امیرمسعود عابدین: در آن دوران، فولکس‌واگن روی الگوی تعویض دنده مدل‌های محبوب خود نظیر گلف، جتا و ربیت (Rabbit)، حرف لاتین «E» را روی آخرین شیار تعویض دنده حک کرد. اگرچه بسیاری از رانندگان با مشاهده این علامت تصور می‌کردند E مخفف واژه Economy (اقتصادی) یا Extra (دنده اضافی) است، اما اسناد رسمی فولکس‌واگن تایید می‌کنند که این کلمه در واقع اشاره به «Efficiency» یا همان کارآمدی دارد. این دنده در واقع یک اوردرایو (Overdrive) داخلی بود که برای کاهش دور موتور، کم کردن استهلاک و بهینه‌سازی مصرف سوخت در سرعت‌های بزرگراهی طراحی شد.
بازتعریف مفهوم اوردرایو در خودروهای دیفرانسیل جلو
پیش از این، خودروهای بریتانیایی و اروپایی برای حالت اوردرایو، از قطعات الکتروهیدرولیکی مجزا در پشت گیربکس استفاده می‌کردند که با یک کلید روی داشبورد یا پشت فرمان فعال می‌شد. اما مهندسان فولکس‌واگن این نسبت دنده بلند را مستقیما داخل پوسته گیربکس خودروهای دیفرانسیل جلوی خود گنجاندند. در گیربکس «۳+E» مدل ربیت LS سال ۱۹۸۱، دنده‌های یک تا سه حدود ۹۰ درصد از نیاز رانندگی شهری را پوشش می‌دادند و دنده چهارم (همان E) با ضریب ۰.۷۰:۱ مخصوص حرکت در بزرگراه‌ها بود. با سبک کردن دنده به حالت E، دور موتور در سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت تا ۲,۵۰۰ دور در دقیقه کاهش می‌یافت و مصرف سوخت خودرو را در بزرگراه به شکل چشمگیری بهبود می‌بخشید؛ هرچند راننده برای شتاب‌گیری و دستیابی به حداکثر قدرت، مجبور بود دنده را معکوس کند.
پکیج فرمول E؛ سیستم هوشمند صرفه‌جویی پیش از عصر تزریق سوخت
فولکس‌واگن در بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۵ این فناوری را در قالبی جذاب‌تر با نام «Formel E» (فرمول E) روی تمام محصولات خود از جمله پولو، گلف، جتا، پاسات و حتی آئودی ۸۰ و ۱۰۰ عرضه کرد. این پکیج شامل گیربکس «۴+E»، اصلاحات آیرودینامیکی بدنه و یک سیستم راهنمای تعویض دنده بود. یک کامپیوتر مکانیکی با سنجش میزان فشار روی موتور و دور آن، فلش فلش‌زن زرد رنگی را روی پشت‌آمپر روشن می‌کرد تا زمان دقیق سبک کردن دنده را به راننده یادآوری کند. پس از سال ۱۹۸۵ و با پیدایش سیستم‌های انژکتوری چندنقطه‌ای، زمان‌بندی متغیر سوپاپ‌ها و گیربکس‌های ۵ و ۶ سرعته مدرن، این الگوی دنده‌دهی به تاریخ پیوست، اما به عنوان یکی از خلاقانه‌ترین راه‌حل‌های دوران خود در یادها باقی ماند.
منبع: carscoops