به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ بازیکنان پرتغال یکی پس از دیگری در تونل ورزشگاه مونیسیپال براگا صف کشیده بودند. البته یک چهره سرشناس در ابتدای این صف غایب بود؛ اما از منظری دیگر، او همچنان در ذهن همه حضور داشت. شاید با لبخندی بر لب، هرچه از شب می‌گذشت، احساس رضایت بیشتری می‌کرد.

این مراسم در شهر براگا، در شمال پرتغال، برگزار می‌شد؛ جایی که یکی از تماشایی‌ترین ورزشگاه‌های اروپا، ساخته‌شده در دل صخره، میزبان مجموعه‌ای از برنامه‌های بزرگداشت کریستیانو رونالدو بود. با این حال، نتیجه مسابقه بیش از هر چیز دیگری غیبت او را به یاد همه آورد.

پرتغال یک - دانمارک چهار؛ نتیجه‌ای که به‌خوبی گویای همه‌چیز بود. این نخستین مسابقه پرتغال پس از خداحافظی رونالدو از بازی‌های ملی محسوب می‌شد و باختی بود که به شکلی باورنکردنی، سنگین‌ترین شکست تاریخ این تیم در یک مسابقه رسمی در خاک خودش به شمار می‌رفت؛ آن هم پس از ۱۰۵ سال.

آیا رونالدو این مسابقه را تماشا می‌کرد؟ در واقع، بهتر است پرسش ناخوشایند دیگری را هم مطرح کنیم: آیا عجیب نبود که چنین مراسم بزرگداشتی بدون حضور کسی برگزار شود که تمام این تشریفات به افتخار او ترتیب داده شده بود؟

با این حال، برگزارکنندگان بدون توجه به این موضوع، برنامه‌های خود را برای تجلیل از بازیکنی ادامه دادند که دوران ملی‌اش پس از ۲۳ سال به پایان رسیده بود؛ بازیکنی که در ۱۸ سالگی، با دندان‌هایی ارتودنسی‌شده و استعداد فوتبالی خیره‌کننده، کارش را در تیم ملی آغاز کرد.

کابوس پرتغال در مراسم خداحافظی رونالدو؛ شب باشکوهی که به نفع Cr۷ تمام شد

تمام هم‌تیمی‌های سابق رونالدو پیش از دیدار لیگ ملت‌های اروپا مقابل دانمارک با پیراهن شماره ۷ وارد زمین شدند. ۲۳ کودک حاضر به‌عنوان نمادهای مسابقه نیز همین پیراهن را به تن داشتند. بنری بزرگ با عبارت «Obrigadao Capi۷ao» به معنای «متشکریم کاپیتان» در ورزشگاه نصب شده بود. در دقیقه هفتم مسابقه نیز تماشاگران به احترام رونالدو ایستادند و او را تشویق کردند. برخی هواداران نقاب‌هایی با تصویر او بر چهره داشتند و هم‌زمان، تصویر شادی گل معروفش روی نمایشگر بزرگ ورزشگاه به نمایش درآمد.

حتی شماره پیراهن رونالدو را هم تغییر داده بودند و خطی افقی در میانه عدد ۷ قرار داده بودند؛ همان‌طور که بسیاری از اروپایی‌ها این عدد را می‌نویسند. انگار قرار بود شماره ۷ سنتی نیز به افتخار او بازنشسته شود. فدراسیون فوتبال پرتغال در توضیح این تصمیم نوشته بود: «زمان آن رسیده که یک شماره ۷ جدید را معرفی کنیم؛ چون یک شماره ۷ وجود دارد که ابدی خواهد ماند.» واقعاً باید گفت: متشکریم کاپیتان!

شاید برخی این مراسم را بیش از اندازه اغراق‌آمیز بدانند. بسیاری معتقدند رونالدو بیش از حد در تیم ملی ماند و پس از ورود به دهه پنجم زندگی‌اش، باید جدایی از او آسان‌تر می‌شد. او به سنی نزدیک شده بود که به نقل از ادوارد گری، تنیس‌باز سابق بریتانیایی، تنها ورزش واقعی باقی‌مانده برای افراد در آن سن، «جست‌وجو برای پیدا کردن عینکشان» است!

با این وجود، با توجه به کارنامه رونالدو در تیم ملی، برگزاری مراسمی متفاوت برای او کاملاً قابل انتظار بود. این ستاره که همچنان در خط حمله النصر در لیگ حرفه‌ای عربستان بازی می‌کند، ۲۳۴ بار پیراهن پرتغال را پوشیده و ۱۴۶ گل برای این تیم به ثمر رسانده است.

باید صریح گفت که این آمار حیرت‌انگیز است. برای درک بهتر بزرگی این اعداد، کافی است بدانیم هری کین، بهترین گلزن و رکورددار بازی ملی انگلیس، ۱۲۶ بازی و ۹۲ گل در کارنامه دارد. در برزیل، تیمی که پنج بار قهرمان جهان شده است، کافو با ۱۴۲ بازی رکورددار تعداد بازی ملی است و نیمار با ۸۰ گل در صدر جدول گلزنان قرار دارد؛ سه گل بیشتر از پله افسانه‌ای.

لیونل مسی نیز در ۲۰۸ بازی ملی برای آرژانتین، ۱۲۶ گل به ثمر رسانده است. اما آمار دیگر ستاره‌ها در مقایسه با رونالدو چندان به چشم نمی‌آید. کیلیان امباپه با ۶۷ گل بهترین گلزن تاریخ فرانسه است، میروسلاو کلوزه ۷۱ گل برای آلمان به ثمر رسانده و داوید ویا با ۵۹ گل بهترین گلزن تاریخ اسپانیا، قهرمان جهان، محسوب می‌شود. در تیم ملی آمریکا نیز کلینت دمپسی و لاندون دوناوان هر دو با ۵۷ گل رکورددار هستند؛ آماری که رونالدو ۱۰ سال پیش به آن رسیده بود.

رونالدو زمانی درباره خودش گفته بود: «افرادی هستند که از من متنفرند و می‌گویند مغرور، خودخواه و ازخودراضی هستم. همه این‌ها بخشی از موفقیت من است. من برای بهترین بودن ساخته شده‌ام.»

به همین دلیل، قدم زدن در میدان اصلی شهر براگا، میدان جمهوری، در بعدازظهر روز مسابقه، به معنای مواجهه با چندین بدل رونالدو بود. هرچه به ورزشگاه نزدیک‌تر می‌شدید، تقریباً روی پشت هر دو پیراهن تیم ملی پرتغال، نام او دیده می‌شد. در چنین فضایی، پرسیدن این سؤال از مسئولان که چرا رونالدو برای دریافت این همه محبت در ورزشگاه حضور ندارد، کمی بی‌ادبانه به نظر می‌رسید. تنها توضیحی که پیش از مسابقه ارائه شد، این بود: «او در عربستان سعودی است.»

همین سؤال از سرمربی پرتغال نیز پرسیده شد. ژرژ ژسوس پاسخ داد: «نمی‌دانم. این موضوع به خودش بستگی دارد.»

اما فوتبال؛ بله، خود مسابقه فوتبال! کم‌لطفی است اگر بگوییم شروع دنیای تازه پرتغال بدون رونالدو، مطابق انتظار این تیم نبود. در واقع، تصور شروعی بدتر از این هم دشوار است. هواداران دانمارک نیز برای تشدید این وضعیت شعار «مسی، مسی» سر می‌دادند.

پیر امیل هویبیرگ، کاپیتان دانمارک، در اواخر نیمه نخست از روی نقطه پنالتی گل اول را به ثمر رساند. راسموس هویلوند با دو ضربه دقیق، گل‌های دوم و سوم دانمارک را وارد دروازه پرتغال کرد و زمانی که یواخیم اندرسن در دقیقه ۷۵ گل چهارم را به ثمر رساند، صدای سوت‌های اعتراضی بلند و ممتد از سوی هواداران میزبان شنیده می‌شد.

پرتغال از سال ۱۹۸۳، زمانی که در دیداری دوستانه با همین نتیجه مقابل برزیل شکست خورد، در یک مسابقه خانگی با اختلاف چهار گل عقب نیفتاده بود. جالب اینکه در آن شب شنبه، نخستین کسی که به این موضوع واکنش نشان داد، یک برزیلی به نام ژوائو ویکتور بود. بازیکن سابق بنفیکا در صفحه اینستاگرامش نوشت: «وقتی به الگوی خود احترام نمی‌گذارید، نتیجه همین می‌شود.»

کابوس پرتغال در مراسم خداحافظی رونالدو؛ شب باشکوهی که به نفع Cr۷ تمام شد

تمام این اتفاقات می‌توانست به‌راحتی زمینه‌ساز شکل‌گیری این روایت شود که «کسی شماره کریستیانو را دارد؟»؛ به‌ویژه آنکه خط حمله جدید پرتغال، متشکل از برونو فرناندز در سمت چپ، پدرو نتو در سمت راست و ژوائو فلیکس در پشت سر گونسالو راموس، تنها در مقاطعی کوتاه نشانه‌هایی از هماهنگی و خطرناکی داشت.

اما یک نکته مهم وجود دارد؛ رونالدو در سه مسابقه قبلی پرتغال نیز حضور نداشت و این تیم هر سه بازی را با پیروزی پشت سر گذاشته بود؛ از جمله برد چهار بر دو مقابل دانمارک در ماه گذشته. بنابراین شاید بهتر باشد فعلاً از قضاوت‌های عجولانه پرهیز کنیم.

با این حال، باید پذیرفت که عادت کردن به شرایطی که دیگر نمی‌توان از یکی از بزرگ‌ترین گلزنان تاریخ فوتبال استفاده کرد، به زمان نیاز دارد.

برناردو سیلوا، بازیکنی که پس از رونالدو بازوبند کاپیتانی را بر بازو بست، پیش از مسابقه نیز به همین موضوع اشاره کرده بود. این بازی، صدوشانزدهمین حضور ملی برناردو بود؛ بازیکنی که اکنون ۳۲ سال دارد و با وجود تجربه فراوان، اعتراف کرد پذیرفتن جایگاه باتجربه‌ترین بازیکن تیم ملی برایش عجیب خواهد بود.

برناردو که در آخرین لحظات مسابقه گل تسلی‌بخش پرتغال را به ثمر رساند، گفت: «طبیعتاً لحظه غم‌انگیزی است. کریستیانو ۲۳ سال در تیم ملی حضور داشت و من ۱۲ سال است که اینجا هستم. بنابراین تمام دوران حضورم در تیم ملی را در کنار او گذرانده‌ام. دیر یا زود چنین روزی فرا می‌رسید، اما برای من ناراحت‌کننده است؛ چون حضور در رختکن کنار او مایه افتخار و افتخاری بزرگ بود.»

پس از پایان مسابقه چه اتفاقی افتاد؟ بازیکنان در حالی ورزشگاه را ترک می‌کردند که به نظر می‌رسید از شدت شوک، هنوز اتفاقات رخ‌داده را باور نکرده‌اند. ژرژ ژسوس نیز در نشست خبری تا حد زیادی خویشتن‌دار بود، اما پذیرفت که دلیل اعتراض و خشم هواداران را درک می‌کند.

طبیعی بود که از سرمربی‌ای که رونالدو را از ترکیب کنار گذاشته و نقش او را در تیم به حاشیه برده بود، درباره غیبت یک بازیکن خاص سؤال شود.

کابوس پرتغال در مراسم خداحافظی رونالدو؛ شب باشکوهی که به نفع Cr۷ تمام شد

این سرمربی ۷۲ ساله در پاسخ گفت: «دلتنگ چه چیزی؟ او دیگر اینجا نیست. از نظر همراهی و حضورش دلتنگ او هستیم، اما دیگر بازی نمی‌کند، اینجا حضور ندارد و تصمیمش را درباره آینده گرفته است.»

همه متوجه منظور ژسوس شدند. با این حال، اگر تیمش نمایش فاجعه‌بار و دور از انتظاری ارائه نمی‌کرد، انتقال این پیام بسیار آسان‌تر بود.

پرتغال که در تازه‌ترین رده‌بندی فیفا دو پله سقوط کرده و به رتبه هفتم رسیده است، در تمام سال‌هایی که رونالدو را در ترکیب خود داشت، هرگز با چنین نتیجه‌ای شکست نخورده بود. ژسوس هم به‌خوبی از این موضوع آگاه بود.

و رونالدو؟ با شناختی که از شخصیت او داریم، به‌راحتی می‌توان تصور کرد که برنده پنج توپ طلا در عمارتش در عربستان نشسته، لبخند می‌زند، تمام اتفاقات را دنبال می‌کند و بار دیگر به بزرگی و توانایی‌های خودش می‌اندیشد؛ شاید حتی در همان حال، شادی گل معروف «سیووو» را هم اجرا می‌کند!

منبع: اتلتیک

مشاهده خبر در سایت خبرآنلاین