به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، این تحلیل پنج تحول کلیدی را که محاسبات واشنگتن برای حمله متجاوزانه مجدد به ایران را تغییر داده است، بررسی می‌کند و تأکید دارد که از جنبه متوقف ساختن جنگ اکنون «توپ در زمین ترامپ است.»
بنابر روایت ایسنا، این گزارش تصریح می‌کند هزینه سیاسی ادامه جنگ تجاوزکارانه علیه ایران برای دونالد ترامپ، رئیس جمهور متجاوز ایالات متحده، به‌صورت تصاعدی افزایش یافته است. شکست سنگین جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای، «جنگی را که از پیش غیرمحبوب بود به یک دردسر انتخاباتی تبدیل کرده و تحولات کنگره، اسرائیل، دیپلماسی منطقه‌ای و تهران، ریسک تشدید تنش را بالا برده است.»
به ادعای این گزارش، ترامپ اخیراً به ظاهر لحنی ملایم‌تر اتخاذ کرده و مارکو روبیو، وزیر خارجه آمریکا، گفته است که عملیات رزمی گسترده «فعلاً ضروری نیست.»
نخستین تحول: شکست کوبنده جمهوری‌خواهان
بر اساس این تحلیل، یک نظرسنجی در ماه مارس نشان داده بود ۵۹ درصد آمریکایی‌ها تصمیم ترامپ برای حمله به ایران را اشتباه می‌دانند و تا ماه اوت، میزان رضایت از این جنگ متجاوزانه در بین آمریکایی‌ها به تنها ۳۱ درصد رسید و سرانجام انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره در ماه نوامبر عملا به یک «همه‌پرسی» درباره جنگ و پیامدهای اقتصادی آن تبدیل شد.
جمهوری‌خواهان هر دو مجلس کنگره را در نتیجه افزایش قیمت انرژی به عنوان پیامد جنگ ایران و نارضایتی گسترده از سیاست‌های ترامپ از دست دادند. خود ترامپ اذعان کرده که جنگ به شکست جمهوری‌خواهان کمک کرده و جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا نیز به شکلی صریح‌تر گفت: «دلیل شکست ما در این انتخابات جنگ است. خود رئیس‌جمهور دیشب این را گفت.»
تحلیلگر مرکز سیاست بین‌الملل تصریح کرد: «ایران تلاش کرد با مختل کردن بازارهای جهانی انرژی، هزینه‌های اقتصادی جنگ را به آمریکایی‌ها بچشاند. تهران اکنون شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات را تأییدی بر درستی آن استراتژی می‌داند. مسائل دیگر نیز در شکل‌دهی به نتیجه انتخابات نقش داشتند، اما سوای نتایج نامطلوب در نظرسنجی‌ها، شکست جمهوری‌خواهان چنان هزینه‌ای سیاسی بر ترامپ تحمیل کرد که او نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد.»
دومین تحول: «سونامی آبی» دموکرات‌ها و قدرت بودجه
پیروزی گسترده دموکرات‌ها، دستور کار ضدجنگ این حزب را تقویت کرده است. حکیم جفریز، رهبر دموکرات‌های مجلس نمایندگان، پس از انتخابات متعهد شد به جنگ پایان دهد و در فاصله چند روز از خودداری از حمایت از استیضاح پیت هگست به یک «بله قاطع» رسید. هر چند دموکرات‌ها هنوز نمی‌توانند به صورت یکجانبه به جنگ پایان دهند اما اختیارات سیاسی و قانونگذاری گسترده‌ای برای مانع ایجاد کردن در برابر ادامه آن دارند.
به نوشته این گزارش، قوی‌ترین سلاح دموکرات‌ها «قدرت بودجه‌ای» کنگره است؛ آنها می‌توانند از موضوع ممنوع ساختن تامین مالی جنگ ایران به عنوان شرطی برای تامین بودجه دولت فدرال استفاده کنند، همانگونه که کنگره در سال ۱۹۷۳ بودجه عملیات نظامی آمریکا در زمان جنگ ویتنام را قطع کرد. دموکرات‌ها همچنین می‌توانند مقام‌های ارشد دولت ترامپ را برای جلسات بازخواست درباره جنایات جنگی مانند بمباران مدرسه میناب احضار کنند.
نانسی اوکایل، رئیس مرکز سیاست بین‌الملل، در این باره گفته است: «دموکرات‌ها باید با پایبندی به قوانین آمریکا که انتقال سلاح به دلیل نقض حقوق بشر را محدود می‌کند آغاز کنند، چه دریافت‌کننده دوست باشد چه دشمن و آنها باید دیپلماسی نمایشی را کنار بگذارند و اعتماد لازم برای مذاکرات جدی با هدف حل منازعات را بازسازی کنند.»
سومین تحول: تضعیف موقعیت نتانیاهو
تحلیلگر مرکز سیاست بین‌الملل در ادامه با اشاره به جنگ متجاوزانه ۱۲ روزه با شروع از ژوئن ۲۰۲۵ و جنگ رمضان با شروع از فوریه ۲۰۲۶ تاکید می‌کند بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی نیروی محرکه اصلی هر دو تجاوز بوده است.
با این حال نتانیاهو در انتخابات اکتبر در سرزمین‌های اشغالی، اکثریت پارلمانی خود را از دست داد و رقیبش گادی آیزنکوت، مامور تشکیل کابینه شده است. به نوشته این گزارش، هرچند جانشین نتانیاهو لزوماً قرار نیست کمتر از او نسبت به ایران متخاصم باشد، اما تضعیف موقعیت او دست‌کم ترامپ را از قوی‌ترین متحد اسرائیلی خود در مسیر تشدید تنش محروم کرده است.
چهارمین تحول: فشار دیپلماتیک گسترده‌تر
در همین حال، قطر به عنوان میانجی اصلی ظهور کرده و شیخ محمد بن عبدالرحمان آل ثانی، نخست‌وزیر و وزیر خارجه این کشور، با مقامات تهران و واشنگتن از جمله ترامپ و ونس برای پل زدن بر اختلافات درباره آتش‌بس، بازگشایی تنگه هرمز و امتیازات متقابل رایزنی کرده است. عمان نیز به عنوان میانجی قدیمی آمریکا و ایران در زمینه کاهش تنش و ترتیبات دریایی فعال است. عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان نیز هماهنگی دیپلماتیک انجام داده‌اند. روسیه و چین با حملات مجدد مخالفت کرده و رایزنی‌های خود با ایران و دولت‌های منطقه را تشدید کرده‌اند.
به نوشته این گزارش، اختلافات عمده بر سر تحریم‌ها، محاصره دریایی آمریکا، محدودیت‌های هسته‌ای و تضمین‌های امنیتی باقی است، اما قدرت‌های منطقه‌ای انگیزه قوی برای جلوگیری از رویارویی دیگری دارند.
پنجمین تحول: عمل‌گرایی و بازدارندگی ایران
به نوشته نگارنده این تحلیل، تهران شکست جمهوری‌خواهان را تأییدی بر تاثیر استراتژی خود برای تحمیل هزینه‌های اقتصادی جنگ به آمریکایی‌ها می‌داند، اما به ادعای او «تهران به جای بهره‌برداری بیشتر از این نتیجه برای مطالبه بیشتر، ۲ استراتژی موازی را دنبال می‌کند: انعطاف بیشتر در مذاکرات و بازدارندگی نظامی قوی‌تر.»
این تحلیلگر نوشته است پیشنهاد جدید ایران جدول زمانی بازگشایی تنگه هرمز را از ۷ روز به ۲ روز کاهش داده و تهران پیشنهاد هسته‌ای جدیدی را از طریق قطر منتقل کرده است.
این گزارش در پایان نتیجه می‌گیرد که برای تهران، انعطاف دیپلماتیک و بازدارندگی مکمل یکدیگرند: مذاکرات راه خروج ارائه می‌دهد و تهدید به پاسخ منطقه‌ای سخت‌تر برای بازداشتن از حمله جدید است. اما هیچ‌یک از این تحولات، همچنان حمله متجاوزانه جدید دیگری از سوی آمریکا را مردود نمی‌داند. لحن ملایم‌تر ترامپ می‌تواند یک تاکتیک باشد و پیشرفت دیپلماتیک همچنان دور از دسترس است. با این حال، تشدید تنش بیشتر اکنون در شرایطی رخ می‌دهد که ترامپ با شکست انتخاباتی، مخالفت قوی‌تر سیاسی در کنگره، ابهام سیاسی در سرزمین‌های اشغالی، فشار بین‌المللی فزاینده و تهدید ایران به رویارویی گسترده‌تر منطقه‌ای روبروست.
جمع‌بندی نهایی این تحلیل صریح است: «توپ در زمین ترامپ است. امکان تشدید تنش باقی است، اما هزینه آن به‌صورت تصاعدی افزایش یافته است.»