به گزارش خبرآنلاین، اتحادیه اروپا در یک ارزیابی داخلی که روز دوشنبه ۹ نوامبر خبرگزاری رویترز آن را بازتاب داد، به این نتیجه رسیده است که یک شبکه مخفی روسی تلاش کرد تا با استفاده از شبکه‌های اجتماعی، از شورش‌های ماه گذشته در فرانسه بهره‌برداری کند. در این ارزیابی آمده است که گروه‌های وابسته به روسیه تلاش می‌کردند تا دلیل ناآرامی‌ها را مهاجران غیرقانونی معرفی کنند و دولت فرانسه را در اداره امور و کنترل اوضاع، ناتوان جلوه دهند.
اعتراضات در فرانسه تنها موضوعی نیست که اروپایی‌ها را نگران کرده است. رشد احزاب راستگرای افراطی در سال‌های اخیر و نگاه این احزاب به روسیه از جمله مواردی بوده که باعث شده مقام‌های اروپایی احساس خطر کنند. با این حال، این تنها روسیه نیست که رابطه‌ای نزدیک با احزاب راستگرای افراطی دارد و از این احزاب برای دستیابی به اهداف خود بهره می‌گیرد.
دولت‌هایی مثل ایالات متحده و اسرائیل نیز از این احزاب بهره می‌گیرند تا سیاست‌های مدنظر خود را در اروپا پیش ببرند یا دولت‌هایی را که منتقد سیاست‌هایشان هستند تحت فشار قرار دهند.
روسیه، طرفدار آشوب در اروپا
باور تحلیلگران غربی این است که روسیه، اروپا را یک طرف درگیر در جنگ اوکراین می‌داند و معتقد است می‌تواند با تکیه بر جنگ ترکیبی، اقدامات اروپا در جنگ اوکراین را تلافی کند. ماکسیم بزنوسیوک، تحلیلگر اندیشکده شورای آتلانتیک در این باره می‌نویسد: «ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه به دنبال راه‌هایی برای بی‌ثبات کردن کشورهای اروپایی است و امیدوار است تا مخالفت‌های عمومی با سیاست‌های حامی اوکراین را بیش از پیش در معرض توجه قرار دهد.»
او می‌افزاید: «پوتین در حال حاضر به دنبال بهره‌برداری از نقاط ضعف اروپا است و تلاش می‌کند راه‌هایی برای منزوی کردن اوکراین و قطع مسیرهای امدادرسانی اروپا به کی‌یف بیابد.»
هیچ تعریف جهانی پذیرفته شده‌ای برای جنگ ترکیبی، یا آنچه معمولا به عنوان عملیات‌های «منطقه خاکستری» شناخته می‌شود، وجود ندارد. با این وجود، پارلمان بریتانیا، در گزارش اخیر خود به نقل از الکس یانگر، رئیس پیشین ام‌آی۶، تهدید ترکیبی از سوی کشورهای متخاصم یا بازیگران غیردولتی را این‌گونه توصیف کرد: «هر چیزی که پایین‌تر از آستانه جنگ باقی بماند، از اطلاعات نادرست گرفته تا خرابکاری، یا اجبار سایبری و اقتصادی که به دشمن این فرصت را بدهد تا بدون درگیری مسلحانه به اهداف امنیتی خود دست یابد.»
در گزارش پارلمان بریتانیا، موضوعاتی نظیر مداخله در انتخابات دموکراتیک، انجام و یا حمایت از فعالیت‌های مخرب سایبری، هدف قرار دادن مخالفان روسی در خارج از کشور (از جمله در بریتانیا)، خرابکاری در زیرساخت‌های حیاتی ملی، صنعت و زنجیره‌های تامین لجستیکی که به طور فزاینده‌ای از طریق استفاده از نیروهای نیابتی انجام می‌شود، نقشه‌برداری از زیرساخت‌های حیاتی ملی متحدان ناتو و ورود به حریم هوایی و آب‌های سرزمینی اتحادیه اروپا و ناتو، اعمال یا تهدید به تحریم‌های اقتصادی علیه کشورها به عنوان ابزاری برای اجبار و فشار، استفاده ابزاری و تسلیحاتی از موضوع مهاجرت و پیگیری کارزارهای انتشار اطلاعات نادرست به عنوان ابزاری برای تضعیف دشمنان به عنوان نمونه‌هایی از جنگ ترکیبی روسیه علیه اروپا یاد شده است.
به طور خاص درباره ارتباط روسیه با احزاب راستگرای افراطی، تحلیلگران بر این باورند که شاید این احزاب نتوانند مسیر سیاست‌های اروپا را به طور جدی تغییر دهند اما با ایجاد آشوب و بی‌اعتبار کردن نهادها می‌توانند کمک زیادی به روسیه کنند.
دمیتری بشف، تحلیلگر ارشد اندیشکده کارنگی در این باره می‌نویسد: «به نظر می‌رسد دوستان روسیه در اروپا در حال قدرت گرفتن هستند. حزب آلترناتیو برای آلمان اخیرا دوران خوبی را پشت سر گذاشته و در انتخابات ایالتی زاکسن-آنهالت و مکلنبورگ-پومرانی غربی با حدود ۴۰ درصد آرا در جایگاه نخست قرار گرفته است. آلمان در این زمینه تنها نیست. در حالی که اروپا خود را برای سالی پر از انتخابات سرنوشت‌ساز آماده می‌کند، احزاب ضد سیستم در حال ظهور هستند. در فرانسه، مارین لوپن از حزب اجتماع ملی در موقعیت قدرتمندی برای پیروزی در رقابت‌های ریاست جمهوری سال ۲۰۲۷ قرار دارد. در آستانه مجموعه‌ای از انتخابات محلی، منطقه‌ای و ملی در اسپانیا، حزب ووکس در حال کاهش فاصله خود با حزب راستگرای مردم در این کشور است. در ایتالیا، حزب تازه‌تاسیس آینده ملی به رهبری روبرتو وانوچی نیز احتمالا عملکرد قدرتمندی در انتخابات پیش رو خواهد داشت. او در حال به چالش کشیدن جورجیا ملونی، نخست‌وزیر ایتالیا است و وی را به خیانت به برنامه‌های راست افراطی متهم می‌کند و رویکردی مشابه حزب آلترناتیو برای آلمان در قبال روسیه و اوکراین را پیش می‌برد.»
او معتقد است «حتی اگر هیچ کشور بزرگ اروپایی سیاست خارجی خود را به طور چشمگیری تغییر ندهد، روسیه می‌تواند به طور خودکار امتیازاتی کسب کند. اتحادیه اروپا که در شرایط عادی در عبور از بحران‌ها مهارت دارد، به راحتی می‌تواند به دلیل اختلافات داخلی فلج شود.»
بنابر این برای روسیه منطقی است که فارغ از نزدیکی واقعی این احزاب راستگرای افراطی به مسکو، به دلیل سیاست‌هایی که این احزاب دنبال می‌کنند یا آشوبی که حضور قدرتمندتر آن‌ها در ساختارهای سیاسی اروپایی ایجاد خواهد کرد، در پی حمایت از آن‌ها و تقویت آن‌ها باشند.
پروژه «پوپولیست» که با مشارکت نزدیک به ۱۵۰ کارشناس اروپایی و پژوهشگر علوم سیاسی شکل گرفته است، برآورد می‌کند که در حال حاضر تقریبا ۲۳ درصد از رای‌دهندگان اروپایی از احزابی حمایت می‌کنند که این پروژه آن‌ها را در دسته راست افراطی قرار می‌دهد. این میزان در سال ۲۰۱۶ برابر با ۱۱ درصد و در سال ۲۰۰۶ تنها ۷ درصد بود.
یک شاخص جداگانه در سال ۲۰۲۶ نشان می‌دهد که طیف گسترده‌تری از احزاب اقتدارگرا و افراطی اکنون ۳۲.۶ درصد از آرای اروپایی‌ها را به خود جذب می‌کنند. نکته کلیدی این است که احزاب راست افراطی اکنون مهارت بیشتری در حفظ رای‌دهندگان خود پیدا کرده‌اند و به جای از دست دادن آن‌ها پس از فروکش کردن اعتراضات اولیه، پایگاه مردمی خود را حفظ می‌کنند.
آمریکا: مداخله‌گر آشکار در سیاست داخلی اروپا
ایالات متحده شرایط متفاوتی با روسیه دارد. این کشور برای سال‌ها، خود را حامی دموکراسی‌های اروپایی معرفی می‌کرد و تلاش می‌کرد جز در مواردی که آن را حیاتی می‌داند، در سیاست داخلی متحدان اروپایی مداخله نکند. پیروزی دونالد ترامپ و نگاه متفاوت او به دموکراسی و مسائل کلیدی شرایط را تا حد زیادی تغییر داده، به نحوی که نشریه آتلانتیک می‌نویسد «ایالات متحده در حال میکرومنیج کردن سیاست داخلی در اروپاست.»
ان اپل‌باوم، روزنامه‌نگار آمریکایی و همسر رادک سیکورسکی، وزیر امور خارجه لهستان در آتلانتیک نوشته است: «آمریکایی‌ها زمانی دموکراسی را در اروپا به عنوان یک سیستم سیاسی ترویج می‌کردند و با این درک کلی تمام سیاستمداران منتخب راست میانه و چپ میانه را مشروع می‌دانستند. اما این دولت و نخبگان تجاری نزدیک به آن اکنون سیاست متفاوتی را دنبال می‌کنند. در برخی موارد آن‌ها منافع احزابی را ترویج می‌کنند که معتقدند از نظر عقیدتی با جنبش ماگا همسو به شمار می‌روند از جمله برخی از احزاب که به طور آشکار طرفدار روسیه تلقی می‌شوند.»
نمونه‌های آشکاری از دخالت واشنگتن در سیاست داخلی متحدان اروپایی وجود دارد. در فوریه ۲۰۲۵ و آستانه انتخابات آلمان، جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا با آلیس وایدل، رهبر حزب آلترناتیو برای آلمان دیدار کرد و در جریان کنفرانس امنیتی مونیخ از احزاب سنتی اروپا به خاطر منزوی کردن این حزب انتقاد کرد. مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا نیز نظارت امنیتی بر این حزب را «استبداد در لباس مبدل» نامید. همچنین ایلان ماسک در جریان کارزارهای انتخاباتی این حزب به صورت مجازی سخنرانی کرد و ترامپ نیز پیروزی‌های ایالتی آن‌ها را در سپتامبر ۲۰۲۶ در شبکه اجتماعی خود جشن گرفت.
در مجارستان، ترامپ و معاونش جی‌دی ونس تا پیش از شکست انتخاباتی ویکتور اوربان، نخست‌وزیر سابق این کشور در آوریل ۲۰۲۶، حمایت‌های همه‌جانبه اقتصادی و سیاسی از او به عمل آوردند.
در فرانسه، بریتانیا و اسپانیا نیز دولت ایالات متحده کوشید تا به احزاب راست افراطی برای قدرت گرفتن کمک کند.
اما هدف اصلی آمریکا از این اقدامات چیست؟ بر اساس سند استراتژی امنیت ملی (NSS) دولت ترامپ در سال ۲۰۲۵، واشنگتن در اسناد رسمی خود اعلام کرد که هدفش «ایجاد مقاومت در برابر مسیر فعلی اروپا» است. دولت ترامپ اتحادیه اروپا را نهادی می‌دانست که آزادی سیاسی و حاکمیت ملی کشورها را تضعیف می‌کند. بنابراین با حمایت از احزاب یورو-اسکپتیک (اروپاستیز) قصد داشت انسجام این بلوک قدرتمند اقتصادی و سیاسی را کاهش دهد.
از طرفی، با تضعیف ساختار یکپارچه اتحادیه اروپا، واشنگتن راحت‌تر می‌توانست سیاست‌های تجاری و تعرفه‌ای خود را بر کشورهای اروپایی تحمیل کند.
با این حال، به نظر می‌رسد شکست اخیر حزب جمهوری‌خواه در انتخابات میاندورهای باعث شده است تا احزاب راستگرای افراطی در اروپا تلاش کنند تا از ترامپ و دولت او تا حدی فاصله بگیرند.
نشریه تایم نوشته است: «در حالی که رهبران متمایل به چپ در اروپا دستاوردهای دموکرات‌ها در انتخابات میاندورهای آمریکا را جشن گرفته‌اند، به نظر می‌رسد برخی از چهره‌های راست افراطی در اروپا مشتاق هستند تا به سرعت خود را از ترامپ و سیاست‌های او جدا کنند. ترامپ در سال ۲۰۲۴ با کارزاری وارد رقابت شد که وعده می‌داد از کشاندن ایالات متحده به جنگ‌های خارجی جلوگیری کند و در عوض بر رفاه داخلی تمرکز داشته باشد. جنگ او با ایران که اکنون در نهمین ماه خود به سر می‌برد، برخلاف این وعده انتخاباتی بود. آلیس وایدل، یکی از رهبران حزب راست افراطی آلترناتیو برای آلمان، در ارزیابی خود از شکست‌های جمهوری‌خواهان در انتخابات میاندورهای به این جنگ اشاره کرد.»
یکی دیگر از نمونه‌های تلاش برای فاصله گرفتن از ترامپ و حزب جمهوری‌خواه، اظهارات جردن باردلا، رئیس حزب راست افراطی اجتماع ملی فرانسه بود. هنگامی که در یک برنامه رادیویی فرانسوی از باردلا درباره شکست‌های میاندورهای جمهوری‌خواهان سوال شد او گفت که مداخله آمریکا در ایران پیامدهای بسیار سنگینی برای اقتصادهای جهانی به همراه داشته است. او گفت آنچه مسلم به نظر می‌رسد این است که دور دوم ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ در فلسفه و سیاست خارجی خود به طور چشمگیری با دور اول او متفاوت است.
جورجیوس ساماراس استادیار سیاست‌گذاری عمومی در کینگز کالج لندن می‌گوید پس از دو سال مدیریت فاجعه‌بار اقتصادی جایگاه بین‌المللی ترامپ از بین رفته است و این در عمل شبیه آن به نظر می‌رسد که راست افراطی در حال از دست دادن رهبر جهانی خود قرار دارد. وی همچنین افزود که شکست ترامپ به احتمال زیاد به عنوان هدیه‌ای به همه لیبرال‌ها در نظر گرفته می‌شود.
در اسپانیا آباسکال که در اواخر نوامبر در یک انتخابات زودهنگام شرکت خواهد کرد نیز از هرگونه بحث درباره انتخابات میاندورهای آمریکا طفره رفت.
او در اظهارنظری که در جمع خبرنگاران مطرح شد، با توجه به انتخابات ۲۹ نوامبر آنچه در کشورهای دیگر رخ می‌دهد برایم کوچک‌ترین اهمیتی ندارد. موضع‌گیری او در تضاد آشکار با اقدامات پیشین او بود. ترامپ در جریان کنفرانس اقدام سیاسی محافظه‌کاران در سال ۲۰۲۵ آباسکال را به دلیل انجام کاری عالی در اسپانیا تحسین کرد. در سال ۲۰۲۲ نیز ترامپ به صورت مجازی در یکی از گردهمایی‌های آباسکال در مادرید حضور یافته بود.
مجتبی رحمان، مدیر بخش اروپای گروه اوراسیا نیز معتقد است که احزاب راستگرای افراطی در اروپا نگران نزدیک شدن به دولت ترامپ هستند. او می‌گوید: «برای طیف‌های مختلف راست افراطی در اتحادیه اروپا روشن شده است که ارتباط با برند ترامپ و برند ماگا، یک بار انتخاباتی به همراه دارد. این اتفاق پس از اظهارات ترامپ درباره گرینلند و همچنین پیامدهای جنگ در ایران رخ داد، جنگی که بر مسائل مربوط به هزینه‌های زندگی تاثیر گذاشته و این یک مسئله سیاسی کلیدی است.»
اسرائیل: تنبیه منتقدان جنایت
بیش از یک دهه است که بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل اتحاد با بازیگران پوپولیست راست افراطی اروپا و مخالفان تندروی اتحادیه اروپا را به عنوان دارایی‌های راهبردی در نظر گرفته است. منطق این رویکرد، معامله‌گرایانه است. این احزاب از اسرائیل در نهادهای اروپایی دفاع می‌کنند، انتقاد از سیاست‌های اسرائیل را مسکوت می‌گذارند و گاهی حتی با مواضع رسمی اروپا در قبال قدس یا شهرک‌سازی‌ها مخالفت می‌کنند.
به ویژه پس از اکتبر ۲۰۲۳ و نسل‌کشی در غزه، روابط بسیاری از دولت‌های اروپایی با اسرائیل تحت تأثیر قرار گرفته و افکار عمومی در این کشورها برای کاهش یا قطع روابط با اسرائیل فشار می‌آورند. این موضوع اثرات زیادی برای اسرائیل داشته است. نشریه جروزالم پست می‌نویسد: «اسرائیل در حال پرداخت هزینه راهبردی است که بسیار فراتر از جنبه‌های نمادین است. اروپا بزرگترین شریک تجاری اسرائیل است و سهم عمده‌ای از صادرات، واردات، جریان‌های سرمایه‌گذاری و همکاری‌های فناورانه اسرائیل را به خود اختصاص می‌دهد.»
فوریه ۲۰۲۵، گیدون سعار، وزیر امور خارجه وقت اسرائیل بی‌سروصدا به دیپلمات‌ها دستور داد تا گفت‌وگو با احزاب راست افراطی در فرانسه، اسپانیا و سوئد را آغاز کنند. این گفت‌وگوها با حزب اجتماع ملی فرانسه، حزب ووکس اسپانیا و دموکرات‌های سوئد آغاز شد. همه این احزاب از زمان حمله حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و جنگ پس از آن در غزه، حمایت خود را از اسرائیل اعلام کرده‌اند و تلاش برای برقراری ارتباط با راست افراطی اروپا در دوره وزارت خارجه یسرائیل کاتس آغاز شد.
این احزاب سیاسی به دلیل ریشه‌های فاشیستی در اسرائیل به عنوان احزاب بدنام به شمار می‌رفتند. به عنوان مثال رهبر پیشین حزب اجتماع ملی یعنی ژان ماری لوپن، بارها به دلیل اظهاراتش در کوچک‌نمایی هولوکاست جریمه شد. در آخرین مورد در سال ۲۰۱۸ او به دلیل اینکه این نسل‌کشی را تنها یک جزئیات از جنگ جهانی دوم خوانده بود به پرداخت ۳۰ هزار دلار محکوم شد.
نامزدهای حزب ووکس به انکار هولوکاست و مشارکت در سازمان‌های نازی متهم شده‌اند و از جمله این افراد می‌توان به خورخه بونیتو اشاره کرد که عضو گروه‌هایی بود که به آدولف هیتلر سوگند وفاداری یاد کرده و خود را وقف برتری نژاد آریایی کرده بودند.
دموکرات‌های سوئد که دومین حزب بزرگ در پارلمان این کشور محسوب می‌شود در سال ۱۹۸۸ توسط نازی‌ها و نئونازی‌ها تأسیس شد و با گروه‌های ملی‌گرای سفیدپوست مانند انجمن ملی پیشرفت سفیدپوستان به رهبری دیوید دوک متحد شده است.
وزارت امور خارجه اسرائیل ارتباطاتی هم با حزب آزادی اتریش و حزب آلترناتیو برای آلمان قرار دارد. این حزب آلمانی در انتخابات هفته گذشته با کسب بیش از ۲۰ درصد آرا در جایگاه دوم قرار گرفت.
با وجود اتهامات یهودستیزی علیه حزب آلترناتیو برای آلمان، این حزب همچنان به شدت به اسرائیل متعهد مانده است. پس از حمله حماس در سال ۲۰۲۳ الکساندر گاولند رئیس افتخاری این حزب گفت اسرائیل نماینده غرب در محیطی به شمار می‌رود که غرب را طرد کرده و با آن می‌جنگد و وقتی ما در کنار اسرائیل می‌ایستیم در واقع از سبک زندگی خود دفاع می‌کنیم. این احساسات اگرچه متناقض به نظر می‌رسند اما نشان می‌دهند که اسرائیل و پوپولیسم راستگرای اروپایی اهداف مشترکی دارند.
رمزی بارود، روزنامه‌نگار آمریکایی فلسطینی به نشریه العربی الجدید گفت اسرائیل با ایجاد تنوع در اتحادهای خود در جوامع غربی نفوذ به دست آورده است و از طریق جنبش‌های راست افراطی که لفاظی‌های اسرائیل درباره جنگ تمدنی علیه اسلام را تکرار می‌کنند بر دولت‌ها فشار می‌آورد. او افزود بنابراین خطر واقعی این واقعیت تلقی می‌شود که این گروه‌ها اکنون از اسرائیل برای پیشبرد موقعیت سیاسی خود استفاده می‌کنند بدون اینکه زیربنای عقیدتی خود را تغییر دهند.
اسامه الشریف روزنامه‌نگار و مفسر سیاسی باسابقه این رابطه را یک همزیستی متقابل توصیف کرد و به این نشریه گفت که هر دو طرف عقیده ضدمهاجرتی و اسلام‌هراسانه مشترکی دارند. الشریف گفت آن‌ها از اسرائیل حمایت می‌کنند زیرا می‌خواهند یهودیان در خارج از قاره اروپا بمانند و این یک برنامه قدیمی برای تمام جنبش‌های راست افراطی و یهودستیز محسوب می‌شود که از دهه ۱۶۰۰ در اروپا شکل گرفته‌اند. او افزود آن‌ها می‌خواهند یهودیان بیشتری به اسرائیل مهاجرت کنند و البته اسرائیل نیز مشکلی با این موضوع ندارد. اسرائیل به مهاجرت یهودیان بیشتری نیاز دارد زیرا در فلسطین و اسرائیل با یک مشکل جمعیتی روبه‌رو است به ویژه در ارتباط با فلسطینی‌هایی که می‌خواهد آن‌ها را آواره کند.