علیرضا نجمی: در شرایطی که تهدیدهای آمریکا علیه ایران ادامه دارد بحث درباره دکترین هسته‌ای ایران بار دیگر به یکی از موضوعات قابل تأمل تبدیل شده است. در همین راستا، مصطفی نجفی، مشاور محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی در گفتگویی با خبرآنلاین، با طرح هفت پیش‌شرط برای حرکت به سمت ساخت سلاح هسته‌ای، بحثی فراتر از امکان فنی تولید بمب را پیش کشیده است؛ شروطی که نشان می‌دهد چنین تصمیمی، صرفاً یک انتخاب در حوزه فناوری و دانش هسته‌ای نیست و ابعاد سیاسی، امنیتی و اجتماعی دارد.
این هفت شرط شامل برخورداری از توانایی فنی و علمی، وجود اراده سیاسی برای ساخت بمب، توانایی مهار رخنه‌های اطلاعاتی، شکل‌گیری اجماع ملی برای تغییر دکترین هسته‌ای، برخورداری از ظرفیت اجرای بلندمدت این تصمیم، اعتبار بازدارندگی پس از آزمایش بمب و همچنین تاب‌آوری اولیه ملی در برابر پیامدهای احتمالی آن است.
اما طرح این شروط در مقطع کنونی، پرسش‌های مهم‌تری را به دنبال دارد. ایران با دو جنگ و دوره‌های متعددی از تنش و مذاکره روبرو بوده است؛ در چنین شرایطی سوال اصلی این است که، آیا اساساً درباره تغییر دکترین هسته‌ای اجماع و اراده سیاسی لازم وجود دارد؟ مهم‌تر از همه، آیا تغییر در دکترین هسته‌ای الزاماً به معنای افزایش قدرت بازدارندگی خواهد بود یا ممکن است خود به عاملی برای افزایش فشارها و تهدیدهای خارجی تبدیل شود؟
در همین حین خبرآنلاین با یک نماینده مجلس و چند فعال سیاسی گفت‌وگو کرده است؛ در ادامه مشروح اظهارات فعالان سیاسی و یک نماینده مجلس را می‌خوانید:
ناصر ایمانی،
فعال سیاسی اصولگرا
حمیدرضا ترقی،
عضو حزب مؤتلفه
کامران غضنفری،
نماینده مجلس
منصور حقیقت‌پور،
فعال سیاسی
محسن غرویان،
استاد حوزه و دانشگاه
شروط هفت‌گانه‌ای که ایشان مطرح کرده‌اند،
شروط درستی است
اراده سیاسی نکته بسیار مهمی است. به نظر من، در کشور بیش از آنکه با مشکل فنی یا فقدان اجماع عمومی مواجه باشیم، با مسئله اراده سیاسی روبه‌رو هستیم.
پیامدها و پس‌لرزه‌های پس از آزمایش هسته‌ای یاد می‌شود و ایشان نیز یکی از شروط خود را به آن اختصاص داده‌اند، به نظر من وجود دارد و باید برای آن آمادگی داشته باشیم.
آزمایش هسته‌ای می‌تواند بازدارندگی ایجاد کند.
بازدارندگی به معنای پایان جنگ نیست.
ما از نظر علمی و فنی این توانمندی را داریم که ظرف یک هفته به این مرحله برسیم؛ یعنی اگر امروز اراده کنیم، ممکن است هفته آینده در چنین زمانی به آن دست پیدا کنیم.
به نظر من، شرایط داخلی برای این موضوع فراهم است.
این احتمال وجود دارد که کشورهای دارای حق وتو، از جمله چین و روسیه، در صورت حرکت ایران به سمت تولید این سلاح، از حمایت خود فاصله بگیرند و ما نتوانیم از ظرفیت و حقوق آنها در عرصه بین‌المللی استفاده کنیم.
فاصله ایران تا دستیابی به این توانمندی بسیار کوتاه است
ما فتوای رهبری شهید را درباره تحریم ساخت و استفاده از بمب هسته‌ای و به‌کارگیری آن برای کشتار جمعی داریم. این فتوا همچنان به قوت خود باقی است و تنها کسی می‌تواند این حکم را تغییر دهد که خود در جایگاه اجتهاد باشد و بتواند بر اساس مبانی شرعی و فقهی درباره آن حکم جدیدی صادر کند.
اسلام اساسا بنایش بر کشتار جمعی نیست و نفس این اقدام، یعنی حرکت به سمت کشتار جمعی و استفاده از سلاح هسته‌ای یا سلاح‌های دیگر برای چنین کشتاری، عملی حرام است.