به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، نام مستعار او در دوران مقاومت، «کورله» (Corlay)، در بخشی از فرانسه شهرت زیادی برایش به ارمغان آورده بود. سولانژ الکساندر، از اعضای جنبش مقاومت فرانسه و فرمانده پیشین یکی از گروه‌های مقاومت زیرزمینی (ماکی) در منطقه تورن، که رهبری حدود ۳۰ مرد را برعهده داشت، در ۱۰۴ سالگی درگذشت.
امانوئل مکرون در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس (توییتر سابق) به سولانژ الکساندر ادای احترام کرد. رئیس‌جمهور فرانسه نوشت: «سولانژ الکساندر در ۱۰۴ سالگی از میان ما رفت. کورله که فرماندهی یک گروه مقاومت زیرزمینی متشکل از ۳۰ مرد را برعهده داشت، با نیروهای اشغالگر جنگید و در آزادسازی منطقه تورن مشارکت کرد. او می‌گفت کاری جز انجام وظیفه‌اش نکرده است. اما وظیفه او، آزادی ما بود. فرانسه فراموش نخواهد کرد. سپاسگزاریم.»
خبر درگذشت او روز دوشنبه ۹ نوامبر از سوی شورای استانی سارت اعلام شده بود. فردریک بوشف، رئیس این شورا، در این‌باره گفت: «سولانژ الکساندر، با نام خانوادگی پیش از ازدواج دوبوئیسون، در سال ۱۹۲۲ در شهر مامر متولد شده بود و از چهره‌های جنبش مقاومت فرانسه در منطقه سارت به شمار می‌رفت.»
او افزود: «می‌خواستم به زنی ادای احترام کنم که تعهد و شجاعتش تنها با فروتنی‌اش برابری می‌کرد. او نیز مانند همه اعضای جنبش مقاومت، مایه افتخار فرانسه بود. به تعبیر ژنرال دوگل، او نیز شمشیر افتاده را از زمین برداشت تا مبارزه را ادامه دهد.»
«فرمانده‌ای بالفطره»
سولانژ الکساندر دختر مدیر اداره امور رزمندگان سابق در منطقه سارت بود. او که پیش‌تر در مدرسه عالی تربیت معلم شهر لو مان تحصیل کرده بود، به طور اتفاقی به فراخوان شارل دوگل پاسخ داد؛ فراخوانی که از طریق رادیویی دست‌ساز و ابتکاری که دوستش، میشل گادوآ، ساخته بود، پخش می‌شد.
او نه صدای این مرد را می‌شناخت و نه نامش را می‌دانست؛ مردی که از مردم می‌خواست در برابر تسلیم شدن مقاومت کنند. الکساندر بعدها در خاطراتش درباره آن روز نوشت: «از همان لحظه بود که تصمیم گرفتم وارد مبارزه شوم. مادرم از ازدواج نخستش بیوه جنگی بود. پدرم نیز در سال ۱۹۱۷ در نبرد شمن دِ دام زخمی شده بود. من از همان کودکی با مفاهیمی چون میهن و شرافت بزرگ شدم.»
او در آن زمان هنوز به ۱۸ سالگی نرسیده بود. با این حال، در سپتامبر ۱۹۴۱، یکی از دوستان خانوادگی نخستین مأموریت انتقال پیام را به او سپرد. به این ترتیب، الکساندر به مأمور ارتباطی و اطلاعاتی گروه مقاومت «پل» تبدیل شد. او با نام مستعار «کورله» پیام‌ها را با دوچرخه به شهرهای لاوال در استان ماین، آلنسیون در استان اورن و حتی رن در استان ایل‌اِی‌ویلن می‌رساند.
سولانژ الکساندر پس از آن‌که معلم شد و دو بار از چنگ گشتاپو گریخت، به یکی از معدود زنانی تبدیل شد که فرماندهی یک گروه مقاومت زیرزمینی را برعهده گرفتند. او در سال ۱۹۴۴ گروهی به نام «پا-دو-بوف» (Pas-de-Bœuf) را در شهر روئیه-سور-لوآر، در منطقه سارت، تشکیل داد. این گروه که حدود ۳۰ مرد عضو آن بودند، در چارچوب نیروهای داخلی فرانسه (FFI) در آزادسازی شهر تور و مناطق اطراف آن مشارکت کرد.
آنتوان لووار، نویسنده زندگی‌نامه الکساندر که کتابش در سال ۲۰۱۵ منتشر شد، در گفت‌وگو با روزنامه «اوئست فرانس» درباره او گفت: «چیزی که از او در ذهنم مانده، روحیه و انرژی بی‌پایانش است. با گذراندن وقت در کنار او، فهمیدم چگونه توانسته بود در آن سن کم، فرماندهی گروهی از مردان را برعهده بگیرد. او یک فرمانده بالفطره بود.»
الکساندر بارها برای دریافت نشان‌ها و جوایز مختلف مورد دعوت قرار گرفت، اما همیشه آن‌ها را رد کرد. او حتی دو بار از پذیرش نشان لژیون دونور، بالاترین نشان افتخار فرانسه، خودداری کرد؛ زیرا به گفته خودش، «فقط وظیفه‌اش را انجام داده بود».
زمانی که شهرداری روئیه-سور-لوآر پیشنهاد کرد نام او را بر میدان مرکزی شهر بگذارد، باز هم در پذیرش این پیشنهاد تردید داشت. اما سرانجام موافقت کرد؛ چون قرار بود در آن زمان صدمین سالروز تولدش را جشن بگیرد و مهم‌تر از آن، می‌خواست «هیچ‌کس فراموش نکند»...
منبع: www.leparisien.fr (سایت روزنامه لو پاریزین فرانسه) منتشرشده در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۶ برابر با ۱۹ آبان ۱۴۰۵