به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا تقریباً همیشه به نوعی همه‌پرسی درباره عملکرد رئیس‌جمهور و وضعیت اقتصادی کشور تبدیل می‌شود و انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۱۹۳۰ نیز قطعاً از این قاعده مستثنا نبود. یک سال پیش از آن، سقوط فاجعه‌بار بازار سهام در اکتبر ۱۹۲۹، اقتصاد آمریکا و جهان را به ورطه رکود بزرگ کشاند. در زمان برگزاری انتخابات، نرخ بیکاری در آمریکا از ۱۰ درصد فراتر رفته بود، مخالفت‌ها با قانون منع مشروبات الکلی (پروبیبیشن) رو به افزایش بود و رأی‌دهندگان آمریکایی آماده بودند حزب جمهوری‌خواه به رهبری هربرت هوور، رئیس‌جمهور وقت، را در انتخابات مجازات کنند.
در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای ۱۹۳۰، جمهوری‌خواهان اکثریت قابل‌توجهی را در هر دو مجلس نمایندگان و سنا در اختیار داشتند. اما در روز انتخابات، این حزب ۵۲ کرسی خود را در مجلس نمایندگان و هشت کرسی را در سنا از دست داد؛ با این حال، توانست اکثریت شکننده خود را در هر دو مجلس حفظ کند. رقابت در مجلس نمایندگان به‌ویژه نزدیک بود؛ به‌طوری‌که جمهوری‌خواهان ۲۱۸ کرسی و دموکرات‌ها ۲۱۶ کرسی به دست آوردند.
در آن زمان، دوره کاری کنگره جدید تا دسامبر سال بعد آغاز نمی‌شد؛ یعنی نمایندگان باید ۱۳ ماه پس از روز انتخابات منتظر می‌ماندند تا فعالیت رسمی خود را آغاز کنند. معمولاً این تأخیر مسئله مهمی نبود، اما اتفاقاتی که در سال‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۳۱ رخ داد، کاملاً غیرمعمول بود. از زمان برگزاری انتخابات میان‌دوره‌ای در نوامبر ۱۹۳۰ تا آغاز به کار کنگره در دسامبر ۱۹۳۱، درمجموع ۱۴ نفر از نمایندگان منتخب مجلس نمایندگان درگذشتند. هفت نماینده جمهوری‌خواه و هفت نماینده دموکرات، همگی در همان سال نحس جان خود را از دست دادند.
اندرو بوش، مورخ انتخابات آمریکا در دانشگاه تنسی در ناکسویل، می‌گوید: «تا آن‌جا که من اطلاع دارم، چنین اتفاقی بی‌سابقه است. برای اطمینان باید به اسناد قرن نوزدهم برگردم و بررسی کنم که آیا در آن دوره، مثلاً هنگام شیوع وبا یا بیماری دیگری، مورد مشابهی رخ داده است یا نه. اما در قرن بیستم و بیست‌ویکم، چنین اتفاقی بی‌سابقه بوده است.»
مرگ‌های پیاپی نمایندگان منتخب کنگره باعث شد برای پر کردن کرسی‌های خالی مجلس نمایندگان، انتخابات ویژه برگزار شود. سرانجام، زمانی که هفتادودومین کنگره آمریکا در ۷ دسامبر ۱۹۳۱ [۱۵ آذر ۱۳۱۰] تشکیل جلسه داد، دموکرات‌ها توانسته بودند اکثریت مجلس نمایندگان را به دست آورند؛ اتفاقی که نتیجه انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۱۹۳۰ را عملاً معکوس کرد.
مرگ‌های پی‌درپی نمایندگان کنگره
نخستین مرگ در میان نمایندگان کنگره، تنها سه هفته پس از روز انتخابات اتفاق افتاد. در ۲۷ نوامبر ۱۹۳۰ [۶ آذر ۱۳۰۹]، جان اف. کویل، نماینده ۶۱ ساله دموکرات از ایالت نیویورک، بر اثر ابتلا به ذات‌الریه درگذشت. در فوریه ۱۹۳۱، برای پر کردن کرسی خالی او انتخابات ویژه‌ای برگزار شد که متیو اومالی، دیگر نامزد حزب دموکرات، در آن پیروز شد. اما پیش از آن‌که اومالی حتی فرصت کند سوگند نمایندگی یاد کند، او نیز درگذشت.
بین روز انتخابات و پایان دوره هفتادویکمین کنگره در مارس ۱۹۳۱، دو نماینده دیگر مجلس نمایندگان نیز جان خود را از دست دادند: دیوید اوکانل، نماینده دموکرات از نیویورک، در دسامبر ۱۹۳۰ و هنری آلن کوپر، نماینده جمهوری‌خواه از ویسکانسین، در اول مارس ۱۹۳۱ درگذشتند. کوپر ۸۰ ساله، دست‌کم از این نظر جایگاه ویژه‌ای داشت که مسن‌ترین و باسابقه‌ترین عضو مجلس نمایندگان بود.
سه روز پس از مرگ کوپر، نیکلاس لانگ‌ورث، رئیس جمهوری‌خواه مجلس نمایندگان از ایالت اوهایو، در برابر نمایندگان ایستاد تا پایان دوره هفتادویکمین کنگره را اعلام کند.
لانگ‌ورث گفت: «شاید این آخرین باری باشد که از این جایگاه با شما سخن می‌گویم.» منظور او این بود که ممکن است دموکرات‌ها در ماه دسامبر کنترل مجلس نمایندگان را دوباره به دست بگیرند و رئیس جدیدی برای آن انتخاب کنند. او ادامه داد: «نمی‌خواهم چنین القا کنم که این اتفاق را محتمل می‌دانم، اما باید اعتراف کنم که امکان وقوع آن وجود دارد... تنها مشیت الهی است که تعیین خواهد کرد کدام‌یک از دو حزب بزرگ سیاسی، مجلس نمایندگان بعدی را سازمان‌دهی و اداره خواهد کرد.»
اما همان‌طور که مشخص شد، مشیت الهی برنامه دیگری داشت. یک ماه بعد، لانگ‌ورث نیز درگذشت.
انتخابات کرسی‌های خالی به سود دموکرات‌ها تمام شد
تا ماه مه ۱۹۳۱، پس از برگزاری چندین انتخابات ویژه، شمار نمایندگان منتخب و بازمانده مجلس نمایندگان به عددی برابر رسیده بود؛ ۲۱۶ جمهوری‌خواه و ۲۱۶ دموکرات، به علاوه یک نماینده از حزب کشاورز ـ کارگر. (البته این برابری را باید با توجه به مرگ نمایندگان در نظر گرفت.)
سپس ماه ژوئیه فرا رسید؛ ماهی به‌ویژه تلخ و مرگبار. در فاصله تنها سه هفته، چهار نماینده دیگر کنگره، دو جمهوری‌خواه و دو دموکرات، درگذشتند. پس از برگزاری انتخابات ویژه دیگری در اواخر تابستان و اوایل پاییز ۱۹۳۱، ترکیب نمایندگان به ۲۱۵ جمهوری‌خواه و ۲۱۴ دموکرات رسید. با این حال، تا آغاز به کار هفتادودومین کنگره در ماه دسامبر هنوز زمان باقی بود؛ زمانی که برای برگزاری پنج مراسم تشییع جنازه دیگر نمایندگان کنگره کافی بود.
درمجموع، طی دوره ۱۳ ماهه میان انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۱۹۳۰ و آغاز به کار هفتادودومین کنگره در ۷ دسامبر ۱۹۳۱ [۱۵ آذر ۱۳۱۰]، ۱۴ نماینده منتخب مجلس نمایندگان درگذشتند. برگزاری انتخابات ویژه برای پر کردن کرسی‌های خالی نمی‌توانست در زمان بدتری برای جمهوری‌خواهان کنگره اتفاق بیفتد. درحالی‌که کنگره تعطیل بود، اقتصاد آمریکا همچنان با سرعت به سقوط ادامه می‌داد، نرخ بیکاری از ۱۵ درصد فراتر رفته بود و شمار بیشتری از رأی‌دهندگان آمریکایی، هربرت هوور، رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه، را مسئول رکود بزرگ می‌دانستند.
بوش، نویسنده کتاب اسب‌ها در میانه جریان: انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا و پیامدهای آن، ۱۸۹۴ تا ۱۹۹۸، می‌گوید: «در طول سال ۱۹۳۱، نگرانی‌ها درباره رکود بزرگ رو به افزایش بود، اما کنگره حتی تشکیل جلسه هم نداده بود. نمایندگان نه به هوور کمک کرده بودند و نه مانع کار او شده بودند. عملاً هیچ نقشی نداشتند. بنابراین، پرسش اصلی در تمام این انتخابات مربوط به کرسی‌های خالی کنگره این بود: آیا می‌خواهید با رأی خود درباره رکود اقتصادی، پیامی به هوور بفرستید؟»
پس از برگزاری آخرین انتخابات برای پر کردن کرسی خالی در اول دسامبر، دموکرات‌ها موفق شدند نتیجه انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۱۹۳۰ را به طور کامل معکوس کنند. دموکرات‌ها با تصاحب سه کرسی که پیش‌تر در اختیار جمهوری‌خواهان بود، در ایالت‌های میشیگان، تگزاس و نیوجرسی، اکنون با در اختیار داشتن ۲۱۹ کرسی در هفتادودومین کنگره، اکثریتی قاطع به دست آورده بودند.
نیروهای تازه‌استخدام‌شده سپاه حفاظت غیرنظامی (CCC) در ۱۸ آوریل ۱۹۳۳ [۲۹ فروردین ۱۳۱۲]برای برپایی نخستین اردوگاه کاری این نهاد با هدف جنگل‌کاری مجدد،
وارد منطقه پاولز فورت در ایالت ویرجینیا می‌شوند. سپاه حفاظت غیرنظامی
در چارچوب برنامه‌های نیو دیل (New Deal) رئیس‌جمهور فرانکلین دی. روزولت تأسیس شد.
تغییر موازنه قدرت در انتخابات میان‌دوره‌ای، زمینه‌ساز شکل‌گیری نیودیل شد
این‌که دموکرات‌های کنگره پس از شمار غیرمعمول و بالای کرسی‌های خالی توانستند در سال ۱۹۳۱ کنترل مجلس نمایندگان را به دست بگیرند، پیامدهای سیاسی ماندگاری به همراه داشت. اگرچه فرانکلین دی. روزولت، نامزد حزب دموکرات، تا نوامبر ۱۹۳۲ به ریاست‌جمهوری انتخاب نشد، هفتادودومین کنگره در سال‌های ۱۹۳۱ و ۱۹۳۲ از اکثریت دموکرات خود برای فراهم کردن زمینه اجرای برخی از برنامه‌های شاخص نیودیل (New Deal) روزولت استفاده کرد.
برای مثال، در سال ۱۹۳۲، زمانی که نرخ بیکاری به حدود ۲۵ درصد نزدیک می‌شد، دموکرات‌های کنگره و جمهوری‌خواهان ترقی‌خواه قانون کمک‌رسانی و ساخت‌وساز اضطراری سال ۱۹۳۲ را تصویب کردند. این قانون، اعطای وام‌های فدرال برای اجرای پروژه‌های عمرانی و طرح‌های امدادرسانی را گسترش می‌داد. هوور این قانون را وتو کرد، اما بعدها با لایحه‌ای اصلاح‌شده برای کمک‌رسانی موافقت کرد و آن را به امضا رساند. با این حال، در نگاه آمریکایی‌هایی که بیشترین آسیب را از رکود بزرگ دیده بودند، دموکرات‌ها به حزبی تبدیل شدند که بیش از دیگران به رفاه اجتماعی و حمایت از اقشار آسیب‌پذیر توجه نشان می‌داد.
در ادامه، هفتادودومین کنگره قانون نوریس ـ لاگاردیا را در سال ۱۹۳۲ تصویب کرد؛ قانونی که با محدود کردن اختیارات دادگاه‌های فدرال برای مداخله در اختلافات کارگری، موقعیت اتحادیه‌های کارگری را تقویت می‌کرد. کنگره همچنین قوانینی را برای افزایش نرخ مالیات بر درآمد و مالیات بر ارث ثروتمندترین شهروندان آمریکا به تصویب رساند.
بوش می‌گوید: «دموکرات‌ها از این فرصت استفاده کردند تا موضع خود را به عنوان حامی اتحادیه‌های کارگری و افزایش مالیات ثروتمندان، نه مردم عادی، تثبیت کنند. این‌ها ازجمله موضوعاتی بودند که در برنامه نیودیل اهمیت زیادی داشتند و می‌توان گفت پایه‌های آن در هفتادودومین کنگره گذاشته شد.»
هفتادودومین کنگره همچنین متمم بیستم قانون اساسی آمریکا را پیشنهاد کرد که ازجمله مفاد آن، کاهش فاصله زمانی میان روز انتخابات و آغاز به کار کنگره جدید بود؛ فاصله‌ای که پیش از آن ۱۳ ماه طول می‌کشید و با تصویب این متمم به حدود دو ماه کاهش یافت. این متمم در سال ۱۹۳۳ به تصویب نهایی رسید.
منبع: www.history.com