به گزارش خبرآنلاین، این هلال درخشان زمانی شکل می‌گیرد که ناهید درست میان خورشید و زمین قرار گرفته باشد. این هم‌راستایی هر یک سال و نیم یک‌بار رخ می‌دهد. چیزی شبیه به وضعیتی که ماه هنگام ماه نو پیدا می‌کند.
ماه نو در تاریکی فرو می‌رود، و ناهید حکایتی دیگر دارد. جو ناهید پرتوهای خورشید را می‌شکند و پراکنده می‌کند و از این بازی نور و تاریکی، هلالی درخشان پدید می‌آید که قوس آن از ۱۸۰ درجه فراتر می‌رود. دو انتهای این قوس را «شاخ‌های ناهید» (The Horns of Venus) می‌نامند.
این هلال را هنگام گرگ‌ومیش، با تلسکوپی کوچک یا دوربین دوچشمی می‌توان دید. کسانی که چشمانی تیزبین دارند، شاید بتوانند بی‌هیچ ابزار نوری نیز شاخ‌های ناهید را تشخیص دهند.
ستاره‌شناسان بابلی از نخستین کسانی بودند که متوجه تغییرات روشنایی ناهید شدند. تغییراتی که با صورت‌های گوناگون این سیاره ارتباط دارند. از بسیاری تمدن‌های دیگر نیز اسناد و گزارش‌هایی درباره رصد ناهید به‌جا مانده است، از جمله در دفترنامه درسدن، یکی از کهن‌ترین کتاب‌های مایایی که تا روزگار ما دوام آورده است.