به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، در پاییز سال ۱۹۱۸ [۱۲۹۷ خورشیدی]، ایالات متحده در آستانه انتخاباتی میان‌دوره‌ای قرار داشت که با هیچ‌یک از انتخابات پیشین این کشور شباهت نداشت. وودرو ویلسون، رئیس‌جمهور آمریکا، و هم‌حزبی‌های دموکرات او نه‌تنها در تلاش بودند در واپسین ماه‌های جنگ جهانی اول، کنترل کنگره را حفظ کنند، بلکه باید این کار را در میانه یکی از مرگبارترین همه‌گیری‌های تاریخ انجام می‌دادند.
نخستین موج آنفلوانزای موسوم به «آنفلوانزای اسپانیایی» در بهار همان سال آغاز شده بود؛ زمانی که نخستین موارد رسمی ابتلا در کمپ فانستون، یکی از مراکز آموزشی ارتش آمریکا در فورت رایلی ایالت کانزاس، گزارش شد.
موج دوم بیماری که در سپتامبر ۱۹۱۸ در یک مرکز آموزشی ارتش و تأسیسات نیروی دریایی در نزدیکی بوستون ظاهر شد، بسیار مرگبارتر بود. این بار ویروس به‌سرعت در میان جمعیت غیرنظامی بوستون و دیگر شهرهای ساحل شرقی آمریکا گسترش یافت. تنها در ماه اکتبر، درمجموع ۱۹۵ هزار آمریکایی بر اثر این بیماری جان باختند.
درحالی‌که دانشمندان برای یافتن واکسن با یکدیگر رقابت می‌کردند، مقام‌های بهداشت عمومی به روش‌های آزموده‌شده‌ای مانند فاصله‌گذاری اجتماعی و قرنطینه روی آوردند. مقام‌های ایالتی و محلی در سراسر کشور، تجمعات عمومی را ممنوع کردند و مدارس، کلیساها، سالن‌های تئاتر، کافه‌ها و دیگر مکان‌هایی را که مردم معمولاً در آن‌ها دور هم جمع می‌شدند، تعطیل کردند.
نامزدها در شرایط فاصله‌گذاری اجتماعی تبلیغات انتخاباتی کردند
به دلیل ممنوعیت‌های گسترده‌ای که برای مهار بیماری وضع شده بود، بسیاری از نامزدهای انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۱۹۱۸ نمی‌توانستند به شیوه معمول تبلیغات انتخاباتی کنند. در بسیاری از مناطق، برگزاری تجمع‌ها و سخنرانی‌های انتخاباتی ممنوع شده بود و نامزدها ناچار بودند به روش‌های غیرمستقیم‌تری برای ارتباط با رأی‌دهندگان روی بیاورند؛ ازجمله تلاش برای جلب پوشش خبری روزنامه‌ها یا ارسال مطالب تبلیغاتی از طریق پست.
برخی نامزدها حتی مقام‌های بهداشت عمومی را متهم می‌کردند که با محدود کردن حضور رأی‌دهندگان در پای صندوق‌ها، قصد دارند بر نتیجه انتخابات تأثیر بگذارند.
پس از آن‌که مقام‌های محلی به دلیل نگرانی از شیوع آنفلوانزا، سخنرانی برنامه‌ریزی‌شده آلفرد ای. اسمیت، نامزد دموکرات‌ها، را در هاورستراو در ایالت نیویورک لغو کردند، یکی دیگر از رهبران حزب دموکرات در گفت‌وگو با روزنامه نیویورک تایمز با خشم از آن‌چه «قرنطینه جمهوری‌خواهان علیه سخنرانی‌های انتخاباتی دموکرات‌ها» می‌نامید، انتقاد کرد.
بااین‌حال، اسمیت در انتخابات ماه نوامبر توانست با اختلافی اندک چارلز ویتمن، فرماندار جمهوری‌خواه وقت نیویورک، را شکست دهد و به جای او انتخاب شود.
رأی‌گیری در دوران همه‌گیری
از آن‌جا که مسئولیت اصلی اتخاذ تدابیر برای مهار گسترش ویروس عمدتاً برعهده مقام‌های محلی و ایالتی بود، شرایط رأی‌گیری در انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۱۹۱۸ بسته به منطقه‌ای که در آن قرار داشتید، تفاوت زیادی داشت.
در ماه نوامبر، زمانی که شیوع آنفلوانزا در بخش شرقی کشور عموماً رو به کاهش بود، بیماری در مناطق غربی شدت می‌گرفت.
به گزارش روزنامه ساکرامنتو بی، در شهر ساکرامنتو ایالت کالیفرنیا، برخی حوزه‌های رأی‌گیری نتوانستند فعالیت خود را آغاز کنند؛ زیرا «تعداد شهروندانی که از سلامت کافی برخوردار بودند، برای این کار کافی نبود».
در سان‌فرانسیسکو، مقام‌های بهداشتی در اواخر اکتبر دستوری صادر کردند که براساس آن، مردم هنگام حضور در اماکن عمومی یا قرار گرفتن در گروه‌های دو نفره و بیشتر، ملزم به استفاده از ماسک بودند.
تمام کارکنان حوزه‌های رأی‌گیری و رأی‌دهندگان نیز موظف بودند در روز انتخابات ماسک بزنند. این اقدام باعث شد روزنامه سان‌فرانسیسکو کرونیکل آن روز را «نخستین رأی‌گیری با ماسک در تاریخ آمریکا» توصیف کند.
در مقابل، شرایط در ساحل شرقی آمریکا به وضعیت عادی بازمی‌گشت. مقام‌های بهداشت عمومی در واشنگتن دی‌سی تصمیم گرفتند کلیساها را در ۳۱ اکتبر [۸ آبان ۱۲۹۷] و مدارس و سالن‌های تئاتر را در ۴ نوامبر [۱۲ آبان ۱۲۹۷]، یعنی یک روز پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای، دوباره بازگشایی کنند.
در نیویورک نیز دکتر رویال اس. کوپلند، کمیسر بهداشت این شهر، در اوایل نوامبر به‌تدریج محدودیت‌ها را کاهش داد. تا روز انتخابات، فعالیت کسب‌وکارها به ساعات کاری معمول بازگشته بود.
با وجود خطرهای ناشی از همه‌گیری، به نظر می‌رسد در آن سال بحث عمومی چندانی درباره به تعویق انداختن انتخابات مطرح نشد.
جیسون ماریسام، استاد حقوق دانشگاه هم‌لاین که تأثیر همه‌گیری آنفلوانزا بر انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۱۹۱۸ را بررسی کرده است، معتقد است اگر ایالات متحده در آن زمان درگیر جنگ نبود، احتمالاً موضوع تعویق انتخابات به طور جدی مطرح می‌شد.
اما با توجه به حضور نیروهای آمریکایی در جبهه‌های جنگ در خارج از کشور، حس غرور و مسئولیت‌پذیری مدنی در میان مردم تقویت شده بود و شرکت در انتخابات اقدامی ضروری و نوعی وظیفه میهن‌پرستانه تلقی می‌شد.
مشارکت پایین رأی‌دهندگان و پیروزی جمهوری‌خواهان
با وجود تأکید بر میهن‌پرستی، تنها حدود ۴۰ درصد از شهروندان واجد شرایط رأی دادن در آمریکا، در ۵ نوامبر ۱۹۱۸ [۱۳ آبان ۱۲۹۷] پای صندوق‌های رأی رفتند. این رقم در مقایسه با انتخابات میان‌دوره‌ای قبلی که میزان مشارکت در آن ۵۰ درصد بود، کاهش چشمگیری نشان می‌داد.
جمهوری‌خواهان برای نخستین بار از سال ۱۹۰۸ کنترل هر دو مجلس نمایندگان و سنا را به دست گرفتند. این نتیجه شکست بزرگی برای وودرو ویلسون و برنامه سیاست خارجی او محسوب می‌شد.
البته نمی‌توان کاهش مشارکت در انتخابات را به طور کامل به شیوع آنفلوانزا نسبت داد. در آن زمان حدود دو میلیون مرد آمریکایی در جبهه‌های جنگ حضور داشتند؛ رقمی که بخش قابل‌توجهی از جمعیت واجد شرایط رأی دادن در آمریکا را تشکیل می‌داد. (زنان آمریکایی نیز تا سال ۱۹۲۰ از حق رأی برخوردار نبودند.)
بااین‌حال، حتی اگر آنفلوانزا تنها بخشی از کاهش مشارکت رأی‌دهندگان را توضیح دهد، بدون تردید در این روند تأثیرگذار بوده است.
جیسون ماریسام در پژوهش خود می‌نویسد: «اگر حتی بخشی از کاهش میزان مشارکت در انتخابات سال ۱۹۱۸ نسبت به سال ۱۹۱۴ ناشی از شیوع آنفلوانزا بوده باشد، این بیماری مسئول رأی ندادن صدها نفر بوده است.»
اگرچه انتخابات میان‌دوره‌ای درنهایت در شرایط همه‌گیری برگزار شد، پس از آن موارد ابتلا و مرگ‌ومیر ناشی از آنفلوانزا افزایش یافت. احتمالاً لغو محدودیت‌های قرنطینه در این افزایش نقش داشت.
شش روز پس از روز انتخابات نیز با امضای آتش‌بس، درگیری‌ها در جنگ جهانی اول پایان یافت. بسیاری از آمریکایی‌ها پس از هفته‌ها یا حتی ماه‌ها، برای نخستین بار از خانه‌های خود بیرون آمدند و برای جشن گرفتن پایان جنگ در تجمعات عمومی شرکت کردند.
بااین‌حال، به شکلی تراژیک، جشن‌های مربوط به آتش‌بس و بازگشت گسترده سربازان از جبهه‌های جنگ، موج تازه‌ای از ابتلا به آنفلوانزا را در بسیاری از شهرهای آمریکا و حتی کشورهای دیگر به راه انداخت.
پیامدهای سیاسی انتخابات سال ۱۹۱۸ نیز قابل‌توجه بود. جمهوری‌خواهان که بار دیگر قدرت را در کنگره به دست گرفته بودند، از تصویب پیمان ورسای و عضویت آمریکا در جامعه ملل، طرح مورد علاقه ویلسون، جلوگیری کردند.
در سال ۱۹۲۰، وارن جی. هاردینگ به ریاست‌جمهوری انتخاب شد. پیروزی او به معنای پایان عصر ترقی‌خواهی (Progressive Era) و آغاز دوره‌ای از سلطه جمهوری‌خواهان بر سیاست آمریکا بود؛ دوره‌ای که ۱۲ سال دیگر ادامه یافت.
منبع: www.history.com