گروه اندیشه: تنظیم، اصلاح و ویرایش: فروزان آصف نخعی: آیا بحرانِ دموکراسی در جهان معاصر بیش از آنکه یک واقعیتِ ساختاری باشد، محصولِ افسانه‌های تکرارشده است؟ کتاب «هفت افسانه درباره دموکراسی»، نوشته‌ی یورگن مولر و سوئند-ایریک اسکونینگ تلاش می کند تا به این سوال پاسخ بدهد. این دو در مقدمه کتابشان، تاکید می کنند «در روزگاری که واژه‌ی «دموکراسی» به میدان نبرد معنایی سیاستمداران، رسانه‌ها و توده‌ها بدل شده، هر تحول خرد و کلانی در عرصه قدرت ــ از چالش‌های انتخاباتی در ایالات متحده گرفته تا ظهور جریان‌های راست افراطی در اروپا و مناقشات ژئوپلیتیک جهانی ــ زیر چتر روایت فراگیر «بحران و زوال آزادی» تحلیل می‌شود. کتاب «هفت افسانه درباره دموکراسی»، با عبور از فضایِ پر از تشویش و اضطراب غالب بر ادبیات سیاسی امروز، مستقیماً به قلبِ این معرکه می‌زند تا با اتکا به داده‌های تجربی، چشم‌اندازهای تاریخی و روش‌شناسی استوار، این فرضِ بنیادین را زیر سؤال ببرد که نظام‌های دموکراتیک جهان در سراشیبی سقوط و بازگشت به عصر اقتدارگرایی قرار دارند. نویسندگان با باز تعریفِ مفهوم دموکراسی و تمرکز بر انتخاباتِ آزاد و رقابتی به عنوان هسته‌ی مرکزیِ آن، این گزاره را مطرح می‌کنند که بسیاری از هراس‌های معاصر ــ از جمله مقایسه‌های اغراق‌آمیز با بحران‌های دوران میان‌دو جنگ جهانی یا این تصورِ خطی که دموکراسی صرفاً محصولِ انحصاریِ تمدنِ غرب است ــ ریشه در قیاس‌های تاریخیِ نادرست و سوءتفسیرهای رسانه‌ای دارد. این اثر تلاش می‌کند با تفکیکِ میانِ چالش‌های واقعیِ حکمرانی و سیاه‌نمایی‌های ساختاری، اعتمادسازیِ خردورزانه را جایگزینِ نهیلیسمِ سیاسی کند و یادآور شود که دموکراسی، پیش از آنکه نظامی بی‌عیب‌ونقص باشد، کارآمدترین فرمولِ صلح‌آمیز برای مدیریتِ اختلاف‌نظرهاست.» این مقاله را در ادامه می خوانید:
****
هر جا که نگاه می‌کنیم، بحث درباره مردم‌سالاری در جریان است. هم کسانی که حامی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا هستند و هم کسانی که علیه او بسیج شده‌اند، ادعا می‌کنند که به نام مردم‌سالاری عمل می‌کنند. ناظران سیاسی بر سر این موضوع بحث می‌کنند که آیا احزاب راست افراطی، مانند «آلترناتیو برای آلمان» (AfD) در آلمان و «تجمع ملی» در فرانسه، ذاتاً ضدمردم‌سالار هستند یا خیر، و اینکه آیا کشورهایی مانند مجارستان و هند را هنوز می‌توان مردم‌سالار دانست یا نه. مردم‌سالاری به طور مداوم در بحث‌های مربوط به جنگ و ژئوپلیتیک احضار می‌شود؛ از جمله اینکه آیا باید جلوی روسیه را در اوکراین گرفت و آیا چین تهدیدی برای آزادی و رفاه ما محسوب می‌شود یا الگویی جایگزین است که ارزش یادگیری یا حتی تقلید را دارد. بنابراین، مردم‌سالاری هم یک شعار وحدت‌آفرین است و هم یک میدان جنگ؛ مفهومی که به شیوه‌هایی چشمگیر و اغلب متناقض، ستایش، به چالش کشیده و فراخوانده می‌شود.
کتاب‌های فراوانی درباره عقب‌نشینی ارزش‌های لیبرال و رویه‌های مردم‌سالارانه، ظهور پوپولیسم و بازگشت فاشیسم، و ادعای ناکامی مردم‌سالاری در تثبیت شرایط و ارائه دستاوردها نوشته شده است. این کتاب متفاوت است. این کتاب مستقیماً به قلب معرکه می‌زند؛ یعنی همان مبارزه جاری بر سر نحوه تفکر درباره مردم‌سالاری که خط مقدم بسیاری از نبردهای سیاسی امروزی است. اما این کار را با یک گام به عقب برداشتن انجام می‌دهد: بازنگری در پرسش‌های بنیادین درباره اینکه مردم‌سالاری چیست، از کجا سرچشمه گرفته و چه وضعیتی دارد. این کتاب به بررسی هفت افسانه درباره مردم‌سالاری می‌پردازد که آب را گل‌آلود می‌کنند، اختلاف‌نظرها را دامن می‌زنند و روایت غالبِ یک بحران عمیق و معاصرِ مردم‌سالاری را زنده نگه می‌دارند.
ما «افسانه‌ها» را ادعاهایی می‌دانیم که بدون بررسی انتقادی از سوی بسیاری پذیرفته شده‌اند، با اینکه فاقد پشتوانه محکم تجربی هستند. این بدان معنا نیست که افسانه‌ها لزوماً کاملاً دروغ هستند. همان‌طور که یک پژوهشگر بیان کرده است: «افسانه‌ها دروغ نیستند، بلکه بیانگر واقعیت‌های ملموس و از نظر سمبلیک قدرتمند هستند.» [۲]
이چگونه واقعیت‌های ملموسی از طریق احساس شدن، انتقال و تکرار مداوم، صحت خود را اثبات می‌کنند. با این حال، بررسی دقیق‌ترِ شواهد اغلب نشان می‌دهد که این ادعاها تا حدودی یا به کلی بی‌اساس هستند. دقیقاً به همین دلیل است که پژوهشگران باید وارد عمل شوند تا آن‌ها را موشکافی و اصلاح کنند.
ما هر فصل را با مستندسازی وجود یک افسانه خاص آغاز می‌کنیم. سپس نشان می‌دهیم که چگونه آن افسانه فاقد پشتوانه متقاعدکننده تجربی است یا از نظر منطقی قابل زیرسؤال بردن است. در هر هفت مورد، این‌ها ادعاهایی هستند که بارها و بارها در اخبار، رسانه‌ها و نوشته‌های آکادمیک، و در ارتباط با سخنرانی‌های متعددی که طی سال‌ها درباره مردم‌سالاری داشته‌ایم، با آن‌ها مواجه شده‌ایم. اگرچه این افسانه‌ها به موضوعات متفاوتی می‌پردازند، اما معتقدیم که ارزش دارد در کنار یکدیگر بررسی شوند. همه آن‌ها حول یک موضوع واحد یعنی مردم‌سالاری می‌چرخند و عمیقاً با یکدیگر درهم‌تنیده و تقویت‌کننده متقابل هستند.
بنابراین، هدف ما این است که نگاهی ظریف‌تر و همه‌جانبه‌تر به نحوه درک خود از مردم‌سالاری و تحولات مردم‌سالارانه ارائه دهیم، به‌گونه‌ای که هم قابل فهم و هم جذاب باشد. درستهمان‌طور که استیون پینکر، هانس روسلینگ و یوهان نوربرگ پیش از ما در خصوص تحولات استانداردهای زندگی و کیفیت آن عمل کردند، ما نیز برخلاف جریان شنا کرده و بر پیشرفت و تحولات مثبت تأکید می‌کنیم. به طور کلی‌تر، ما پیش‌شرط‌های تاریخی مردم‌سالاری و وضعیت کنونی آن را به شیوه‌ای متوازن و با تکیه بر داده‌های معتبر، چشم‌اندازهای وسیع و یافته‌های استوار بررسی می‌کنیم [۳]. با انجام این کار، امیدواریم اعتماد خواننده را به مردم‌سالاری تقویت کنیم؛ در حالی که درک روشن‌تری از ماهیت آن، تکامل تاریخی‌اش و آزمون‌های سیاسی که امروز با آن روبه‌روست، ارائه می‌دهیم.
پیش از همه و بیش از هر چیز، ما روایتِ «زوال بزرگ» را که این روزها هم توسط دانشگاهیان و هم توسط مفسران درباره مردم‌سالاری روایت می‌شود، به چالش می‌کشیم. نزدیک به ۲۰ سال است که سازمان آمریکایی «خانه آزادی» (Freedom House) گزارش‌هایی با تیترهای هشداردهنده منتشر کرده است؛ از جمله: مردم‌سالاری در حال عقب‌نشینی، دور انداختن مردم‌سالاری: بازگشت به مشت آهنین، و گسترش جهانی حکومت اقتدارگرا. گزارش‌های سالانه مجله بریتانیایی اکونومیست درباره وضعیت مردم‌سالاری نیز زیرتیترهایی داشته‌اند نظیر: مردم‌سالاری جهانی در حال عقب‌نشینی، شکست‌های مردم‌سالارانه، و مردم‌سالاری تحت فشار. این گزارش‌ها و گزارش‌های مشابه با هجوم کتاب‌هایی از سوی پژوهشگران و روشنفکران عمومی همراه بوده است که عناوین و پیام‌های به همان اندازه شوم داشته‌اند؛ از جمله: مردم در برابر مردم‌سالاری، غروب مردم‌سالاری، آخرین نفس مردم‌سالاری، و سوگواری برای از دست رفتن مردم‌سالاری: چگونه وقتی دیگر هیچ‌چیز معنا ندارد، سوگ خود را هدایت کنیم [۴].
چندین مورد از این گزارش‌ها و کتاب‌ها تشابهاتی با دوره‌های قبلی که در آن‌ها مردم‌سالاری در موضع دفاعی قرار داشت، ترسیم می‌کنند. تمثیل‌ها و قیاس‌ها با دوره میان‌دو جنگ جهانی ــ یعنی زمانی که نظام‌های مردم‌سالار در سرتاسر اروپا و آمریکای لاتین فروپاشیدند ــ به شکلی چشمگیر رایج شده‌اند. نمونه بارز آن، کتاب پرفروش بین‌المللی نوشته استیون لویتسکی و دانیل زیبلات، دانشمندان علوم سیاسی هاروارد، به نام چگونه مردم‌سالاری‌ها می‌میرند است با زیرتیتر گویای آنچه تاریخ درباره آینده‌مان به ما می‌گوید. دو نمونه دیگر عبارتند از کتاب درباره استبداد: بیست درس از قرن بیستم نوشته تیموتی اسنایدر، تاریخ‌دان آمریکایی، و فاشیسم: یک هشدار نوشته مادلین آلبرایت، وزیر خارجه پیشین ایالات متحده [۵]. این کتاب‌ها شباهت‌های چشمگیری میان رویدادهای اروپا در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ و آنچه در عصر خود شاهد آن هستیم، به ویژه در ایالات متحده، پیدا می‌کنند. چهره‌های سرشناسی مانند جورج پروچنیک (نویسنده)، جیم کلایبرن (عضو کنگره) و اسپایک لی (فیلمساز)، حتی مقایسه‌های مستقیمی میان ترامپ و آدولف هیتلر انجام داده‌اند [۶].
اگر این هشدارها درست باشند، کسانی از ما که برای مردم‌سالاری ارزش قائلند، دلیل خوبی دارند که شب‌ها خواب به چشمشان نیاید. برعکس، اگر این هشدارها اغراق‌آمیز یا تحریف‌شده باشند، طرفداران مردم‌سالاری می‌توانند راحت‌تر بخوابند. از این رو، معتقدیم زمان آن فرا رسیده است که به طور انتقادی این ادعا را بررسی کنیم که شاهد یک بحران جهانیِ در مقیاس بزرگِ مردم‌سالارانه هستیم که حتی ممکن است بازتابی از برخی تحولات تاریک دوران میان‌دو جنگ باشد. اما برای انجام این کار، ابتدا باید عمیق‌تر کاوش کنیم. چندین ادعای دیگر درباره مردم‌سالاری محبوبیت یافته‌اند که به ایجاد تصویری تحریف‌شده از ماهیت مردم‌سالاری و چالش‌های پیش روی آن کمک می‌کنند؛ ادعاهایی که اغلب در بررسی دقیق‌تر، تماماً یا تا حد زیادی رنگ می‌بازند.
هفت افسانه
البته اینکه ما به هفت افسانه می‌پردازیم تصادفی نیست. مانند عدد سه، هفت نیز یک عدد جادویی است. فقط به هفت روز هفته، هفت فضیلت و هفت گناه کبیره، هفت سال فراوانی و هفت سال قحطی، آسمان هفتم و دوزخ هفتم، هفت سیاره، هفت چاکرا، و هفت ستون حکمت فکر کنید [۷].
نخستین افسانه به خودِ مفهوم مردم‌سالاری مربوط می‌شود. بیش از ۱۰۰ سال است که مردم‌سالاری یک اصطلاح محترمانه هم برای مردم عادی و هم برای متفکران سیاسی بوده است؛ واژه‌ای با بار معنایی کاملاً مثبت. این امر منجر به اختلاف‌نظرهای پرشور درباره چیستی مردم‌سالاری شده است. بسته به آنچه ارزش محسوب می‌شود، ویژگی‌های بسیار متفاوتی ــ و گاه متناقض ــ به این مفهوم نسبت داده می‌شود. این امر باعث شده است بسیاری از افراد دستان خود را به علامت تسلیم بالا ببرند و استدلال کنند که تلاش برای تعریف مردم‌سالاری، کاری احمقانه، بی‌معنا و شاید حتی نادرست است. از این رو، ما کتاب را با به چالش کشیدن این افسانه آغاز می‌کنیم که مردم‌سالاری را نمی‌توان یا نباید تعریف کرد. ما این کار را با تأکید بر انتخابات آزاد به عنوان عنصر هسته‌ای که مردم‌سالاری مدرن را از شکل‌های حکومت غیرمردم‌سالار متمایز می‌کند انجام می‌دهیم ــ و این همان عنصری است که مردم‌سالاری را به تنها شکل حکومتی تبدیل می‌کند که به مردم اجازه می‌دهد با ابزارهای صلح‌آمیز از شر یک دولت خلاص شوند. ما تمایز دیگری را معرفی می‌کنیم: تمایز میان مردم‌سالاری‌های کمینه و کم‌کیفیت با مردم‌سالاری‌های باکیفیت بالا (که با نام پلیارشی یا چندسالاری نیز شناخته می‌شوند). در دسته اول، مردم‌سالاری صرفاً جایی است که حاکمان می‌توانند در انتخابات شکست بخورند؛ در دسته دوم، این رقابت انتخاباتی برای کسب قدرت از طریق حق رأی عمومی و احترام به آزادی‌های سیاسی بیان، تجمع، و اجتماعات صلح‌آمیز محقق می‌شود.
این تصور رایج که ما در چنگال یک عقب‌گرد عمیقِ مردم‌سالارانه گرفتار شده‌ایم، و هشدارهای مکرر درباره سختی‌های پیش روی مردم‌سالاری‌ها، حس همه‌گیری از اضطراب را پرورش داده است. این تشویش اکنون پوشش رسانه‌ای را فراگرفته، بر نخبگان سیاسی و روشنفکران عمومی تأثیر گذاشته و به تدریج به عموم مردم سرایت کرده است. ما معتقدیم زمان آن رسیده است که به طور انتقادی این ادعا را ارزیابی کنیم که ما در میانه یک بحران شدید و جهانیِ مردم‌سالاری قرار داریم که دهه‌هاست به طور پیوسته رشد کرده است. همان‌طور که در فصل مربوط به افسانه ۲ نشان می‌دهیم، واقعیت کنونی مردم‌سالاری بسیار ظریف‌تر و پیچیده‌تر از آن چیزی است که برخی منتقدان القا می‌کنند. این بدان معنا نیست که مردم‌سالاری دست‌وپا نمی‌زند؛ اما ما باید این مسئله را در چشم‌انداز جهانی و تاریخی آن قرار دهیم و وقتی چنین می‌کنیم، تفسیر آنچه در حال حاضر رخ می‌دهد تغییر می‌کند.
همچنین در خصوص ریشه‌های مردم‌سالاری مدرن اختلاف‌نظر قابل توجهی وجود دارد. در اینجا، ما این ادعای رایج را رد می‌کنیم که مردم‌سالاری نماینده‌سالارِ روزگار ما را باید در خطی مستقیم تا مردم‌سالاری‌های یونان باستان، به ویژه مردم‌سالاری شکل‌گرفته در آتن حدود ۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح، ردیابی کرد (افسانه ۳). در ادامه، این تصورات را که اسلام با مردم‌سالاری ناسازگار است و اینکه کلیسای کاتولیک (برخلاف پروتستانتیزم) از نظر تاریخی نیرویی مداوم ضدمردم‌سالار بوده است، رد می‌کنیم. این ادعاها حاوی بارقه‌ای از حقیقت هستند ــ اما چیزی بیش از آن نیستند. ما از این مشاهدات استفاده می‌کنیم تا نگاهی انتقادی به این ادعای کلی‌تر بیندازیم که برخی دین‌ها با مردم‌سالاری ناسازگارند (افسانه ۴).
درست کردن این واقعیت‌ها درباره ریشه‌های تاریخی مردم‌سالاری بسیار مهم است؛ زیرا آن‌ها به برخی از سوءفهم‌های دوران ما دامن می‌زنند. به ویژه، آن‌ها به تغذیه روایتی از بحران کنونی کمک کرده‌اند که بر پایه این مشاهده ــ درست ــ استوار است: مردم‌سالاری نماینده‌سالار مدرن در جهان غرب سرچشمه گرفته و این همان جایی است که بیشترین گستردگی را داشته و پایدارترین اثبات را نشان داده است. در پس‌زمینه این استدلال، گفته شده است که مردم‌سالاری فقط مختص کشورهای غربی است؛ زیرا نیازمند پایه‌ای در میراث فرهنگی غرب، دولت‌سازی موفقِ اولیه و رفاه اقتصادی است. این دیدگاه دلالت بر آن دارد که کشورهای در حال توسعه تنها با پیروی از توالی اصلی غربی ــ یعنی اولویت دادن به دولت‌سازی و متوقف کردن موقت مردم‌سالاری ــ می‌توانند به طور واقع‌بینانه‌ای آشتی‌جویانه به آینده‌ای مردم‌سالارانه چشم دوازند. کشورهای فقیر و کشورهایی که مثلاً با «ارزش‌های آسیایی» و «اشتراک‌گرایی آفریقایی» مشخص می‌شوند، یا کشورهایی که تلاش می‌کنند در غیاب یک دولت توانمند به سوی مردم‌سالاری حرکت کنند، شانس کمی برای تبدیل شدن به مردم‌سالاری دارند. ما این ادعاها را در فصلی جداگانه (افسانه ۵) به طور انتقادی بررسی می‌کنیم.
از اینجا، به یک چشم‌انداز مرتبط می‌پردازیم. یک ادعای بارها تکرارشده، یعنی افسانه ۶، این است که مردم‌سالاری‌ها با دعواها، رویه‌های تصمیم‌سازی کند و باج‌دادن به منافع خاص، نسبت به دیکتاتوری‌ها کم‌اثرتر هستند، و اینکه مردم‌سالار شدن اغلب به جای ثبات و وحدت، به تفرقه و درگیری منجر می‌شود. همه‌گیری کووید-۱۹ در سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ این آتش را بیشتر شعله‌ور ساخت و به نظر می‌رسد حتی یکی از ارواح گذشته را زنده کرده است: رهبران خودکامه مانند شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین، علناً از «مردم‌سالاری‌های غربی» به عنوان نظام‌هایی بسیار نرم و ناکارآمد در ارائه نتایج انتقاد کردند. ما نشان می‌دهیم که شواهد تجربی اندکی برای این ادعاها وجود دارد یا اصلاً وجود ندارد.
دلایل بسیار بیشتری برای شک و تردید وجود دارد وقتی صحبت از این ادعا به میان می‌آید که ما شاهد تکرار تحولات سیاسی دوران میان‌دو جنگ هستیم، یعنی افسانه ۷. ما نشان می‌دهیم که علیرغم هشدارهای مکرر، دلیل کوچکی برای ترس از ظهور مجدد فاشیسم تمامیت‌خواه واقعی در عصر خود داریم. این جنبش تنها می‌توانست در جوامعی حمایت گسترده مردمی پیدا کند که بخش‌های بزرگی از طبقه متوسط آن از انقلاب کمونیستی بیم داشتند و پیش از آن توسط کشتار جمعی جنگ جهانی اول تا اعماق وجود دچار شوک شده بودند. حتی در دوره میان‌دو جنگ نیز جنبش‌های توده‌ای فاشیست تنها در دو کشور موفق به تصاحب قدرت شدند: ایتالیا و آلمان [۸]. در همین حال، این گرایش وجود داشته است که فراموش کنیم تعداد زیادی از مردم‌سالاری‌های قدیمی و کاملاً تثبیت‌شده در واقع موفق شدند بحران‌های دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ را با موفقیت پشت سر بگذارند و از رادیکالیزاسیون سیاسیِ در مقیاس بزرگ در خیابان‌ها و طی انتخابات جلوگیری کنند [۹].
این ادعا که تحولات افسرده‌کننده دوران میان‌دو جنگ در حال تکرار شدن است، افسانه‌ای است که بر پایه دانش سطحی از دوره بین دو جنگ جهانی ــ و قیاس تاریخی نادرست با زمان حال ــ بنا شده است. همان‌طور که در فصل مربوط به سال‌های میان‌دو جنگ نشان می‌دهیم، این موضوع نمونه‌ای است از آنچه بنجامین ن. کاردوزو، قاضی دیوان عالی ایالات متحده در دوران میان‌دو جنگ، درباره‌اش هشدار داده بود: استعاره‌ها و قیاس‌ها که برای آزادسازی تفکر در نظر گرفته شده‌اند، اغلب در نهایت آن را به بندگی می‌کشند.
با تکیه بر این پیش‌فرض که هر چه دقیق‌تر چالش‌های پیش روی مردم‌سالاری را درک کنیم، به همان میزان برای دفاع از آن مجهزتر خواهیم بود، این کتاب در پی آن است که هفت افسانه زیر را درباره مردم‌سالاری بزداید:
۱. مردم‌سالاری را نمی‌توان تعریف کرد ۲. مردم‌سالاری دهه‌هاست که در زوالی شدید قرار داشته است ۳. مردم‌سالاری در آتن باستان سرچشمه گرفته است ۴. مردم‌سالاری با دین‌های بزرگ ناسازگار است ۵. مردم‌سالاری فقط مختص کشورهای غربی است ۶. مردم‌سالاری ناکارآمد است ۷. تاریخِ دوران میان‌دو جنگِ مردم‌سالاری تکرار می‌شود
اینکه ما احساس می‌کنیم قادر به رد این افسانه‌ها هستیم، بدیهی است به این معنا نیست که همه‌چیز در مردم‌سالاری به خوبی پیش می‌رود. در تازه‌ترین مورد، دیده‌ایم که روسیه تحت رهبری ولادیمیر پوتین تلاش می‌کند یک دولت منتخب مردم‌سالار را در اوکراینِ همسایه سرنگون کند تا یک رژیم دیکتاتوری مستقر سازد؛ و رژیم تک‌حزبی چین نیز بازوهای خود را خم کرده است تا رهبران و رأی‌دهندگان منتخب در تایوانِ مردم‌سالار را ارعاب کند.
بخش بزرگی از جمعیت جهان همچنان تحت حکومت‌های اقتدارگرا و بدون حقوق سیاسی زندگی می‌کنند ــ در حالتی از ترس از واکنش‌های خشونت‌آمیزِ صاحبان قدرت اگر نظرات انتقادی ابراز کنند یا با افراد نادرست ملاقات کنند. جاهایی وجود دارد که اوضاع در مسیر نادرستی حرکت می‌کند، و تصمیم‌گیرندگان منتخب مردم‌سالار قطعا بی‌عیب‌ونقص نیستند؛ همان‌طور که تلاش گستاخانه دونالد ترامپ برای به هم زدن زمین بازی سیاسی در ایالات متحده با ابزارهای نامشروع، به روشنی نشان داد ــ ابزارهایی مانند سرکوب مخالفت‌ها و انتقادات، آزار و اذیت مخالفان سیاسی، دور زدن قوه مقننه، سرپیچی از دادگاه‌ها، استفاده از شرایط اضطراری نظامی و ملی برای اهداف جناحی، و دستکاری یا کش دادن حفاظ‌های نهادی برای در قدرت ماندن.
بنابراین، چالش‌های سیاسی واقعی در برابر مردم‌سالاری وجود دارد. اما این موضوعات باید بر اساس اطلاعات درست بحث شوند. ما نگران این هستیم که چگونه ناظران بر اساس احساسات درونی و رویدادهای منفردِ خیره‌کننده (و معمولاً منفی) دست به تعمیم‌دهی می‌زنند، یا چگونه به آسانی توسط اطلاعات یک‌طرفه یا ناکافی گمراه می‌شوند. با پرداختن مستقیم به هفت افسانه، امیدواریم تصویر وسیع‌تر و دقیق‌تری از تکامل تاریخی مردم‌سالاری و وضعیت آن در جهان امروز به خواننده ارائه دهیم ــ و روایتِ حاکم در بحث‌های جاری درباره مردم‌سالاری‌های ناکارعملکرد و بحران‌زده را زیر سؤال ببریم.
به خاطر سپردن فضیلت‌های فراوان مردم‌سالاری مهم است؛ از جمله مهم‌ترین آن‌ها از میان همه: اینکه مردم‌سالاری فرمولی برای حل اختلاف‌نظرهای سیاسی به شیوه‌های صلح‌آمیز است. بنابراین، این کتاب نه تنها یک افسانه‌زدایی‌کننده، بلکه رساله‌ای در دفاع از مردم‌سالاری است: تنها شکل حکومتی شناخته‌شده برای بشر که هم مشروع است و هم کارآمد.
یادداشت‌ها (پاورقی‌ها)
۱. تمام محتوا در اصل توسط نویسندگان نوشته شده است، اما برای ویراستاری و اثبات‌خوانی از مایکروسافت کوپیلات و چت‌جی‌پی‌تی نسخه ۴-۵.۲ استفاده شد.
۲. پیتر مارشال (۲۰۰۹)، رفورمیشن: مقدمه‌ای بسیار کوتاه (آکسفورد: انتشارات دانشگاه آکسفورد)، ص ۳.
۳. استیون پینکر (۲۰۱۸)، روشنفکری اکنون: دفاع از عقل، علم، انسانیت و پیشرفت (نیویورک: وایکینگ)؛ هانس روسلینگ، آنا روسلینگ رهنلوند و اولای روسلینگ (۲۰۱۸)، حقیقت‌پنداری: ده دلیلی که درباره جهان اشتباه می‌کنیم ــ و چرا همه‌چیز بهتر از آن چیزی است که فکر می‌کنید (نیویورک: فلتیرون بوکز)؛ یوهان نوربرگ (۲۰۱۷)، پیشرفت: ده دلیل برای چشم‌دوختن به آینده (لندن: انتشارات اونورلد).
۴. یاشا مونک (۲۰۱۸)، مردم در برابر مردم‌سالاری: چرا آزادی‌مان در خطر است و چگونه آن را نجات دهیم (کمبریج: انتشارات دانشگاه هاروارد)؛ آن اپلباوم (۲۰۲۰)، غروب مردم‌سالاری: جاذبه فریبنده اقتدارگرایی (نیویورک: پنگوئن)؛ لورتا الگرن (۲۰۲۵)، آخرین نفس مردم‌سالاری؛ آن ایگان (۲۰۲۵)، سوگواری برای از دست رفتن مردم‌سالاری: چگونه وقتی دیگر هیچ‌چیز معنا ندارد، سوگ خود را هدایت کنیم (نیوکسل: بوکزگو سوشیال).
۵. استیون لویتسکی و دانیل زیبلات (۲۰۱۸)، چگونه مردم‌سالاری‌ها می‌میرند (نیویورک: کراون)؛ تیموتی اسنایدر (۲۰۱۷)، درباره استبداد: بیست درس از قرن بیستم (نیویورک: پنگوئن)؛ مادلین آلبرایت (۲۰۱۸)، فاشیسم: یک هشدار (نیویورک: هارپرکالینز). همچنین ببینید: آرون سیباریوم، «وایماریزاسیون جمهوری آمریکا»، امریکن پرپوس (۲۶ اکتبر ۲۰۲۰).
۶. جورج پروچنیک، «چه زمانی برای متوقف کردن فاشیسم خیلی دیر است به روایت اشتفان تسوایگ»، نیویورکر (۶ فوریه ۲۰۱۷)؛ سی‌ان‌ان (۲۰ مارس ۲۰۲۰)، ارشدترین دموکرات‌های مجلس نمایندگان ظهور ترامپ را با هیتلر مقایسه می‌کنند؛ د هیل (۲۵ ژانویه ۲۰۲۱)، اسپایک لی: ترامپ «در تاریخ با کسانی مثل هیتلر یاد خواهد شد».
۷. آنه‌ماری شیمل (۱۹۹۳)، راز اعداد (آکسفورد: انتشارات دانشگاه آکسفورد)، فصل ۷.
۸. کورت ویلند (۲۰۲۱)، یورش به مردم‌سالاری: کمونیسم، فاشیسم و اقتدارگرایی در دوران میان‌دو جنگ (نیویورک: انتشارات دانشگاه کمبریج).
۹. اگنس کورنل، یورگن مولر و سوئند-ایریک اسکونینگ (۲۰۲۰)، ثبات مردم‌سالارانه در عصر بحران: ارزیابی مجدد دوران میان‌دو جنگ (آکسفورد: انتشارات دانشگاه آکسفورد).