به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، پژوهشگران با بررسی دو فسیل کشف‌شده در استان گوئیژو چین، گونه‌ای باستانی از دوزیستان به نام «گروتراکس ماری‌تیموس» (Gerrothorax maritimus) را شناسایی کرده‌اند که به نظر می‌رسد برخلاف دوزیستان امروزی، زندگی کاملاً دریایی داشته است. نتایج این پژوهش در مجله علمی «نیچر اکولوژی اند اوولوشن» منتشر شده است.
این فسیل‌ها را کشاورزان محلی در لایه‌ای سنگی با قدمت حدود ۲۳۷ میلیون سال پیدا کردند؛ دوره‌ای که محل کشف آن‌ها در زیر آب دریا قرار داشت. این جانور احتمالاً در کنار خزندگان دریایی، ماهی‌ها و دیگر موجودات دریازی زندگی می‌کرده است.
یکی از شواهد مهم درباره زیستگاه این دوزیست، فاصله محل کشف فسیل‌ها از نزدیک‌ترین جزایر احتمالی است. هر دو نمونه در فاصله بیش از ۳۰ کیلومتری از این جزایر پیدا شده‌اند. افزون بر این، اسکلت‌ها تقریباً به‌طور کامل حفظ شده‌اند و حتی استخوان‌های انگشتان نیز در آن‌ها وجود دارد؛ موضوعی که احتمال انتقال لاشه‌ها از فاصله‌ای طولانی در دریا را کاهش می‌دهد.
نقشه جغرافیای دیرینه جنوب چین در اوایل دوره تریاس پسین. مثلث قرمز در نزدیکی گوانلینگ، محل کشف فسیل‌ها را نشان می‌دهد.
پژوهشگران همچنین نسبت دو ایزوتوپ استرانسیم در استخوان‌های این جانور را بررسی کردند. استرانسیم عنصری است که در استخوان جانوران تجمع می‌یابد و نسبت ایزوتوپ‌های آن می‌تواند اطلاعاتی درباره محیط زندگی آن‌ها ارائه کند. نتایج نشان داد که ترکیب استرانسیم در استخوان‌های این دوزیست با آب دریای دوره تریاس مطابقت دارد و با ویژگی‌های سنگ محل دفن فسیل‌ها متفاوت است. این یافته نیز از زندگی جانور در محیط دریایی پشتیبانی می‌کند.
نمونه تیپ (هولوتایپ) گونه «گروتراکس ماری‌تیموس»؛ فسیل به‌گونه‌ای قرار گرفته است که سطح شکمی آن رو به بالاست.
«گروتراکس ماری‌تیموس» بدنی پهن و سنگین داشت که با صفحات سخت و زره‌مانند پوشیده شده بود. نمونه کامل‌تر دست‌کم ۷۳٫۷ سانتی‌متر طول دارد، هرچند بخشی از استخوان‌های دم آن باقی نمانده است. اندام‌های نسبتاً ضعیف و بدن سنگین این جانور احتمالاً حرکت آن را روی خشکی دشوار می‌کرده است.
پوست نفوذپذیر دوزیستان امروزی در تبادل آب و گازها نقش دارد، اما معمولاً آن‌ها را در برابر شوری بالای آب دریا آسیب‌پذیر می‌کند. پژوهشگران احتمال می‌دهند صفحات زره‌مانند بدن این دوزیست باستانی، جذب آب از طریق پوست را محدود می‌کرده و در نتیجه، این جانور برای تأمین آب به نوشیدن و جذب آن از دستگاه گوارش وابسته بوده است.
با وجود این شواهد، پژوهشگران هنوز نمی‌توانند با قطعیت بگویند این گونه در تمام طول عمر خود در دریا زندگی می‌کرده است. با این حال، وضعیت حفظ فسیل‌ها و نتایج بررسی ایزوتوپ‌ها، فرضیه زندگی دریایی آن را تقویت می‌کند. این کشف نمونه‌ای کم‌سابقه از سازگاری احتمالی دوزیستان با محیطی است که دوزیستان امروزی عموماً قادر به زندگی در آن نیستند.