به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، سحرگاه روز شنبه ۱۱ آبان ۱۳۴۲، یکی از پرجنجال‌ترین پرونده‌های قضایی و سیاسی تاریخ معاصر ایران به نقطه پایان خود رسید. ساعت شش و پنج دقیقه بامداد، طیب حاج‌رضایی ۵۳ ساله و حاج محمد اسماعیلی رضایی ۳۸ ساله — از محکومان سرشناس قیام ۱۵ خرداد — پس از تأیید احکام در دادگاه‌های بدوی و تجدیدنظر، در میدان تیر پادگان حشمتیه تهران تیرباران شدند.
براساس کیفرخواست دادگاه نظامی، اتهام اصلی این دو نفر دریافت مبالغی هنگفت (ازجمله یک میلیون ریال) برای سازمان‌دهی تظاهرات، «ایجاد بلوا، اغتشاش و حمله به مأموران انتظامی» بود؛ اتهاماتی که به نوشته روزنامه اطلاعات در ۱۱ ابان ۱۳۴۲، با استناد به اعترافات متهمان، گزارش‌های ساواک و اظهارات بارفروشان و محرکان محلی در پرونده ثبت شده بود.
خبرنگار روزنامه‌ی «اطلاعات» که از ساعت چهار بامداد آن روز در پادگان حضور داشته، جزئیات تکان‌دهنده‌ای از آخرین لحظات زندگی طیب روایت کرده است. طیب در اتاق دژبان، با کت‌وشلوار خاکستری و چهره‌ای رنگ‌پریده اما خونسرد، وصیت‌نامه‌اش را پیش‌تر به همسرش سپرده بود. او در آخرین لحظات و در پاسخ به پرسش خبرنگاران، ابتدا وصیت کرد مبلغی برای جهیزیه دخترش در نظر بگیرند، اما بلافاصله حرفش را اصلاح کرد و گفت: «هرچه دلش خواست برایش بخرند.» درخواست دیگر او این بود که پیکرش در کنار مزار مادرش در حضرت عبدالعظیم (ع) به خاک سپرده شود.
هنگام انتقال محکومان به میدان تیر در سپیده‌دم سرد آبان‌ماه، حاج اسماعیل رضایی با کنایه به عکاسان گفت: «ان‌شاءالله در قیامت این عکس‌ها را خواهیم دید.» سرانجام با قرائت متن حکم و صدور فرمان آتش توسط تیمسار یحیوی، با شلیک گلوله‌های تفنگ ام-۱ و تیر خلاص، پرونده‌ی زندگی این دو چهره‌ی پرآوازه بسته شد و پیکرهایشان برای تدفین به خانواده‌های‌شان تحویل گردید.
متن کامل این گزارش لحظه اعدام طیب را از این‌جا بخوانید.