خیمه نشینان غزه حتی از اندک گرمایی هم هیچ خبری ندارند، هرچند که خود را در هر آنچه دارند، بپیچند.تازه این وضعیت ماست که چادر وخیمه‌ای داریم. تو خود حدیث آن ده‌ها هزار تن را که حتی خیمه‌ای ندارند که در آن پناه بگیرند وآرزو دارند که چادری وسرپناهی داشته باشند، مفصل بخوان.»
متن بالا نوشته یکی از پدران آواره در غزه است که سعید، فرزند دوست صمیمی من دکتر اسماعیل رضوان از رهبران جنبش مقاومت اسلامی فلسطین (حماس) ووزیر سابق اوقاف در دولت حاکم پیشین در نوار غزه برای من فرستاده است.
وضعیت در غزه به‌شدت بحرانی وفاجعه‌آمیز است. جنگ بیش از ۹۵ درصد خانه‌ها وساختمان‌ها را ویرانه ومردم را آواره کرده است، مردمی که بسیاری از آنان حتی چادری ندارند که از گرما وباران بدان پناه ببرند.
غزه دیگر به هیچ وجه قابل سکونت نیست. علاوه بر ویرانی وآوارگی مطلق، شیوع انواع بیماری‌ها، رها شدن انبوه زباله در همه جا، انتشار حیوانات موذی وجوندگان و... به امری عادی در غزه تبدیل شده است.
سرمای پاییزی در زمستان گزنده‌تر خواهد شد وباران وسیل دو سه روز اخیر همه غزه را در برگرفته وبعضی خانواده‌ها در محاصره آب هستند. زندگی در غزه در شرایط عادی هم اصولاً دشوار بوده، تا چه رسد به زمان باران‌ها وسیلاب‌ها. دیشب چند تپه شنی در اثر باران دچار فرسایش وریزش شده، خانواده‌ها آسیب دیده، پنج یا شش نفر تا کنون شهید شده‌اند.
گزارش‌ها حکایت دارد که حداقل ۲۰ هزار بیمار نیاز به خدمات درمانی فوری واورژانسی دارند که امکان آن وجود ندارد. جمهوری اسلامی ایران حتی در این شرایط بسیار سخت کشور آمادگی ارسال کمک‌های انسانی به مردم غزه را دارد، اما راه به آنجا ندارد.
مردم غزه که از تیرهای دشمن صهیونی در امان مانده‌اند، گرفتار تیرهای بلای طبیعت وجفای مردم منطقه وجهان شده‌اند که این بخش از انسانیت را فراموش کرده‌اند.
وظیفه دینی وانسانی همه ما، محور مقاومت، فرزندان کشورهای عربی وامت اسلامی وهمه عدالت‌جویان جهان، دست‌کم آن است که فریاد کمک به مظلومان برآوریم واز هر وسیله‌ای برای امدادرسانی به مردم غزه استفاده کنیم.
اینجا غزه؛ فاجعه انسانی!
«غمی دردناک مرا در بر می‌گیرد، آنگاه که می‌بینم، فرزندانم برای فرار از سرمای درون خیمه، به هر آنچه تن آنان را می‌پوشاند، پناه می‌برند وخود را در آن می‌پیچند؛ کودکانی که در زیر این پوشش‌ها، در جستجوی کمی گرمایند که خیمه از فراهم کردن آن درمانده است.
