به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، بنا بر روایت مشهور، در ۳۱ اکتبر ۱۵۱۷ [۹ آبان ۸۹۶]، مارتین لوتر، کشیش و پژوهشگر آلمانی، به درِ کلیسای قلعه در شهر ویتنبرگ آلمان نزدیک شد و برگه‌ای حاوی ۹۵ نظر و دیدگاه انقلابی خود را بر آن میخکوب کرد؛ دیدگاه‌هایی که سرآغاز اصلاحات پروتستانی شدند.
لوتر در این نوشته‌ها، افراط‌کاری‌ها و فساد کلیسای کاتولیک روم را محکوم کرد؛ به‌ویژه رویه پاپ در دریافت پول، که «آمرزش‌نامه» (Indulgence) نامیده می‌شد و در ازای آن، بخشایش گناهان به مؤمنان وعده داده می‌شد.
در آن زمان، کشیشی دومینیکن به نام یوهان تتسل، به مأموریت اسقف اعظم ماینتس و پاپ لئوی دهم، کارزار گسترده‌ای برای جمع‌آوری کمک مالی در آلمان به راه انداخته بود تا هزینه بازسازی کلیسای سن‌پیترو در رم را تأمین کند.
اگرچه فریدریش سوم، معروف به «فریدریش دانا»، شاهزاده و فرمانروای ساکسونی، فروش آمرزش‌نامه‌ها را در ویتنبرگ ممنوع کرده بود، بسیاری از اعضای کلیسا برای خرید این آمرزش‌نامه‌ها به شهرهای دیگر سفر می‌کردند. آنان پس از بازگشت، برگه‌های آمرزش‌نامه‌ای را که خریده بودند به لوتر نشان می‌دادند و ادعا می‌کردند که دیگر نیازی به توبه و طلب بخشایش برای گناهان‌شان ندارند.
نارضایتی لوتر از این رویه، او را به نگارش ۹۵ تز اعتراضی واداشت. این نوشته‌ها به‌سرعت مورد توجه قرار گرفتند، از زبان لاتین به آلمانی ترجمه شدند و در سراسر مناطق مختلف انتشار یافتند. نسخه‌ای از آن‌ها نیز به رم رسید و تلاش‌ها برای متقاعد کردن لوتر به تغییر مواضعش آغاز شد.
با این حال، لوتر حاضر به سکوت نشد و در سال ۱۵۲۱، پاپ لئوی دهم رسماً او را از کلیسای کاتولیک طرد کرد. در همان سال، لوتر بار دیگر از پس‌گرفتن نوشته‌هایش در برابر شارل پنجم، امپراتور مقدس روم، خودداری کرد. شارل پنجم در واکنش، فرمان مشهور «وُرمس» را صادر کرد که براساس آن، لوتر قانون‌شکن و مرتد شناخته می‌شد و هرکس اجازه داشت بدون آن‌که با مجازاتی روبه‌رو شود، او را به قتل برساند.
لوتر که تحت حمایت شاهزاده فریدریش قرار داشت، کار ترجمه کتاب مقدس به زبان آلمانی را آغاز کرد؛ کاری که تکمیل آن ۱۰ سال به طول انجامید.
اصطلاح «پروتستان» نخستین بار در سال ۱۵۲۹ به کار رفت؛ زمانی که شارل پنجم یکی از مصوبات پیشین را لغو کرد. براساس آن مصوبه، فرمانروایان ایالت‌های آلمان اختیار داشتند تصمیم بگیرند که آیا فرمان ورمس را در قلمروی خود اجرا کنند یا خیر.
در واکنش به این تصمیم، شماری از شاهزادگان و دیگر حامیان لوتر اعتراض‌نامه‌ای صادر کردند و اعلام داشتند که وفاداری آنان به خداوند بر وفاداری‌شان به امپراتور مقدم است. مخالفان، این گروه را «پروتستان» نامیدند. به‌تدریج این عنوان به همه کسانی اطلاق شد که معتقد بودند کلیسا باید اصلاح شود؛ حتی کسانی که خارج از آلمان زندگی می‌کردند.
زمانی که لوتر در سال ۱۵۴۶ به مرگ طبیعی درگذشت، اندیشه‌های تحول‌خواهانه او به پایه و اساس اصلاحات پروتستانی تبدیل شده بود؛ جنبشی که طی سه قرن بعد، تمدن غرب را دستخوش تحولات بنیادین کرد.
منبع: www.history.com