به گزارش خبرآنلاین روزنامه اطلاعات نوشت: در چنین شرایطی، گسترش روابط با چین، روسیه و دیگر بازیگران مؤثر می‌تواند جذابیت بیشتری پیدا کند. برای تهران نیز این وضعیت فرصتی بالقوه فراهم می‌آورد تا ظرفیت‌های نظامی و ژئوپلیتیکی خود را به همکاری‌های اقتصادی، دیپلماتیک و امنیتی پایدار تبدیل کند. اما این فرصت خودبه‌خود به ثبات نمی‌انجامد. بهره‌برداری از آن مستلزم سیاست خارجی واقع‌بینانه، کاهش تنش و ایجاد اعتماد در روابط منطقه‌ای است. در غیر این صورت، تغییر موازنه قدرت ممکن است به رقابت تسلیحاتی و شکل‌گیری ائتلاف‌های متقابل بینجامد.
اگر ایران در برابر فشار نظامی مقاومت کند و با موقعیتی سیاسی مستحکم‌تر از جنگ بیرون بیاید، این برداشت تقویت خواهد شد که برتری نظامی آمریکا الزاماً به پیروزی سیاسی نمی‌انجامد. چنین نتیجه‌ای می‌تواند فراتر از خاورمیانه بر رقابت قدرت‌های بزرگ اثر بگذارد و با تضعیف اعتبار راهبردی واشنگتن، فضای مانور چین و روسیه را در نظام بین‌الملل گسترش دهد.
چین ممکن است از این وضعیت برای افزایش نفوذ دیپلماتیک خود، به‌ویژه در آسیا و میان کشورهای جنوب جهانی بهره ببرد؛ روسیه نیز می‌تواند کاهش تمرکز و منابع آمریکا یا افزایش اختلاف میان واشنگتن و متحدانش را فرصتی برای پیشبرد اهداف خود در دیگر عرصه‌ها بداند.
بااین‌حال، ناکامی احتمالی آمریکا لزوماً به معنای پیروزی چین و روسیه نیست؛ بلکه بیش از هر چیز می‌تواند قدرت چانه‌زنی آن‌ها را افزایش دهد و تردیدها درباره توان واشنگتن برای شکل‌دادن یک‌جانبه به تحولات جهانی را تشدید کند. در این سناریو، پیامد راهبردی مهم نه انتقال خودکار رهبری جهانی به رقبای آمریکا، بلکه محدودتر شدن توان این کشور برای تبدیل برتری نظامی به نفوذ سیاسی خواهد بود.