به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، دهه پنجاه خورشیدی در روزگاری که شهرت و حضور در محافل هنری بخش مهمی از زندگی بسیاری از چهره‌های موسیقی بود، اکبر گلپایگانی، خواننده نامدار موسیقی ایرانی، تصویری متفاوت از زندگی شخصی خود ارائه می‌کرد. او که به صدای ماندگارش شهرت داشت، در کنار فعالیت‌های هنری و اقتصادی، خانواده را مهم‌ترین بخش زندگی‌اش می‌دانست. گلپا در گفت‌وگویی با مجله «زن روز» در ۲۱ آبان ۱۳۵۶، از زندگی مشترک با همسرش گلرخ، دو دخترشان و نگاهش به موسیقی و نسل تازه خوانندگان سخن گفت.
گلپایگانی در توضیح شروع حرفه خوانندگی خود گفت: «من وقتی کار هنری را آغاز کردم ۱۹ ساله بودم و تا آن موقع ده سال تعلیم آواز دیده بودم. استادان من اشخاصی مثل نورعلی‌خان برومند، ادیب خوانساری و استادان دیگری بودند که اگر بخواهم از همه نام ببرم سخن به داراز می‌کشد. کار تازه‌ای که من در آن موقع کردم رواج دادن آواز بود به طوری که آوازهای من درست مثل تصنیف ورد زبان‌ها شده بود و به اصطلاح مد روز بود...»
او در این مصاحبه از آشنایی با همسرش در یک مهمانی و تصمیمی که پس از دو سه ماه برای ازدواج با او گرفت، صحبت کرد. گلرخ نیز که هنگام ازدواج ۱۷ سال داشت، از دشواری‌های زندگی با یک هنرمند گفت؛ از برنامه کاری نامنظم و مسئولیت‌هایی که گاه اجازه نمی‌داد همسرش ساعت مشخصی به خانه برگردد. با این حال، او گلپا را مردی وفادار و خانواده‌دوست توصیف کرد و گفت به شرایط خاص حرفه همسرش عادت کرده است.
گلپا در توضیح شیوه زندگی‌اش گفت میان کار و خانه تقسیم‌بندی روشنی دارد و ترجیح می‌دهد اوقات فراغتش را به جای حضور در مهمانی‌ها، کنار همسر و فرزندانش بگذراند. او از بازی و کشتی گرفتن با دو دخترش، ساقی و ساغر، به عنوان یکی از علاقه‌مندی‌هایش یاد کرد.
بخش دیگری از گفت‌وگو به وضعیت موسیقی ایران اختصاص داشت. گلپایگانی با انتقاد از درجا زدن موسیقی در سال‌های گذشته، بر ضرورت نوآوری، آموزش اصولی و تلاش مستمر تأکید کرد. از نظر او، شناخت ردیف موسیقی ایرانی تنها نقطه آغاز کار بود و خواننده برای ماندگاری باید علاوه بر مهارت اجرایی، قدرت ابداع و آفرینندگی داشته باشد.
او همچنین درباره تجربه‌های شخصی‌اش در دنیای هنر و تجارت توضیح داد و گفت استقلال مالی می‌تواند هنرمند را از وابستگی‌های ناسالم و مناسبات حسابگرانه محافل هنری دور نگه دارد.
متن کامل این گفت‌وگو را از این‌جا بخوانید.