به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، گاهی نرسیدن یک خواسته، مقدمه رسیدن به نعمتی بزرگ‌تر است؛ نعمتی که شاید در ابتدا حتی متوجه حضورش هم نشویم. یک مادر در روایت تجربه‌ای ساده از پیاده‌روی با فرزندش، از انتظار برای کمک دیگران به آرامش توکل می‌رسد و درمی‌یابد که رزق خدا همیشه در قالب برآورده شدن خواسته‌های ما ظاهر نمی‌شود.
بنابر روایت ابنا، با خودم حساب و کتاب کرده بودم که بعد از پایان جلسه، مثل هفته گذشته با یکی از خانم‌ها به خانه برمی‌گردم. هفته قبل او پیشنهاد داده بود مرا برساند و من هم قبول کرده بودم؛ اما این بار هرچه منتظر ماندم، خبری از تعارف او نشد.
سریع‌تر از جلسه بیرون آمدم تا شاید جلوی در به یادش بیفتم، اما باز هم اتفاقی نیفتاد. دلم می‌خواست جلو بروم و از او درخواست کنم، ولی ناگهان حرف استاد به یادم آمد: «تمرین این هفته شما این است که ده بار درخواست نکنید. هر وقت خواستید از کسی چیزی بخواهید، خودتان انجامش بدهید و درخواست نکنید.»
دست پسرم را گرفتم و راه افتادم. با اینکه در ظاهر تصمیم گرفته بودم پیاده برویم، ته دلم هنوز به آمدن یک ماشین و کمک دیگران امید داشتم. در طول مسیر مدام به پشت سر نگاه می‌کردم تا شاید همان خانم ما را ببیند و سوارمان کند؛ اما ماشین با سرعت از کنارمان گذشت و امیدم هم برای لحظه‌ای از جلوی چشمم ناپدید شد.
همان لحظه روایتی که استاد برایمان خوانده بود، به یادم آمد و دلم را روشن کرد:
«یَقُولُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ: لَأُقَطِّعَنَّ أَمَلَ کُلِّ مُؤْمِنٍ أَمَّلَ دُونِی بِالْإِیَاسِ...»
خداوند می‌فرماید: امید هر مؤمنی را که به غیر من دل ببندد، ناامید خواهم کرد.
ناگهان احساس آرامشی عمیق در وجودم شکل گرفت. با خودم گفتم: «خدایا، ممنونم که هدایتم می‌کنی و حواست هست که به جز خودت به کسی امید نبندم.»
شکرگزاری حس عجیبی دارد؛ وقتی آدم به آن می‌رسد، دیگر نگرانی‌هایش هم رنگ دیگری می‌گیرند.
هنوز زمان زیادی از این حال و هوای درونی نگذشته بود که صدای بوق ماشینی توجهم را جلب کرد. برگشتم و یکی دیگر از خانم‌های جلسه را دیدم که می‌پرسید: «کجا می‌روید؟ بیایید برسانمتان.»
سوار شدیم. در مسیر، دست‌های کوچک محمدحسن را گرفتم و به ماجرای پیاده‌روی‌مان فکر کردم.
از همان ابتدا که دست پسرم را گرفته بودم، هوای خنک از لابه‌لای لباس‌هایمان عبور می‌کرد و ریه‌هایم را تازه می‌کرد. هوا برای پیاده‌روی عالی بود، اما سردی دست‌های بچه کمی نگرانم می‌کرد؛ چون لباس ضخیمی به تن نداشت.
در دلم رو به خدا گفتم: «خدایا، آن روز که نرگس در بغلم بود، از تو خواستم به بچه‌ای که در آغوشم دارم رحم کنی و ماشینی بفرستی تا مجبور نباشیم پیاده برویم. تو هم همان لحظه کریمانه به ما لطف کردی. امروز هم می‌شود خودت ما را برسانی؟»
با این حال، ته دلم چندان امیدی به پیدا شدن ماشین نداشتم.
خیابان خلوت‌تر از همیشه بود و به نظر می‌رسید سرما باعث شده بیشتر مردم در خانه بمانند. تا رسیدن به ابتدای خیابان، فقط یکی دو ماشین از کنارمان عبور کردند.
کم‌کم به این فکر افتادم که وقتی تمام امیدم به پیدا شدن یک ماشین است، شاید دارم نعمت‌های دیگری را که در اختیارم قرار گرفته نمی‌بینم.
به سمت پسرم خم شدم و پرسیدم: «میای پیاده بریم؟»
با موافقت او، مسیر را از میان یک جاده خاکی میانبر زدیم. این بار برخلاف وقت‌هایی که نرگس را در آغوش می‌گرفتم، می‌توانستم دست پسرم را بگیرم و پا به پایش راه بروم. گاهی با هم مسابقه می‌دادیم و گاهی هم از تپه‌های کوچک بالا می‌رفتیم.
لبخند روی لب‌هایمان با هوای تازه همراه شده بود. لحظه‌ها آن‌قدر دلنشین بودند که طعم یک عصر زمستانی با چای گرم یا یک روز تابستانی با پنیر و انگور را تداعی می‌کردند.
همان‌جا انگار کسی سبدی پر از پرتقال‌های خوش‌رنگ و آبدار مقابلم گذاشت و در گوشم گفت: «مگر فقط پیدا کردن ماشین رزق است؟ اینکه با پسرت دوتایی پیاده‌روی کنی و لذت ببری، رزق نیست؟»
آن لحظه از ته دلم به نعمتی که نصیبمان شده بود راضی بودم.
دوباره حرف استاد به یادم آمد: «شاکر بودن و به مقام شکر رسیدن، یعنی راضی بودن؛ یعنی همیشه از ته دل از چیزی که داری و برایت رقم می‌خورد، راضی و شاکر باشی.»
خدا را شکر کردم و از او خواستم رزق شاکر بودن را هم نصیبم کند.
گاهی آنچه از خدا می‌خواهیم، تنها یکی از شکل‌های نعمت است؛ اما در مسیر رسیدن به آن، فرصت‌های دیگری پیش روی ما قرار می‌گیرد که شاید ارزششان کمتر از خواسته اولیه‌مان نباشد. کافی است چشممان را به روی آن‌ها نبندیم و بدانیم خداوند را نباید فقط در برآورده شدن خواسته‌هایمان جست‌وجو کنیم.
منبع روایت حدیث: صحیفة الامام الرضا علیه‌السلام، جلد ۱، صفحه ۹۳