به گزارش خبرآنلاین، خبرگزاری رویترز در گزارشی تحقیقی نوشت که کره شمالی با اعطای امتیازات ویژه‌ای نظیر آپارتمان‌های وسیع در پیونگ‌یانگ و دستمزدهای سنگین به ارزهای معتبر بین‌المللی، از هکرهای برتر خود که در سرقت‌های بزرگی مانند هک ۶.۳ میلیارد دلاری صرافی بایننس نقش داشته‌اند، تجلیل می‌کند.
کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی، طی بیش از یک دهه گذشته ارتشی از هکرهای تراز اول جهان را با بهره‌گیری از مشوق‌های گوناگون گردهم آورده است؛ برنامه‌ای که به گفته کارشناسان و پناهندگان، سالانه حدود ۲۰۰ نفر از باهوش‌ترین دانش‌آموزان دوره متوسطه را برای تحصیل در رشته مهندسی کامپیوتر دست‌چین می‌کند.
کیم هیونگ-کوانگ، مربی سابق هکرهای دولتی کره شمالی که در سال ۲۰۰۴ به کره جنوبی گریخت، در این باره می‌گوید: «آنها سلاح مخفی کیم جونگ اون هستند؛ در هیچ کشور دیگری چنین سازوکاری وجود ندارد که سیستماتیک باهوش‌ترین کودکان را صرفاً با هدف تبدیل کردن به عوامل عملیاتی سایبری جست‌وجو و تربیت کند. اینکه کودک بخواهد هکر بشود یا نه اصلاً اهمیتی ندارد.»
پلیس فدرال آمریکا (اف‌بی‌آی) و صرافی بایننس اعلام کرده‌اند که کره شمالی مسئول این رخنه امنیتی بوده است؛ حمله‌ای که شرکت‌های تحلیل بلاک‌چین آن را به گروه هکری وابسته به پیونگ‌یانگ موسوم به «تریدرتریتر» (TraderTraitor)—از شاخه‌های زیرمجموعه گروه لازاروس—نسبت داده‌اند؛ اگرچه پیونگ‌یانگ همانند پرونده‌های گذشته، این اتهامات را توطئه و تحریک سیاسی خوانده و رد کرده است.
فرآیند گزینش: از نیمکت مدارس تا «شمشیر همه‌کاره» پیونگ‌یانگ
کره شمالی نخستین واحد سایبری خود را در سال ۱۹۹۸ راه‌اندازی کرد، اما پس از به قدرت رسیدن کیم جونگ اون و بیانیه سال ۲۰۱۳ او مبنی بر اینکه جنگ سایبری همانند سلاح‌های هسته‌ای و موشکی «شمشیری همه‌کاره» برای توان بازدارندگی کشور است، موقعیت این واحدها جهش چشمگیری یافت.
گزینش از سنین ۱۱ تا ۱۲ سالگی آغاز می‌شود و سالانه بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ کودک مستعد برای آموزش‌های فشرده کامپیوتر انتخاب می‌شوند. برترین‌ها در ۱۷ سالگی وارد دانشگاه‌های نخبه پیونگ‌یانگ شده و پس از گزینش‌های نهایی، راهی یگان سایبری ارتش می‌گردند.
آموزش‌های این افراد علاوه بر ریاضیات عالی و زبان‌های خارجی، شامل مهندسی معکوس تجهیزات سخت‌افزاری غربی و شناخت پروتکل‌های پیشرفته رمزارز است؛ کسانی هم که به درجه هکری نرسند، برای دورکاری‌های نرم‌افزاری ناشناس در شرکت‌های بین‌المللی آموزش می‌بینند.
لیم جونگ‌این، استاد دانشکده امنیت سایبری دانشگاه کوریا، یادآور می‌شود: «در حالی که نخبگان کره جنوبی سراغ رشته‌های پزشکی می‌روند، کره شمالی استعدادهای برترش را به برنامه‌های هسته‌ای و سایبری سرازیر کرده و آینده آنها را تضمین می‌کند.»
پاداش‌های این هکرها چشمگیر است؛ از سفرهای خارجی به کشورهایی مانند چین برای دسترسی آزاد به اینترنت گرفته تا دریافت خانه‌های لوکس در خیابان دانشمندان میرا در پیونگ‌یانگ (با مساحت‌هایی تا ۱۳۲ مترمربع) و تخصیص تا ۳۰ درصد از درآمدهای ارزی سرقت‌ها برای یگان‌های عملیاتی. با این حال، جامعه اطلاعاتی سئول تخمین می‌زند کل ارتش سایبری فعال کره شمالی شامل حدود ۸۴۰۰ نفر پرسنل تخصصی است.
بهره‌گیری گسترده از هوش مصنوعی و شیوه نفوذ به بایننس
بر خلاف دنیای مجرمان سایبری عادی که کوچک‌ترین اشتباه به دستگیری آنها می‌انجامد، هکرهای دولتی پیونگ‌یانگ با مصونیت کامل و حمایت ساختار سیاسی دست به حمله می‌زنند و این امر متوقف کردن آنها را بسیار دشوار می‌سازد.
به گفته ناظران، این گروه‌ها در انجام وظایف خود ساختاری کاملاً نظامی دارند و به شدت متکی به ابزارهای هوش مصنوعی هستند. آنها با استفاده از حساب‌های تجاری پلتفرم‌هایی نظیر چت‌جی‌پی‌تی (ChatGPT)، کلاود کد (Claude Code) و کرسر (Cursor)، اقدام به تولید کد، جعل هویت و رزومه‌سازی‌های واقع‌گرایانه می‌کنند.
در ماجرای بایننس نیز نفوذ اولیه از طریق یک مصاحبه شغلی ساختگی و نرم‌افزار مخرب پنهان‌شده در قالب یک آگهی آغاز شد و هکرها با به دست گرفتن سیستم‌های داخلی، ظرف تنها ۲۰ دقیقه بخش اعظم دارایی‌های هدف را تخلیه کردند.
فشار روانی، اتاق‌های تنگ و استراتژی شکار نهنگ‌ها
با وجود پاداش‌های وسوسه‌کننده، زندگی این متخصصان سایبری در خارج از مرزها یا در پایگاه‌ها فوق‌العاده فرسایشی و طاقت‌فرساست. ساعات کاری طولانی بیش از ۱۰ ساعت در روز، فضای بسته، نظارت‌های امنیتی مداوم و الزام به تحقق اهداف درآمدی ماهیانه دلاری، فشارهای عصبی شدیدی به بار می‌آورد؛ به طوری که عدم تحقق سهمیه ارزی می‌تواند به مجازات و تحقیر فرد منجر شود.
الک زبریک، مدیر ارشد موسسه چینالیسیس، در تحلیل آینده این حملات تأکید کرد که موفقیت در پرونده بایننس انگیزه پیونگ‌یانگ را برای حرکت به سوی «شکار نهنگ‌ها» (Big Game Hunting) دوچندان کرده است: «آنها به طور فزاینده‌ای سازمان‌های غول‌پیکر با خزانه‌های عظیم مالی را هدف قرار می‌دهند؛ این اهداف اگرچه امن‌تر و سخت‌تر هستند، اما پاداش مالی چند میلیارد دلاری کاملاً ارزش صرف زمان را برای پیونگ‌یانگ دارد.»
۴۲/۴۲