حضرت مستطاب آنتونیو گوترش دبیرکل به ظاهر محترم سازمان ملل اخیراً حرفی زده که آدم دوست دارد سرش را بکوبد به دیوار. فرموده اند منشور سازمان ملل مانع از وقوع جنگ جهانی سوم شده است! بله درست شنیدید. همین سازمانی که تنها هنرش صدور بیانیه های شدیداللحن و ابراز نگرانی عمیق و جانسوزاست، حالا شده ناجی عالم بشریت.!
یاد آن دیالوگ معرف بهمن خان افتادم که می گفت : حالا ما گفتیم زدیم شما هم بگید زده، خوبیت نداره. ملتفت که هستید!
راستش را بخواهید ما تا امروز فکر می کردیم رهبران جهان از ترس نابودی کره زمین و بمب اتم جنگ راه نمی اندازند. نگو گوترش جان داره زیر زیرکی یه کارهایی می کنه! در واقع تمام این مدت این کاغذ پاره های سازمان ملل بوده که مثل دعای مادر پشت سر ما بلا گردان شده است. یعنی اگر این منشور پربرکت نبود الان بچه های مهدکودک هم با کلاشینکف به سمت همکلاسیهایشان شیر خشک پرت می کردند. این سازمان مللی ها جوری حرف می زند که انگار هر بار که جنگ جهانی درحال شروع بوده ، کارمندانش شجاعانه مثل اسپایدرمن با سینه سپر کردن جلویش گرفته اند.
اصلاً بیاید با هم کارنامه درخشان این نهاد به اصطلاح صلح طلب را بررسی کنیم. هر جا که جنگی به پا می شود، در کسری از ثانیه اگر حتی خواب باشند نصف شب از خواب بیدار شده کراوات می زنند وبا عجله سر میز جمع می شوند وجلسه اضطراری تشکیل می دهند. و با چهره ای مظلوم و محنت زده شروع می کنند به ابراز تاسف و نگرانی عمیق . طوری که دل آدم کباب می شود برایشان. دیکتاتورها و عزیزان جنگ طلب جهان هم تا این ابراز نگرانی ها را می بینند همگی به خودشان می ترسند و اغلب هم قبض روح می شوند و تفنگ هایشان را می گذارند زمین تا بروند گل بچینند.
اصلاً قدرت این سازمان به قدری بالاست که حتی توانسته جلوی درگیری هایی را بگیرد که باورتان نمی شود. مثلاً همین گربه سرتق کوچه ما هر شب می آید روی سقف ماشین من می نشیند و چنان میو میو می کند که آسایش برایمان نگذاشته. طبق تئوری و دستورالعمل جناب گوترش گرامی ، علی القاعده اگر منشور سازمان ملل نبود این گربه تا به حال با پشتیبانی و حمایت شورای امنیت به خانه ما حمله کرده بود و سند خانه را هم به نام خودش زده بود و ما هم مشخص است دیگر؛ آواره پارک های شهر می شدیم. پس باید دست به جیب شویم و برای سلامتی این سازمان صدقه بدهیم و اسفند دود کنیم، که حداقل حریف میو میوی گربه محله ما شده است.
واقعیت این است که سیاستمداران کله گنده دنیا خیلی خوب بلدند سر مردم کلاه بگذارند. توی سالن های کولردار و شیک نیویورک می نشینند قهوه شان را هورت می کشند و برای جهانِ که در آتش می سوزد ،نسخه می پیچند. به خیال خودشان فکر کرده اند با چند خط بیانیه و ابراز نگرانی و تاسف روی کاغذ می توانند جلوی گلوله و موشک را بگیرند.
هر چند برای ما که بد نشده است .دست دبیرکل محترم هم درد نکند که حداقل با این نظراتش برای ما سوژه جوک و طنز تولید کرده.این جوک های بی نظیرش باعث شده تا بفهمیم کمدی سیاه هنوز هم در سازمان ملل زنده است.