به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، امام حسن عسکری (ع) در روایتی، به جلوه نورانی چهره حضرت فاطمه زهرا (س) اشاره می‌فرمایند؛ نوری که در ساعات مختلف روز، در نگاه امیرالمؤمنین علی (ع)، جلوه‌ای شگفت‌انگیز داشت.
بر اساس این روایت، چهره تابان حضرت زهرا (س) هنگام سپیده‌دم، همچون خورشید در میانه روز می‌درخشید؛ هنگام ظهر، همچون ماه تابان نورافشانی می‌کرد و هنگام غروب، جلوه‌ای همچون ستاره درخشان داشت.
این جلوه آسمانی و نورانی، یکی از وجوه بیان‌شده برای نام مبارک «زهرا» است؛ نامی که با روشنایی و درخشش پیوند دارد.
منبع: بحارالانوار، جلد ۴۳، صفحه ۱۶، حدیث ۱۴