خبرآنلاین- زهره نوروزپور: سوزی وایلز را در حلقه نزدیکان دونالد ترامپ به «بانوی یخی» می‌شناختند؛ زنی کم‌حرف، خونسرد، سخت‌گیر و به‌شدت منضبط که ترجیح می‌داد به‌جای ایستادن مقابل دوربین‌ها، پشت صحنه قدرت را مدیریت کند. او از آن دسته سیاستمدارانی نبود که برای جلب توجه رئیس‌جمهور رقابت کنند؛ برعکس، قدرتش در شناخت شخصیت ترامپ، مدیریت رفتارهای غیرقابل پیش‌بینی او و ایجاد نظم در حلقه‌ای بود که همواره با اختلافات و رقابت‌های درونی شناخته می‌شد. وایلز چند دهه در سیاست جمهوری‌خواهان فعالیت کرده بود؛ از کارزار انتخاباتی رونالد ریگان در سال ۱۹۸۰ تا مدیریت رقابت‌های انتخاباتی فلوریدا و سرانجام هدایت کارزار انتخاباتی ترامپ در سال ۲۰۲۴. بسیاری از ناظران، انضباط و انسجام کم‌سابقه کارزار انتخاباتی ترامپ را حاصل مدیریت او می‌دانستند.
او فقط یک مدیر ستادی نبود؛ به یکی از معدود افرادی تبدیل شده بود که ترامپ به قضاوت و توصیه‌هایشان اعتماد داشت و پیش از تصمیم‌های مهم با آنها مشورت می‌کرد. وایلز نخستین زنی بود که به ریاست دفتر کاخ سفید رسید و در دوره دوم ریاست‌جمهوری ترامپ، برخلاف رؤسای دفتر پیشین او، توانست جایگاهش را برای مدتی طولانی حفظ کند. دونالد ترامپ در مراسم پیروزی انتخاباتی‌اش در سال ۲۰۲۴، با اشاره به روحیه سرد و قاطع او لقب «بانوی یخی» را برایش به کار برد و از نقش تعیین‌کننده‌اش در پیروزی جمهوری‌خواهان تمجید کرد. حالا همین زن که به یکی از نزدیک‌ترین و بانفوذترین چهره‌های اطراف رئیس‌جمهور تبدیل شده بود، در پی شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان از کاخ سفید می‌رود؛ آن هم در شرایطی که جانشینش استفن میلر، یکی از تندروترین و وفادارترین مدافعان سیاست‌های ترامپ است.
ترامپ در نخستین دوره ریاست‌جمهوری خود چهار رئیس دفتر را تغییر داده بود، اما وایلز بیش از همه آنها در این سمت دوام آورد. او با شناختی که از شخصیت و شیوه تصمیم‌گیری ترامپ داشت، به‌جای تلاش برای تغییر اولویت‌های رئیس‌جمهور، از چهره‌های بانفوذ حلقه نزدیکان او برای شکل دادن به دستور کار دولت استفاده می‌کرد.
ترامپ که بارها از تعبیر «بانوی یخی» برای توصیف دستیار جدی و قاطع خود استفاده کرده بود، حتی ماه گذشته نیز بر ادامه حضور او در کاخ سفید تأکید داشت. رئیس‌جمهور آمریکا در ۱۶ اکتبر گفته بود: «سوزی اینجاست و قرار است مدت زیادی هم اینجا بماند.»
وایلز نیز اخیراً اعلام کرده بود که دوره درمان سرطان سینه خود را به پایان رسانده است. او پس از اعلام کناره‌گیری‌اش در شبکه ایکس نوشت: «خدمت به رئیس‌جمهور ترامپ افتخاری بود که در تمام عمر نصیبم شد و به اینکه بخشی از دستاوردهای مشترک ما بودم، افتخار می‌کنم.»
او در ادامه تأکید کرد: «اگرچه ممکن است نقشم تغییر کند، اما تعهدم به رئیس‌جمهور و مأموریت او هرگز تغییر نخواهد کرد.»
این زمان که برخی از او به عنوان مادر معنوی ترامپ نیز یاد می‌کنند حالا رفته است. همان زنی که در تصاویر او در اتاق جنگ کاخ سفید در زمان حمله آمریک به ایران دست راست او نشسته بود. زنی که او را کنترل می‌کرد و ترمز ترامپ را می‌کشید تا از تصمیم‌های هیجانی او جلوگیری کند. وایلز در مهم ترین نشست‌های خصوصی ترامپ و برای تصمیم‌های بزرگ دولت فدرال همیشه شرکت داشت و حالا دیگر این زن رفته است و مردی تندرو که مشخص نیست حداقل در رابطه با ایران ترامپ را به کدام سو بکشاند در جای او تکیه زده است. گرچه بانوی یخی هم چندان مانع از جنگ نشد اما درباره هزینه‌های آن بر مردم آمریکا بسیار به ترامپ هشدار داده بود.
مادر معنوی رفت، استفن میلر، معمار سیاست‌های تندروانه، رئیس دفتر کاخ سفید شد
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، تنها چند روز پس از شکست سنگین جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره، نخستین تغییر بزرگ مدیریتی خود را در کاخ سفید رقم زد و سوزی وایلز، رئیس دفتر قدرتمند خود را کنار گذاشت. استفن میلر، از نزدیک‌ترین مشاوران ترامپ و معمار اصلی سیاست‌های سخت‌گیرانه مهاجرتی او، قرار است از دوشنبه جای وایلز را بگیرد؛ تغییری که فراتر از یک جابه‌جایی اداری، از تقویت جریان تندرو در حلقه نزدیکان رئیس‌جمهور و احتمال ادامه همان رویکردهای مناقشه‌برانگیزی حکایت دارد که در شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان نقش داشتند.
این تصمیم در شرایطی گرفته شده که ترامپ از نتیجه انتخابات سه‌شنبه گذشته به‌شدت خشمگین است و اطرافیانش می‌گویند نارضایتی او از عملکرد تیم سیاسی و راهبرد انتخاباتی جمهوری‌خواهان به فضای داخلی کاخ سفید نیز سرایت کرده است. جمهوری‌خواهان در این انتخابات اکثریت خود را در هر دو مجلس نمایندگان و سنا از دست دادند و اکنون دموکرات‌ها خود را برای بازگشت به موقعیت نظارتی و تقابل سیاسی با دولت آماده می‌کنند.
بر اساس گزارش آکسیوس و سی‌ان‌ان، وایلز پنجشنبه‌شب استعفای خود را ارائه کرد و ترامپ روز جمعه اعلام کرد که این جابه‌جایی از دوشنبه ۹ نوامبر اجرایی خواهد شد. هرچند روایت منابع درباره چگونگی این کناره‌گیری تفاوت‌هایی دارد، هر دو گزارش بر نقش تعیین‌کننده شکست انتخاباتی و از بین رفتن اعتماد ترامپ به رئیس دفترش تأکید می‌کنند.
خشم ترامپ از شکست انتخاباتی و آغاز تغییرات در کاخ سفید
به نوشته سی‌ان‌ان، ترامپ که در ساعات اولیه پس از انتخابات چندان متأثر از نتیجه به نظر نمی‌رسید، با ادامه انتشار گزارش‌ها درباره ابعاد شکست جمهوری‌خواهان، به‌تدریج خشمگین‌تر شد. این نارضایتی به کاخ سفید نیز منتقل شد و فضای داخلی دولت را که پیش از این هم با اختلافات و دسته‌بندی‌های مختلف روبه‌رو بود، متشنج‌تر کرد.
افرادی که با شرایط داخلی کاخ سفید آشنایی دارند، فضای این روزهای دولت را به روزهای پرتنش نخستین دوره ریاست‌جمهوری ترامپ تشبیه کرده‌اند؛ دوره‌ای که رقابت و تسویه‌حساب میان نزدیکان رئیس‌جمهور و تلاش گروه‌های مختلف برای جلب نظر او، به یکی از ویژگی‌های اصلی کاخ سفید تبدیل شده بود.
یکی از منابع آگاه به سی‌ان‌ان گفت ترامپ از همان مهمانی شب انتخابات در تالار شرقی کاخ سفید، نارضایتی خود را از تیم سیاسی‌اش آشکار کرده بود. او در آن مراسم، شکست سنگین جمهوری‌خواهان را نتیجه راهبرد انتخاباتی تیم خود دانسته و از عملکرد آنها انتقاد کرده بود. به گفته این منبع، سوزی وایلز نیز یکی از افرادی بود که ترامپ مسئولیت شکست را متوجه او می‌دانست.
آکسیوس نیز گزارش داده است که ترامپ از روز چهارشنبه درباره ابعاد شکست انتخاباتی و میزان هزینه‌کرد تیم سیاسی خود ابراز نارضایتی کرده بود. به گفته منابع این رسانه، وایلز در فاصله دو روز پیش از کناره‌گیری، پیشنهاد استعفا داده بود و سرانجام روز جمعه ترامپ با آن موافقت کرد.
یکی از منابع آگاه که با وایلز گفت‌وگو کرده بود، به آکسیوس گفت ترامپ مستقیماً از او نخواسته بود استعفا دهد، اما این تصور که وایلز مسئول شکست انتخاباتی بوده و نه خودش، ذهن رئیس‌جمهور را رها نمی‌کرد.
این منبع درباره تصمیم وایلز برای کناره‌گیری گفت: «سوزی می‌توانست بماند، اما چه فایده‌ای داشت؟ درست یا غلط، او می‌داند که خدمت به رئیس‌جمهور به خواست و رضایت او بستگی دارد. وقتی نمی‌توانست نظر ترامپ را تغییر دهد، دلیلی برای ماندن نداشت.»
سی‌ان‌ان نیز به نقل از فردی آگاه از تفکر وایلز گزارش داد که او پس از آنکه متوجه شد ترامپ دیگر از حضورش در این جایگاه رضایت ندارد، تصمیم گرفت استعفا کند. به گفته این منبع، وایلز معتقد بود رئیس‌جمهور باید بتواند فردی را برای اداره کاخ سفید انتخاب کند که به او اعتماد کامل داشته باشد.
وایلز پیش‌تر گفته بود قصد دارد تا پایان دوره دوم ریاست‌جمهوری ترامپ در کاخ سفید بماند، اما به گفته یکی از منابع آگاه، تشخیص سرطان و دوره درمان نیز سال دشواری را برای او رقم زده بود. این منبع درباره تصمیم او گفت: «ماندن در شغلی که ترامپ به‌روشنی نشان داده دیگر او را در آن نمی‌خواهد، ارزشش را نداشت.»
با وجود این گزارش‌ها، ترامپ جمعه‌شب در اظهاراتی تلاش کرد ارتباط کناره‌گیری وایلز با شکست انتخاباتی را رد کند و گفت: «این به‌خاطر انتخابات نیست. فقط زمانش رسیده است. گاهی باید تغییر ایجاد کرد.»
او همچنین در گفت‌وگو با شبکه سی‌بی‌اس نیوز، در پاسخ به این پرسش که آیا قصد دارد افراد دیگری را نیز از دولت کنار بگذارد، پاسخ مثبت داد و گفت: «من کابینه‌ام را دوست دارم. فکر می‌کنم افراد خوبی هستند، اما شاید چند تغییر ایجاد کنم. نمی‌خواهم بگویم چه کسانی.»
این اظهارات نشان می‌دهد که خروج وایلز احتمالاً پایان تغییرات مدیریتی در دولت ترامپ نخواهد بود. پیش از این نیز چند نفر از متحدان و نزدیکان رئیس‌جمهور به او توصیه کرده بودند که پس از شکست انتخاباتی، تغییراتی در ترکیب تیم ارشد خود ایجاد کند.
با این حال، تصمیم ترامپ برای کنار گذاشتن وایلز برای بسیاری از اعضای دولت غیرمنتظره بود. چند مقام کاخ سفید به سی‌ان‌ان گفته‌اند که این جابه‌جایی آنها را نسبت به ادامه دوره دوم ریاست‌جمهوری ترامپ نگران کرده است. یکی از این مقامات با اشاره به نقش مدیریتی وایلز گفت: «سوزی کاری می‌کرد که همه امور طبق برنامه پیش برود. نمی‌دانم از این به بعد اوضاع چگونه خواهد بود.»
یکی دیگر از متحدان ترامپ نیز خروج وایلز را «شکستی فاجعه‌بار» برای رئیس‌جمهور توصیف کرد.
استفن میلر؛ انتخاب چهره‌ای که قرار نیست سیاست‌های ترامپ را تعدیل کند
ترامپ برای جایگزینی وایلز، استفن میلر را انتخاب کرده است؛ فردی که نه‌تنها از بانفوذترین مشاوران او در دوره دوم ریاست‌جمهوری به شمار می‌رود، بلکه در طراحی و اجرای برخی از جنجالی‌ترین سیاست‌های دولت، به‌ویژه در حوزه مهاجرت، نقش محوری داشته است.
میلر که در حال حاضر معاون رئیس دفتر کاخ سفید است، از نخستین روزهای فعالیت سیاسی ترامپ در کنار او بوده و از زمان نخستین کارزار انتخاباتی رئیس‌جمهور در سال ۲۰۱۵، در حلقه نزدیکانش حضور داشته است. او در دولت نخست ترامپ نیز یکی از طراحان اصلی سیاست‌های مهاجرتی و اقدامات اجرایی کاخ سفید بود و در دوره دوم، دامنه نفوذ خود را به بخش‌های گسترده‌تری از سیاست داخلی گسترش داده است.
به نوشته آکسیوس، میلر از معدود افرادی است که به‌خوبی با سازوکار قدرت در کاخ سفید، نحوه اداره دولت و استفاده گسترده از اختیارات اجرایی رئیس‌جمهور آشنایی دارد. او از معماران اصلی اقدامات جنجالی ترامپ در ۱۰۰ روز نخست دوره دوم ریاست‌جمهوری بود و در ماه‌های اخیر نیز روی طرح‌هایی کار کرده است که به دولت اجازه می‌دهد حتی در صورت در اختیار گرفتن اکثریت کنگره از سوی دموکرات‌ها، برنامه‌های خود را با قدرت دنبال کند.
یکی از مشاوران ترامپ در توضیح اهمیت این انتصاب به آکسیوس گفت: «ترامپ باید برای جنگ با دموکرات‌های کنگره و تحقیقات متعددی که آنها آغاز خواهند کرد، آماده شود. استفن مشاور دوران جنگ است.»
این توصیف از جایگاه جدید میلر، معنای سیاسی انتصاب او را روشن‌تر می‌کند. رئیس دفتر کاخ سفید صرفاً مسئول هماهنگی امور روزمره رئیس‌جمهور نیست، بلکه یکی از مهم‌ترین موقعیت‌ها برای مدیریت دسترسی به رئیس‌جمهور، تنظیم اولویت‌های دولت و هماهنگی میان بخش‌های مختلف کاخ سفید محسوب می‌شود. قرار گرفتن میلر در این جایگاه به این معناست که یکی از اصلی‌ترین مدافعان سیاست‌های تهاجمی ترامپ، اکنون مسئولیت هماهنگی و پیشبرد برنامه‌های دولت را نیز برعهده خواهد داشت.
سی‌ان‌ان به نقل از مقام‌های دولت گزارش داده است که آنها این انتصاب را نشانه‌ای از تصمیم کاخ سفید برای ادامه و حتی تشدید سیاست‌های مهاجرتی ترامپ می‌دانند؛ آن هم در شرایطی که حمایت افکار عمومی آمریکا از این سیاست‌ها کاهش یافته است.
بر اساس گزارش سی‌ان‌ان، ترامپ طی روزهای گذشته با برخی از متحدان خود درباره احتمال انتخاب میلر به‌جای وایلز مشورت کرده و از آنها پرسیده بود که آیا او گزینه مناسبی برای این مسئولیت است یا خیر. نام جی کلیتون، مدیر اطلاعات ملی آمریکا، نیز در گفت‌وگوهای ترامپ به‌عنوان یکی از گزینه‌های احتمالی مطرح شده بود.
نقش همسر میلر در انتصاب او؛ لابی‌گری برای رسیدن به رأس کاخ سفید
یکی از حاشیه‌های این انتصاب، نقش کتی میلر، همسر استفن میلر، در تلاش برای رساندن او به ریاست دفتر کاخ سفید است.
کتی میلر پادکستی دارد که در آن مقام‌های دولت و متحدان ترامپ به‌طور مرتب حضور پیدا می‌کنند. به گزارش سی‌ان‌ان، یکی از مهمانان این برنامه گفته است برخی افراد نگران بودند که نتوانند دعوت او را برای حضور در پادکست رد کنند؛ زیرا می‌ترسیدند این کار باعث شود استفن میلر آنها را در فهرست مخالفان خود قرار دهد.
همچنین نشریه پولیتیکو در گزارشی از تلاش کتی میلر برای انتصاب همسرش به این سمت خبر داده بود. او در واکنش به این گزارش در شبکه ایکس نوشت: «اگر همسرتان چنین کاری نمی‌کند، یکی دیگر پیدا کنید.»
استفن میلر نیز پس از اعلام انتصابش در شبکه ایکس نوشت: «از نخستین روز، خدمت در تیم او افتخار زندگی من بوده است و اکنون بیش از آنچه بتوانم با کلمات بیان کنم، مفتخرم که رئیس دفتر کاخ سفید او باشم.»
او ضمن قدردانی از وایلز به‌خاطر خدمات و دوستی‌اش، تأکید کرد: «اکنون مأموریت بیش از هر زمان دیگری روشن است: باید با تمام وجود برای حمایت از رئیس‌جمهور و دفاع از این جمهوری باشکوه مبارزه کنیم.»
اختلاف میلر و وایلز؛ از سیاست مهاجرتی تا جنگ ایران
خروج وایلز در شرایطی اتفاق می‌افتد که اختلافات او با برخی چهره‌های بانفوذ دولت، به‌ویژه استفن میلر، بر سر جهت‌گیری سیاست‌های ترامپ پنهان نمانده بود.
آکسیوس گزارش داده است که وایلز از منتقدان جدی جنگ با ایران بود و بارها درباره روش‌های سخت‌گیرانه اجرای سیاست‌های مهاجرتی که میلر از حامیان اصلی آن محسوب می‌شود، ابراز تردید کرده بود.
در واقع، وایلز تلاش می‌کرد بدون رویارویی علنی با ترامپ، اختلاف‌نظرهای خود را در جلسات خصوصی مطرح کند. او به‌جای تلاش برای تغییر کامل شیوه حکمرانی رئیس‌جمهور، می‌کوشید اولویت‌های او را اجرا کند و در عین حال با مدیریت روابط داخلی کاخ سفید، از تشدید اختلافات جلوگیری کند. همین ویژگی باعث شده بود که برخلاف بسیاری از نزدیکان ترامپ، بتواند مدت طولانی‌تری اعتماد او را حفظ کند.
اما نفوذ وایلز در برابر برخی چهره‌های تندرو دولت محدودیت‌هایی داشت. استفن میلر در دوره دوم ریاست‌جمهوری ترامپ نه‌تنها در سیاست مهاجرتی، بلکه در حوزه‌های گسترده‌تری از سیاست داخلی نفوذ پیدا کرده بود و از طرفداران استفاده حداکثری از اختیارات رئیس‌جمهور بود.
یکی از نمونه‌های روشن این نفوذ، نقش میلر در جلسات روزانه ساعت ۱۰ صبح با مقام‌های وزارت امنیت داخلی آمریکا بود. سی‌ان‌ان پیش‌تر گزارش داده بود که میلر در این تماس‌ها از مقام‌های دستگاه‌های مختلف گزارش عملکرد می‌خواست و در صورت رضایت‌بخش نبودن نتایج، فشار زیادی بر مدیران ارشد وارد می‌کرد. به گفته منابع این شبکه، مقام‌ها گاهی زمانی نفس راحتی می‌کشیدند که میلر در جریان این تماس‌ها انتقادهای تند خود را متوجه دستگاه‌های دیگر می‌کرد.
فشارهای کاخ سفید در حوزه مهاجرت به گسترش دامنه بازداشت‌ها منجر شده بود؛ به‌گونه‌ای که اجرای سیاست‌های مهاجرتی تنها به افراد دارای سابقه کیفری محدود نمی‌شد و مهاجرانی را نیز دربرمی‌گرفت که هیچ سابقه کیفری نداشتند.
سی‌ان‌ان همچنین گزارش داد که میلر سال گذشته به مقام‌های اداره مهاجرت و گمرک آمریکا، معروف به آیس، دستور داده بود روزانه سه هزار بازداشت مهاجرتی را در دستور کار قرار دهند؛ رقمی بی‌سابقه که این نهاد برای تحقق آن با مشکل روبه‌رو شده بود. البته کاخ سفید و وزارت امنیت داخلی بارها وجود چنین سهمیه‌هایی را انکار کرده‌اند.
اکنون با انتصاب میلر به ریاست دفتر کاخ سفید، احتمالاً نظارت و فشار بر اجرای این سیاست‌ها از جایگاه قدرتمندتری دنبال خواهد شد. این در حالی است که او از هم‌اکنون با انتقاد و تهدید به تحقیق از سوی دموکرات‌های کنگره روبه‌روست.
رابرت گارسیا، عضو ارشد دموکرات کمیته نظارت مجلس نمایندگان، روز جمعه هشدار داد که میلر یکی از اهداف اصلی تحقیقات آینده دموکرات‌ها خواهد بود. او خطاب به میلر گفت: «استفن میلر بهتر است از همین حالا وکیل بگیرد.»
شکاف در روابط وایلز با وزیر دفاع؛ استقبال هگست از خروج رئیس دفتر کاخ سفید
در میان واکنش‌های اعضای دولت به این تغییر، موضع پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، نیز قابل توجه بود. برخی جمهوری‌خواهان تلاش کرده‌اند مسئولیت شکست انتخاباتی حزب را متوجه هگست و عملکرد او در مدیریت جنگ ایران کنند.
هگست در واکنش به انتصاب میلر، در پیامی در شبکه ایکس از او حمایت کرد و نوشت که میلر «هرگز عقب‌نشینی نمی‌کند». این موضع‌گیری در شرایطی صورت گرفت که روابط هگست و وایلز در ماه‌های اخیر به‌شدت تیره شده بود.
به گفته منابع آگاه، وایلز طی ماه‌های گذشته درباره نحوه مدیریت پنتاگون از سوی هگست و جایگاه او در کابینه ترامپ ابراز نگرانی کرده بود. بنابراین، خروج وایلز تنها به معنای کنار رفتن یک مدیر باسابقه نیست، بلکه می‌تواند موازنه قدرت میان گروه‌های مختلف در دولت ترامپ را نیز تغییر دهد.
در وزارت امنیت داخلی نیز واکنش‌ها یکدست نبود. برخی مقام‌ها از این تصمیم ابراز ناباوری کردند، در حالی که گروهی دیگر از آن استقبال کردند. یکی از مقام‌های این وزارتخانه در واکنش به این جابه‌جایی گفت: «ترامپ دوباره روحیه ماگا را به دست آورده است.»
ارتقای میلر و خروج صدای محتاط کاخ سفید؛ جنگ ایران در معادله جدید ترامپ
تحلیل روزنامه بوستون گلوب از جابه‌جایی در رأس کاخ سفید نشان می‌دهد که انتصاب استفن میلر را نمی‌توان صرفاً یک تغییر مدیریتی ارزیابی کرد. جیمز پیندل، خبرنگار سیاسی این روزنامه، معتقد است ترامپ با این انتخاب عملاً نشانه‌ای از تمایل به تغییر مسیر پس از شکست انتخاباتی از خود نشان نداده و به‌جای حرکت به سمت تعدیل سیاست‌ها و نزدیک شدن به دموکرات‌ها، یکی از وفادارترین چهره‌های جریان ماگا را در جایگاه مهم ریاست دفتر کاخ سفید قرار داده است.
از نگاه پیندل، اهمیت این جابه‌جایی زمانی روشن‌تر می‌شود که نقش متفاوت وایلز و میلر در دولت ترامپ در نظر گرفته شود. وایلز در دوره دوم ریاست‌جمهوری ترامپ به چهره‌ای منضبط و عمل‌گرا تبدیل شده بود که در کنار مدیریت اختلافات داخلی، تلاش می‌کرد نظم و انسجام را در کاخ سفید حفظ کند. در مقابل، میلر به مواضع تندروانه، رویکرد تقابلی و نفوذ گسترده در سیاست‌گذاری دولت شناخته می‌شود. او اکنون در شرایطی مسئولیت اداره کاخ سفید را برعهده می‌گیرد که دموکرات‌ها برای آغاز تحقیقات کنگره و افزایش فشار سیاسی بر دولت آماده می‌شوند. به ارزیابی بوستون گلوب، این تغییر می‌تواند اختلافات درون دولت را افزایش دهد و مدیریت دو سال پایانی ریاست‌جمهوری ترامپ را دشوارتر کند.
اما کنار رفتن وایلز، به‌ویژه در ارتباط با پرونده ایران، پرسش مهم‌تری را مطرح می‌کند: آیا ترامپ با خروج یکی از مشاوران محتاط خود، بیش از گذشته به توصیه چهره‌هایی تکیه خواهد کرد که از رویکرد سخت‌گیرانه‌تر و گزینه نظامی حمایت می‌کنند؟
گزارش تحقیقی جاناتان سوان و مگی هابرمن در نیویورک‌تایمز با عنوان «چگونه ترامپ آمریکا را وارد جنگ با ایران کرد» که هفتم آوریل ۲۰۲۶ منتشر شد، تصویر دقیق‌تری از نقش وایلز در تصمیم‌گیری برای آغاز جنگ ارائه می‌دهد. بر اساس این گزارش، وایلز نسبت به کشیده شدن آمریکا به یک جنگ دیگر در خاورمیانه نگران بود و به‌ویژه افزایش قیمت بنزین و هزینه‌های سیاسی و اقتصادی جنگ برای جمهوری‌خواهان در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای را خطری جدی می‌دانست.
با این حال، او برخلاف جی‌دی ونس، در جلسات تصمیم‌گیری نظامی مخالفت قاطعی با ترامپ مطرح نکرد. به نوشته نیویورک‌تایمز، وایلز ترجیح می‌داد کارشناسان نظامی و امنیتی نگرانی‌های خود را مستقیماً با رئیس‌جمهور در میان بگذارند و خودش کمتر وارد بحث‌های نظامی شود. حتی در جلسه نهایی تصمیم‌گیری در ۲۶ فوریه، زمانی که ترامپ نظر اعضای تیم امنیت ملی را جویا شد، وایلز اعلام کرد اگر رئیس‌جمهور تشخیص می‌دهد اقدام نظامی برای امنیت ملی آمریکا ضروری است، باید آن را انجام دهد.
در عین حال، گزارش مجله تایم در دوم آوریل ۲۰۲۶ با عنوان «درون تلاش ترامپ برای یافتن راه خروج از جنگ ایران» و همچنین گزارش سی‌ان‌ان در ژوئن همان سال، وجه دیگری از نقش وایلز را برجسته می‌کنند. بر اساس این گزارش‌ها، او در جریان جنگ به یکی از صداهای اصلی در کاخ سفید تبدیل شده بود که خواهان یافتن راهی برای پایان دادن به درگیری بود. وایلز نگران بود اطرافیان ترامپ تصویری بیش از اندازه مثبت از وضعیت جنگ به او ارائه کنند و واقعیت هزینه‌های نظامی، اقتصادی و سیاسی درگیری را به‌درستی در اختیار رئیس‌جمهور نگذارند. او از همکارانش می‌خواست در انتقال واقعیت‌ها به ترامپ صریح‌تر باشند و به‌جای گفتن آنچه رئیس‌جمهور مایل به شنیدنش است، اطلاعات لازم برای تصمیم‌گیری را در اختیار او قرار دهند.
بنابراین، شواهد موجود نشان نمی‌دهد که وایلز مانع آغاز جنگ با ایران شده باشد؛ گزارش نیویورک‌تایمز حتی نشان می‌دهد که او در لحظه نهایی تصمیم‌گیری در برابر ترامپ نایستاد. با این حال، او پس از آغاز جنگ از جمله چهره‌هایی بود که نسبت به هزینه‌های ادامه درگیری هشدار می‌داد و خواهان پایان دادن به آن بود. تفاوت مهم میان این دو نقش را نباید نادیده گرفت.
اکنون با خروج وایلز و افزایش نفوذ استفن میلر، پرسش این است که در حلقه نزدیک ترامپ چه وزنی برای ملاحظات سیاسی و اقتصادی جنگ و چه جایگاهی برای گزینه نظامی باقی خواهد ماند. شکست انتخاباتی ترامپ، تغییر آرایش قدرت در کاخ سفید و نزدیک شدن به آغاز به کار کنگره جدید، همگی بر محاسبات او درباره ایران اثر می‌گذارند. کنار رفتن وایلز لزوماً به معنای تصمیم ترامپ برای ازسرگیری جنگ نیست، اما می‌تواند یکی از صداهایی را که در ماه‌های گذشته بر هزینه‌های ادامه درگیری تأکید می‌کرد، از حلقه تصمیم‌گیری او خارج کند؛ تغییری که در کنار ارتقای میلر، نشانه‌ای مهم از جهت‌گیری جدید کاخ سفید در دوره پس از شکست انتخاباتی است.