به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در خانه کوچک امیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام)، هنگامی که آن حضرت به نماز می‌ایستاد، نور عبادتش در نگاه فرشتگان آسمان جلوه‌ای شگفت داشت؛ گویی ستاره‌ای درخشان در برابر دیدگان آنان می‌درخشید.
وقتی نماز علی (ع) آسمان را روشن می‌کرد
در این روایت، خداوند توجه فرشتگان را به مقام بندگی آن حضرت جلب می‌کند و می‌فرماید:
«فاطمه مرا نگاه کنید؛ او سرور بندگان من است. تمام بندهای بدنش از خوف من می‌لرزد و با قلبی خاشع به عبادت من ایستاده است.»
راز عظمت نماز امیرالمؤمنین (ع) چه بود؟
آنچه این تصویر از عبادت امام علی (علیه‌السلام) را تأمل‌برانگیز می‌کند، تنها ایستادن در برابر پروردگار نیست؛ بلکه حال درونی بندهای است که با تمام وجود، عظمت خداوند را درک می‌کند.
لرزش بدن از خوف الهی و حضور قلب در نماز، نشان می‌دهد که عبادت حقیقی تنها به حرکات ظاهری محدود نمی‌شود؛ بلکه جان و دل انسان نیز باید در برابر پروردگار خاضع باشد.
این روایت فرصتی برای بازنگری در نمازهای روزانه ماست؛ نمازی که می‌تواند از یک عادت روزمره فراتر برود و به لحظه‌ای سرشار از آرامش، حضور قلب و ارتباط عمیق با خداوند تبدیل شود.
شاید مهم‌ترین پرسشی که این روایت پیش روی ما قرار می‌دهد، همین باشد:اگر نماز ما آینه‌ای از حال درونی‌مان باشد، چه اندازه از آن با خشوع و حضور قلب همراه است؟
منبع:حوزه