بررسی مسیر سرمایه‌گذاری‌های آقای هادی درویشوند نشان می‌دهد بخشی از این سرمایه‌گذاری‌ها در شرایطی انجام شده که شرکت‌ها در زمان ورود با وضعیت عادی و مطلوبی مواجه نبوده‌اند. در واقع، نقطه شروع در برخی از این سرمایه‌گذاری‌ها نه یک واحد صنعتی آماده و در حال رشد، بلکه یک ظرفیت صنعتی کم فعالیت، متوقف شده یا گرفتار در گلوگاه‌های اساسی بوده است.
در شرکت تولیدی فیلتر البرز، فعالیت شرکت عملاً متوقف شده بود و بازگرداندن مجموعه به چرخه تولید، نخستین مسئله پیش روی سرمایه‌گذار بود. پتروشیمی بیستون نیز در شرایطی قرار داشت که به دلیل مشکلات تأمین خوراک و مواد اولیه، تولید آن به شدت محدود شده بود. در پالایشگاه نفت کرمانشاه، قدمت بالای تجهیزات و فرسودگی بخشی از زیر ساخت‌ها، امکان بهره‌برداری با راندمان مطلوب را محدود کرده بود. در آلومینای ایران نیز محدودیت در تأمین ماده اولیه و افت کیفیت بوکسیت، از چالش‌های مهمی بود که مستقیماً بر فرآیند تولید و هزینه‌های عملیاتی اثر می‌گذاشت.
بنابراین در این موارد، سرمایه‌گذاری صرفاً به معنای تملک یک شرکت نبوده است. هر کدام از این مجموعه‌ها مسئله متفاوتی داشته‌اند و برای بازگشت به مسیر فعالیت، نیازمند سرمایه‌گذاری، تأمین مواد اولیه، نوسازی و بهسازی تجهیزات، رفع گلوگاه‌های تولید و تصمیم‌گیری‌های عملیاتی بوده‌اند. به بیان دیگر، بخشی از کار از جایی آغاز شده که یک ظرفیت صنعتی وجود داشته، اما به دلایل مختلف امکان استفاده مناسب از آن فراهم نبوده است.
نتیجه این رویکرد را می‌توان در ادامه فعالیت این مجموعه‌ها و حفظ ظرفیت‌های صنعتی و اشتغال آنها مشاهده کرد. امروز فعالیت‌های گروه صنعتی و اقتصادی ستاره فلات حدود ۵ هزار شغل مستقیم و ۵ هزار شغل غیرمستقیم ایجاد کرده است. از این منظر، یکی از وجوه قابل توجه کارآفرینی در این مسیر، تشخیص ظرفیت‌هایی بوده که به دلایل مختلف از مدار مطلوب خارج شده بودند و تلاش برای بازگرداندن آنها به چرخه تولید؛ مسیری که در برخی موارد از احیای یک کارخانه متوقف شده آغاز شده و در برخی دیگر به رفع یک گلوگاه اساسی در یک مجموعه بزرگ صنعتی رسیده است.
