به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، چرا می‌گوییم خدا زیباست، وقتی او را با چشم‌های خود نمی‌بینیم؟ این پرسشی است که ممکن است ذهن کودکان کنجکاو را درگیر کند. پاسخ به این سؤال فرصتی است تا با مثال‌هایی ساده از زیبایی طبیعت و مهربانی، مفهوم خداشناسی را برای کودکان توضیح دهیم.
پاسخ به سؤال کودک درباره زیبایی خدا
«باباجون، مگه کسی خدا رو دیده که می‌گه خدا زیباست؟ وقتی کسی خدا رو ندیده، از کجا می‌دونه قشنگه؟»
بابا لبخندی می‌زند و می‌گوید:
عزیز دلم، تا حالا شده یک گل زیبا ببینی و دلت بخواهد مدت زیادی به آن نگاه کنی؟ یا وقتی پروانه‌ای با بال‌های رنگارنگ می‌بینی، از زیبایی‌اش تعجب کنی؟ آسمان پرستاره را چطور؟ حتماً تو هم از دیدن این همه زیبایی لذت می‌بری.
حالا بیا با هم فکر کنیم. وقتی یک نقاشی قشنگ می‌بینی، حتی اگر نقاش آن را ندیده باشی، می‌توانی از روی نقاشی بفهمی که او چقدر هنرمند است. ما گاهی افراد را از روی آثارشان می‌شناسیم، بدون اینکه خودشان را دیده باشیم.
زیبایی‌های دنیا چه چیزی درباره خدا به ما می‌گویند؟
عزیزم، به اطرافت نگاه کن؛ به گل‌هایی که هرکدام رنگ و شکل خاصی دارند، به پرنده‌هایی که صدای متفاوتی دارند، به پروانه‌های رنگارنگ و به آسمانی که گاهی آبی و روشن است و گاهی پر از ستاره‌های درخشان.
این زیبایی‌ها ما را به یاد آفریننده جهان می‌اندازند. ما خدا را با چشم نمی‌بینیم، اما می‌توانیم با فکر کردن به نشانه‌های آفرینش، درباره صفات او بیشتر بدانیم.
همان‌طور که از دیدن یک نقاشی زیبا به هنر نقاش پی می‌بریم، زیبایی‌های جهان نیز می‌توانند ما را به یاد زیبایی آفریننده آن بیندازند.
در نگاه خداشناسانه، خداوند سرچشمه زیبایی و کمال است؛ اما زیبایی او مانند زیبایی یک گل، درخت یا منظره نیست که بتوانیم آن را با چشم ببینیم و با چیزهای دیگر مقایسه کنیم.
آیا مهربانی هم نوعی زیبایی است؟
حالا یک نکته مهم دیگر را هم به تو بگویم. زیبایی فقط به رنگ گل‌ها و بال‌های پروانه‌ها مربوط نمی‌شود؛ مهربانی هم زیباست.
وقتی کودکی به دوستش کمک می‌کند، کسی از یک حیوان کوچک مراقبت می‌کند یا فردی با حرف‌های مهربانانه باعث خوشحالی دیگری می‌شود، ما خوبی و زیبایی رفتار او را احساس می‌کنیم.
ما مهربانی را دوست داریم، چون خوبی و نیکی برایمان ارزشمند است. در باور دینی، خداوند دارای همه کمالات و خوبی‌هاست و هیچ نقص و زشتی‌ای در او وجود ندارد.
پس وقتی از زیبایی خدا حرف می‌زنیم، منظورمان تنها زیبایی ظاهری نیست؛ بلکه از کمال و خوبی بی‌نقص او سخن می‌گوییم.
آیا برای شناخت خدا حتماً باید او را ببینیم؟
نه عزیز دلم! برای شناختن همه چیز لازم نیست آن را مستقیماً با چشم ببینیم. گاهی از روی نشانه‌ها و آثار، درباره چیزی اطلاعات به دست می‌آوریم.
ما هم با اندیشیدن به زیبایی‌های طبیعت، نظم جهان و خوبی‌هایی که در زندگی می‌بینیم، می‌توانیم بهتر درباره صفات خدا فکر کنیم.
پس حالا می‌توانیم به سؤال اول برگردیم: چرا می‌گوییم خدا زیباست، وقتی او را ندیده‌ایم؟
چون در باور دینی، زیبایی‌های جهان و خوبی‌هایی که می‌شناسیم، ما را به یاد کمال و زیبایی آفریننده آن می‌اندازند. زیبایی خدا نیز فراتر از هر زیبایی‌ای است که با چشم می‌بینیم یا در ذهن خود تصور می‌کنیم.
منبع:حوزه