خبرآنلاین: در تراکتورِ جواد نکونام، همچنان ستاره‌ها بیش از ساختار تاکتیکی تیم در تعیین سرنوشت مسابقات نقش دارند. تیمی که بخش مهمی از توان خود را بر بازی فیزیکی، دوندگی بالا، انسجام دفاعی و گل نخوردن بنا کرده و در فاز هجومی، بیش از هر چیز به خلاقیت و توانایی‌های فردی مهره‌های تأثیرگذارش متکی است؛ رویکردی که پیش از این نیز در تیم‌های تحت هدایت نکونام در فوتبال ایران به چشم آمده بود.
در چنین شرایطی، مصدومیت مهره‌های خلاقی مانند مهدی ترابی و مهدی هاشم‌نژاد، ضربه قابل‌توجهی به تراکتور وارد کرده و می‌تواند یکی از دلایل اصلی افت این تیم در هفته‌های اخیر باشد. با این حال، در میان مشکلات فنی و غیبت ستاره‌ها، امیرحسین حسین‌زاده به مهره‌ای تعیین‌کننده برای نکونام تبدیل شده است؛ بازیکنی که سرمربی تراکتور در روزهای دشوار، بیش از گذشته به توانایی‌های او تکیه می‌کند.
نمونه روشن این موضوع را می‌توان در دیدار برابر نفتچی در لیگ نخبگان آسیا دید؛ مسابقه‌ای که برخلاف انتظار تراکتوری‌ها پیش رفت و در نیمه دوم شرایط به‌تدریج علیه نماینده ایران رقم خورد. پس از تعویض زودهنگام شهریار مغانلو و ورود تومیسلاو اشتراکالی، نکونام در شروع نیمه دوم نیز مهدی هاشم‌نژاد را به‌جای محمد دانشگر به میدان فرستاد تا با بازگشت به آرایش چهار دفاعه، شکل هجومی‌تری به تیمش بدهد.
تراکتور در دقایق ابتدایی نیمه دوم کنترل بازی را در اختیار داشت، اما روی حرکت آبروربک ایسمویلوف و عبور نسبتاً آسان او از شجاع خلیل‌زاده غافلگیر شد. پاس این بازیکن در محوطه جریمه به استیپ پرسیا رسید تا دروازه پارسا جعفری باز شود. شرایط برای شاگردان نکونام زمانی دشوارتر شد که برخورد شدید استوک فرشاد فرجی با سر بازیکن نفتچی، به اخراج مدافع تراکتور انجامید و این تیم را ۱۰ نفره کرد.
با وجود این اتفاقات، تراکتور تسلیم نشد و در نهایت با بازگشتی قابل‌توجه، امیدهایش را در رقابت‌های آسیایی زنده نگه داشت. هرچند نباید از تأثیر تعویض‌های نکونام و گلزنی تومیسلاو اشتراکالی و مسعود زائرکاظمین غافل شد، اما بدون تردید نقش اول این بازگشت را باید به امیرحسین حسین‌زاده داد. هر دو گل تراکتور روی پاس‌های تماشایی این بازیکن به ثمر رسید؛ ستاره‌ای که در شبی دشوار و در شرایطی که تیمش یک بازیکن کمتر داشت، با دو پاس دقیق و هوشمندانه جریان مسابقه را تغییر داد.
حسین‌زاده شاید هنوز با فرم ایده‌آل فصل گذشته خود فاصله داشته باشد و در تمام دقایق مسابقات نیز آن بازیکن تأثیرگذار همیشگی نباشد، اما دیدار با نفتچی بار دیگر نشان داد که او از توانایی ویژه‌ای برای تغییر سرنوشت بازی‌ها برخوردار است. سرعت، قدرت تصمیم‌گیری، دید مناسب و توانایی ارسال پاس‌های کلیدی، ویژگی‌هایی هستند که او را به یکی از مهم‌ترین مهره‌های هجومی تراکتور تبدیل کرده‌اند؛ بازیکنی که حتی در روزهای کم‌فروغ تیمش می‌تواند با یک حرکت، ورق را برگرداند.
واقعیت این است که تراکتور در فصل جاری بیش از آنکه از یک ساختار هجومی منسجم و قابل اتکا بهره ببرد، به درخشش ستاره‌هایش وابسته بوده است. غیبت ترابی و هاشم‌نژاد نیز این وابستگی را بیش از گذشته نمایان کرده، اما حالا حسین‌زاده بار اصلی خلاقیت در خط حمله را به دوش می‌کشد. او در بازی با نفتچی نشان داد که می‌تواند همان مهره‌ای باشد که نکونام برای عبور از بن‌بست‌های تاکتیکی به آن نیاز دارد.
در شرایطی که تراکتور هنوز در لیگ نخبگان آسیا به پیروزی نرسیده و پس از حواشی اخیر نیز مسیر دشواری در رقابت‌های داخلی پیش رو دارد، بازگشت حسین‌زاده به فرم مطلوب می‌تواند خبر امیدوارکننده‌ای برای سرخپوشان تبریزی باشد. تیم نکونام برای عبور از این روزهای سخت، بیش از هر زمان دیگری به ستاره‌ای نیاز دارد که بتواند فراتر از معادلات تاکتیکی، سرنوشت مسابقات را به سود تراکتور تغییر دهد؛ نقشی که حسین‌زاده در دیدار با نفتچی به بهترین شکل ممکن ایفا کرد.