به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از انتخاب؛ اسدالله علم (۱ مرداد ۱۲۹۸ بیرجند – ۲۵ فروردین ۱۳۵۷ نیویورک)، یکی از مهم‌ترین چهره‌های سیاسی دوران محمدرضا شاه، وزیر دربار از ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۶ و نخست‌وزیر ایران از سال ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۲ بود.
در ادامه یادداشت‌های او را در تاریخ یکشنبه ۱۸ آبان ۱۳۴۸
صبح شرفیاب شدم. درخصوص خریداری موشک‌های ریپیر از انگلستان که به اشکالاتی برخورده بود و باز شاهنشاه امر فرموده بودند من رسیدگی کنم، گزارش دادم. فرمودند: «سفیر انگلیس را بخواه و با او مذاکره کن.» درخصوص لوله نفت اهواز -اسکندرون چیزی خوانده بودم به این مضمون که چون کنسرسیوم با لوله‌کشی از اهواز به اسکندرون مخالفت کرده است، نخواهد توانست با کشیدن لوله نفت مصر [به موازات] کانال سوئز موافقت کند. فرمودند: «کنسرسیوم مخالفتی ندارد، ولی ما تصور نمی‌کنیم خرج این لوله که دو هزار کیلومتر طول دارد [فقط] پانصد ملیون دلار بشود، حال آن که ما [برای] نهصد کیلومتر لوله گاز تقریبا هشتصد ملیون دلار خرج کرده‌ایم. مگر آن‌که در این لوله خیلی کلاه سر ما رفته باشد.» من عرضی نکردم....
پیش از ظهر از [خانه‌های] کارکنان دربار که در دربند [ساخته شده] بازدید کردم و بعد از ظهر از بهداری دربار. از هر دو راضی بودم.
عصر سفیر انگلیس به دیدنم آمد، یعنی او را خواسته بودم در مورد اشکالات معامله موشک‌ها صحبت کنم، تا اندازه‌ای ممکن است رفع اشکال بکنم. معامله خیلی بزرگ در حدود پنجاه ملیون پوند است. شاهنشاه فرموده بودند، به او بگو به شما نگفتم این همه به لیبی پول ندهید، حالا تمام معاملات شما را به هم می‌زند (یک معامله صدو پنجاه ملیون پوندی اسلحه را می‌خواهد به هم بزند). به او گفتم، خندید. گفت: «پیش‌بینی‌های شاهنشاه همیشه صحیح است.» ضمنا راجع به جزایر با او صحبت کردم (تنب و ابوموسی). گفت: «ما به قولی که داده‌ایم پایبند هستیم و شیخ شارجه و رأس‌الخیمه را تشویق می‌کنیم، شما هم اصرار به مالکیت آن نداشته باشید، به اشغال آن به هر صورتی که باشد چه با قرارداد چه با اجاره کار را تمام کنید.» به نظر من حرف منطقی است وگرنه یک کار تازه و کشمکش نوینی بین خودمان و اعراب ایجاد می‌کنیم. فردا عرض خواهم کرد. ضمنا از او خواستم ببیند آیا این‌که عراقی‌ها برای هواپیماهای خودشان [آشیانه] زیرزمینی دارند، صحیح است یا نه؟ گفت: «بعید می‌دانم ولی تحقیق می‌کنم.» چون آدم درستی است، گمان نمی‌کنم به من دروغ بگوید. سر شام رفتم ولی فرصت نشد جریان را عرض کنم. بعد شاهنشاه به من فرمودند: «پنجشنبه به شیراز می رویم.» می‌دانم چرا ولی نفهمیدم چرا؟...