به گزارش خبرآنلاین روزنامه همشهری نوشت: پدر قهرمان یکتا یکی از ٤خلبان ٢فروند هواپیمای سوخو٢٤ پایگاه هوایی شهید دوران شیراز بود که ٢روز بعد از آغاز جنگ تحمیلی سوم با گذشتن از سامانه‌های پدافندی مجهز و پیچیده دشمن و انهدام پایگاه نظامی العدید قطر، جهان را به حیرت فرو بردند. او در این عملیات شهید شد و ٣خلبان همرزمش به اسارت نیروهای نظامی قطر درآمدند. یلدا محمدی که در ٢٨سال زندگی مشترک، همسر و همراه شهید کاظمی بوده از خاطرات زندگی با او می‌گوید.
امانتی عزیز
از روزی که همرزمان شهید مجید کاظمی برای همسرش تعریف کردند که آقای خلبان همیشه خندان در چه عملیات‌های پرخطری شرکت می‌کند و در آسمان چه رشادت‌ها و دلاوری‌هایی نشان می‌دهد، یلداخانم با دلواپسی ساک سفر او را می‌بست، اما هر بار که آقای پدر به سلامت برمی‌گشت خوب می‌توانست با لبخندهای شیرین و چهره همیشه آرام خود، دل همسر و دختر نازدانه‌اش را قرص کند.
آن روز هم که مجید خبر داد قرار است به ماموریت برود، یلداخانم تصور می‌کرد این بار هم آسمان امانت او را به سلامت پس می‌فرستد: «روز اول جنگ بعد از شنیدن خبر حمله دشمن، مدرسه‌ای که من یکی از معلمانش هستم، تعطیل شد و درحالی‌که اولیای دانش‌آموزان برای بردن فرزندانشان به مدرسه می‌آمدند، من هم به مدرسه دخترم رفتم تا او را به خانه برگردانم. در مسیر مجید با من تماس گرفت و گفت ساک سفرش را برای ماموریتی که در پیش دارد، حاضر کنم.» مجید و ٣خلبان و خدمه‌ای که قرار بود با آنها به پایگاه نظامی العدید حمله کنند، خوب می‌دانستند انبوه سامانه‌های شناسایی راداری و پدافندی مجهز دشمن، آسمان را برای آنها به مسیری بی‌بازگشت تبدیل کرده است، اما مجید حتی وقتی برای بردن ساکش آمد بی‌وداع رفت تا دلشوره به دل یکتا و مادرش نیندازد: «توی همان راهرو ساکش را از من گرفت و رفت. حتی شب بعد هم که از پادگان تماس گرفت نگفت قرار است به چه ماموریت خطرناکی برود.»
پایان ١٤٨ روز انتظار
سپیده‌دم ١١اسفند عملیات با موفقیت انجام می‌شود و درحالی‌که انتشار تصاویر انفجار پایگاه نیروهای سنتکام در شبکه‌های خبری رسمی و غیررسمی معادلات جنگ را بر هم زده بود، تماس تلفنی دوستی، یلداخانم را از حضور مجید در این عملیات باخبر کرد. بی‌خبری و این‌در و آن‌در زدن‌های پردلهره خانواده مجید به یک جواب امیدوارکننده می‌رسد: «وقتی گفتند خلبان‌ها اسیر شده‌اند کمی دلم آرام گرفت...» تا ١٤٨روز بعد، پیگیری‌های آنها از مراجع و مسئولان رسمی با انتظاری سخت و طاقت‌فرسا همراه است: «بعد از ١٤٨روز چشم‌انتظاری، قطر اعلام کرد که یکی از خلبانان شهید شده و پیکر او را پیدا کرده‌اند.»
روز تولد دختر بابا
در آن ۵ ماهی که همه به‌دنبال نشانی از مجید و همرزمانش می‌گشتند، هیچ‌کس اشک یکتا را ندیده بود، اما هرقدر روز تولدش نزدیک‌تر می‌شد دلتنگی یکتا برای بابای مهربانش بیشتر می‌شد: «دخترم مطمئن بود پدرش برای تولد او برمی‌گردد و موتورسیکلتی را که به او قول داده برایش می‌خرد...» درحالی‌که مادر مشغول تدارک جشن تولد ١۵سالگی یکتا بود، خبر شهادت بابای شجاع یکتا را آوردند: «آن روز بعد از ۵ماه بغض دخترم ترکید و هرقدر در این ماه‌ها صبوری کرده بود، آن روز گریه کرد.» در روز تولد یکتا پدرش را به خاک سپردند.
نجابتش زبانزد بود
هردو پدربزرگ یکتا ٣٠سال از عمرشان را در نیروی هوایی ارتش گذرانده‌اند و وصلت 2خانواده این رفاقت ٣٠ساله آنها را محکم‌تر کرده است: «خانواده من و همسرم در مجتمع خانه‌های سازمانی ارتش شیراز زندگی می‌کردیم. با آنکه من تا روز خواستگاری مجید را ندیده بودم، تعریف نجابت و چشم‌پاکی او را زیاد شنیده بودم.» روز خواستگاری، مجید با همین نجابت و سربه‌زیری از خانم معلم جوان دلبری می‌کند: «من به‌دلیل شرایط شغلی پدرم با خطرات زندگی با یک خلبان آشنا بودم، اما با وجود این خطرات پذیرفتم که با مجید ازدواج کنم.» ٢٨سال همراه و همسفر بودن با عقاب شجاع شیرازی لحظات دوری و دلتنگی و دلواپسی کم نداشته، اما لب خندان و مهربانی‌های او تنها تصویری است که در ذهن خانم معلم ماندگار شده است: «مجید وقتی کنار من و یکتا بود، آنقدر به ما محبت می‌کرد که گلایه‌ها و دلتنگی‌هایمان را فراموش می‌کردیم.»