در روزگاری که تورم، افزایش هزینه‌های زندگی و گرانی مصالح ساختمانی، ساخت‌وساز را دشوار کرده است، خیرین مدرسه‌ساز همچنان برای آینده فرزندان ایران سرمایه‌گذاری می‌کنند. انسان‌هایی که حاصل سال‌ها تلاش خود را به ساخت مدرسه اختصاص می‌دهند تا نسل‌های آینده از فرصت آموزش و دانایی برخوردار شوند؛ نیک‌اندیشانی که زندگی و اقداماتشان شایسته ثبت، روایت و معرفی به نسل‌های بعد است.
گاهی ارزش یک اقدام خیرخواهانه را نه در هزینه‌ای که برای آن پرداخت شده، بلکه باید در آینده‌ای جست‌وجو کرد که به واسطه آن شکل می‌گیرد. مدرسه‌سازی از همین جنس است؛ اقدامی که نتیجه آن در کلاس‌های درس، رشد استعدادها، تربیت نیروی انسانی و پیشرفت جامعه نمایان می‌شود.
سخنان حمیدرضا شاه‌حسینی، رئیس جامعه خیرین مدرسه‌ساز کشور، در جشنواره خیرین مدرسه‌ساز چهارمحال و بختیاری، یادآور جایگاه انسان‌هایی است که با نگاه به فردای کشور، بخشی از دارایی و حاصل سال‌ها تلاش خود را در اختیار نظام تعلیم و تربیت قرار می‌دهند. به تعبیر او، خیرین تنها ساختمان مدرسه نمی‌سازند، بلکه در ساخت فرهنگ جامعه، زیرساخت‌های کشور و آینده نسل‌های بعدی نقش دارند.
اهمیت این اقدام زمانی بیشتر نمایان می‌شود که شرایط اقتصادی سال‌های اخیر را در نظر بگیریم. تورم، افزایش قیمت مصالح ساختمانی، بالا رفتن دستمزدها و دشواری تأمین منابع مالی، اجرای پروژه‌های عمرانی را با محدودیت‌های جدی مواجه کرده است. با این حال، بسیاری از خیرین از ادامه مسیر منصرف نشده‌اند و همچنان برای ساخت، تکمیل و توسعه مدارس تلاش می‌کنند.
این استمرار، فراتر از یک کمک مالی است؛ نشانه‌ای از مسئولیت‌پذیری اجتماعی و باور به این حقیقت که آینده کشور از مسیر آموزش و پرورش می‌گذرد. خیرینی که در چنین شرایطی از سرمایه شخصی خود برای ساخت مدرسه هزینه می‌کنند، در واقع بخشی از توان اقتصادی امروز را به فرصتی برای رشد نسل فردا تبدیل می‌کنند.
در چهارمحال و بختیاری نیز این روحیه ارزشمند در میان خیرین مدرسه‌ساز جایگاه قابل توجهی دارد. هر مدرسه‌ای که با همت این افراد ساخته می‌شود، فرصتی تازه برای دانش‌آموزانی است که شاید در نبود چنین مشارکتی، از امکانات مناسب آموزشی محروم بمانند. چه‌بسا دانش‌آموزی که امروز در یکی از این کلاس‌ها درس می‌خواند، فردا در جایگاه معلم، پزشک، مهندس یا پژوهشگر، منشأ خدمات بزرگی برای جامعه باشد.
با وجود این نقش ارزشمند، یک موضوع باید بیش از گذشته در دستور کار آموزش‌وپرورش، جامعه خیرین مدرسه‌ساز و رسانه‌ها قرار گیرد و آن، معرفی و ثبت زندگی و اقدامات این نیک‌اندیشان است.
نسل‌های آینده باید بدانند در سال‌هایی که تورم و دشواری‌های اقتصادی، حتی تأمین نیازهای روزمره را برای بسیاری از خانواده‌ها سخت کرده بود، انسان‌هایی بودند که از داشته‌های خود گذشتند تا فرزندان این سرزمین فرصت بیشتری برای آموختن داشته باشند. باید بدانند چه کسانی در روزگار افزایش هزینه‌های ساخت‌وساز، از تصمیم خود برای مدرسه‌سازی عقب‌نشینی نکردند و به آینده ایران و دانایی نسل‌های بعد ایمان داشتند.
معرفی این افراد نباید به نصب نام آنان بر سردر مدارس یا تقدیر در جشنواره‌ها محدود شود. روایت زندگی، انگیزه‌ها و مسیر فعالیتشان، ثبت خاطرات و تهیه مستند از اقدامات آنان و آشنا کردن دانش‌آموزان با این الگوهای نیکوکاری، می‌تواند به یک جریان فرهنگی ماندگار تبدیل شود. نام خیرین باید در کنار نام‌آوران علمی و فرهنگی کشور در حافظه نسل‌ها باقی بماند؛ چراکه آنان نیز به سهم خود در ساختن آینده ایران نقش‌آفرینی کرده‌اند.
در کنار این موضوع، حفظ و نگهداری مدارس خیرساز و صیانت از نیت سازندگان آنها نیز اهمیت دارد. مدرسه‌ای که با هدف توسعه آموزش ساخته شده، امانتی اجتماعی است و باید در همان مسیر مورد استفاده قرار گیرد. تأمین تجهیزات، نگهداری مناسب، توجه به کیفیت فضای آموزشی و جلوگیری از فاصله گرفتن کاربری مدرسه از هدف اولیه خیر، از مسئولیت‌های مهم متولیان آموزش‌وپرورش است.
اعتماد خیرین سرمایه‌ای ارزشمند برای نظام آموزشی است. این اعتماد زمانی استمرار پیدا می‌کند که نیک‌اندیشان اطمینان داشته باشند حاصل تلاش و سرمایه‌گذاری آنان به‌درستی حفظ می‌شود و سال‌ها در خدمت دانش‌آموزان قرار می‌گیرد.
مدرسه‌سازی تنها ساخت یک بنای آموزشی نیست؛ ساختن فرصت، امید و آینده است. شاید خیرین هرگز فرصت دیدن تمام ثمرات اقدام خود را پیدا نکنند، اما هر دانش‌آموزی که در این مدارس مسیر پیشرفت را طی می‌کند، بخشی از نتیجه نیکوکاری آنان را با خود به آینده می‌برد.
خیرین مدرسه‌ساز باید در حافظه تاریخی جامعه ماندگار شوند؛ تا نسل‌های بعد بدانند در روزگار دشواری‌های اقتصادی، انسان‌هایی بودند که به جای چشم‌پوشی از آینده، به آموزش و دانایی فرزندان ایران ایمان داشتند و برای ساختن فردایی بهتر از داشته‌های خود گذشتند.