به گزارش خبرآنلاین، شرکت امبرائر (Embraer) در سال‌های اخیر سفارش‌ها و انتخاب‌های متعددی برای C-۳۹۰ دریافت کرده است. پرتغال، مجارستان، هلند، جمهوری چک، سوئد، اتریش و یونان از جمله کشورهای اروپایی علاقه‌مند به این هواپیما هستند. کره جنوبی، امارات، ازبکستان و کلمبیا نیز در فهرست مشتریان آن قرار دارند.
مزیت اصلی هواپیمای برزیلی
بر اساس گزارش Eurasian Times، یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های دو هواپیما به سیستم پیشران آن‌ها مربوط می‌شود. C-۳۹۰ از دو موتور توربوفن استفاده می‌کند، درحالی‌که C-۱۳۰J به چهار موتور توربوپراپ مجهز است. این تفاوت باعث شده هواپیمای برزیلی در سرعت پرواز برتری داشته باشد.
C-۳۹۰ با سرعت کروز حدود ۸۷۰ کیلومتر بر ساعت پرواز می‌کند و می‌تواند حداکثر ۲۶ تن بار حمل کند. در مقابل، سرعت کروز C-۱۳۰J حدود ۵۰۰ تا ۶۷۰ کیلومتر بر ساعت و ظرفیت حمل بار آن حدود ۲۰ تا ۲۱ تن است. هواپیمای برزیلی همچنین به سامانه کنترل پرواز دیجیتال موسوم به Fly-by-Wire مجهز شده که با کاهش بار کاری خلبان، کنترل دقیق‌تر هواپیما را امکان‌پذیر می‌کند.
بااین‌حال، C-۱۳۰J همچنان در برخی مأموریت‌ها برتری دارد. طراحی چهارموتوره و ملخ‌های آن عملکرد مناسبی در سرعت‌های پایین و باندهای کوتاه و ناهموار فراهم می‌کند؛ قابلیتی که برای عملیات نظامی در مناطق دورافتاده اهمیت زیادی دارد. سابقه عملیاتی طولانی و شبکه گسترده تعمیر و نگهداری این هواپیما نیز از مزیت‌های مهم آن است.
رقابت سرنوشت‌ساز در هند
یکی از مهم‌ترین رقابت‌های پیش روی دو شرکت در هند شکل گرفته است. نیروی هوایی این کشور در سال ۲۰۲۶ برای خرید حدود ۶۰ هواپیمای ترابری متوسط درخواست پیشنهاد داد که ارزش آن بیش از ۱۰ میلیارد دلار برآورد می‌شود.
در این رقابت، شرکت ماهیندرا با امبرائر برای عرضه C-۳۹۰ همکاری می‌کند و لاکهید مارتین نیز با شرکت هندی تاتا برای پیشنهاد C-۱۳۰J وارد میدان شده است.
موفقیت C-۳۹۰ نشان می‌دهد بازار هواپیماهای ترابری نظامی دیگر در اختیار چند تولیدکننده باسابقه نیست. البته برتری سرعت و ظرفیت حمل بار به‌تنهایی برای جایگزینی هرکولس کافی نخواهد بود؛ زیرا هزینه نگهداری، زیرساخت پشتیبانی، عملکرد در باندهای دشوار و سابقه عملیاتی نیز در تصمیم کشورها نقش تعیین‌کننده دارند.