به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ در چند روز گذشته هواداران پرسپولیس با خبری شوکه کننده مواجه شدند؛ محمدحسین کنعانی‌زادگان کاپیتان سرخ‌پوشان به دلیل مصدومیت تا پایان رقابت‌های نیم فصل اول قادر به همراهی این تیم نخواهد بود.
به نقل از ایرنا، مصدومیت‌های پرتعداد بازیکنان پرسپولیس به یکی از نگرانی‌های جدی این تیم تا پایان هفته دهم لیگ برتر تبدیل شده است. وضعیتی عجیب که با توجه به شرایط آماده‌سازی سرخ‌پوشان پیش از شروع فصل پرسش‌های زیادی را درباره برنامه بدنسازی و نحوه تمرینات آنها مطح کرده است.
فهرست مصدومان فعلی پرسپولیس به‌اندازه‌ای طولانی شده که کادر فنی برای چیدن ترکیب اصلی خود با چالش‌های جدی روبه‌رو است. کنعانی‌زادگان به دلیل پارگی مینیسک زانوی چپ تا پایان نیم‌فصل قادر به همراهی تیمش نخواهد بود. محمد خدابنده‌لو نیز طبق برآورد اولیه به دلیل کشیدگی دوقلو پا، حدود یک ماه از میادین دور است و باکیچ هم نزدیک به شش هفته با مصدومیت دست‌وپنجه نرم می‌کند. در کنار این نفرات وضعیت اوستون اورونوف و حسین ابرقویی نیز همچنان نامشخص است تا نگرانی‌ها درباره شرایط جسمانی بازیکنان پرسپولیس بیشتر شود.
ماجرا اما فقط به مصدومان فعلی محدود نمی‌شود. سرخ‌پوشان در طول فصل و تا پایان هفته دهم بازیکنان دیگری از جمله محمد عمری، مهدی زارع، دانیال ایری، ابوالفضل جلالی، دنیل گرا و بیفوما را نیز در مقاطع مختلف به دلیل مصدومیت در اختیار نداشته‌اند. این شرایط نشان می‌دهد که موضوع مصدومیت در پرسپولیس را نمی‌توان صرفا یک اتفاق فوتبالی که هر تیمی در طول فصل با آن مواجه می‌شود، قلمداد کرد.
نکته قابل تامل شرایط آماده‌سازی پرسپولیس پیش از آغاز فصل است. سرخ‌پوشان زودتر از تمامی تیم‌ها وارد کارزار نقل و انتقالاتی شدند و با تعیین وضعیت نیمکت خود، تمرینات پیش‌فصل را زودتر از بسیاری از رقبا آغاز کرد. حتی در شرایطی که امکان برگزاری اردو در خارج از کشور برای همه تیم‌های ایرانی فراهم نبود، سرخ‌پوشان تنها تیم ایرانی بودند که راهی اردو در خارج از کشور شدند و اردوی خود را در ترکیه برگزار کردند. با این حال نتیجه این آماده‌سازی با میزان مصدومیت بازیکنان این تیم تا این مقطع از فصل به نظر می‌رسد چندان مطلوب نبوده است.
همین مسئله پرسش‌های مهمی را متوجه کادر فنی و به‌ویژه اعضای کادر بدنسازی می‌کند؛ آیا حجم و شدت تمرینات متناسب با شرایط بازیکنان بوده ؟ آیا برنامه‌های ریکاوری و پیشگیری از آسیب مطابق با شرایط بازیکنان بوده؟ آیا مصدومیت‌های متوالی از نظر نوع آن، زمان وقوع با فشار تمرینات به‌صورت دقیق بررسی شده‌اند؟
البته برای قضاوت قطعی درباره علت این اتفاقات باید نوع مصدومیت‌ها، سوابق پزشکی بازیکنان، میزان حضور آنها در تمرینات و مسابقات و نظر کادر پزشکی را بررسی شود به این دلیل که که همه مصدومیت‌ها لزوما ریشه مشترکی ندارند. با این وجود این میزان از مصدومیت بازیکنان قابل تامل است و باید کادرفنی به ویژه مهدی تارتار پاسخگو باشد.
نکته عجیب‌تر اینکه پرسپولیس نسبت به سایر حریفان خود در این فصل عمق ترکیب قابل توجهی دارد و در پست‌های مختلف بازیکنان متعددی در اختیار دارد. چنین ظرفیتی باید به کادر فنی اجازه دهد در صورت غیبت یک بازیکن با تغییرات تاکتیکی و استفاده از گزینه‌های جایگزین فشار را از روی ترکیب اصلی بردارد.
مقایسه شرایط پرسپولیس با استقلال و تراکتور نیز پرسش‌برانگیز است. دو رقیب سرخ‌پوشان در کنار لیگ برتر، درگیر رقابت‌های لیگ نخبگان آسیا هم هستند و با فشار بیشتر مسابقات و سفرها مواجه‌اند اما پرسپولیس که در این رقابت‌ها حضور ندارد همچنان با فهرستی طولانی از مصدومان روبه‌روست. این وضعیت یک سوال جدی ایجاد می‌کند؛ چرا تیمی که از نظر تقویم مسابقات با فشار کمتری مواجه است، با چنین حجم نگران‌کننده‌ای از مصدومیت روبه‌روست؟
پرسپولیس برای ادامه فصل و حفظ شانس قهرمانی به بازیکنان آماده و در دسترس نیاز دارد. اگر این وضعیت ادامه دار باشد، این مسئله می‌تواند بیشترین آسیب را به سرخ‌پوشان در این فصل بزند. اکنون زمان آن رسیده که کادر فنی پرسپولیس در کنار کادر پزشکی به این پرسش‌ها پاسخ دهند. پاسخ به این سوال‌ها می‌تواند در سرنوشت پرسپولیس در این فصل تاثیرگذار باشد.