس هم نینجامد. درست و دقیق بگوئیم تا جامعه هم بتواند به دقت خود را با واقعیت‌ها همساز کند. غیرتخصصی حرف زدن با توجه به عوارض آن جای خود را به سکوت بدهد خیلی بهتر است!
منبع: جمهوری اسلامی