به گزارش خبرآنلاین روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: البته دریافت حق‌الزحمه در برابر خدمات پزشکی، نه‌تنها مذموم نیست، بلکه امری طبیعی و ضروری است. پزشک نیز مانند هر متخصص دیگری حق دارد از حاصل دانش، تجربه و تلاش خود بهره‌مند شود. مسئله از جایی آغاز می‌شود که کسب درآمد، از چارچوب متعارف و اخلاقی خارج شود و به هدفی تبدیل گردد که سلامت بیمار و مسئولیت حرفه‌ای در حاشیه آن قرار گیرد.
زیرمیزی گرفتن، تحمیل هزینه‌های غیرضروری، سوق دادن بیمار به خدمات یا مراکز خاص با انگیزه‌های مالی و شکل‌گیری روابط ناسالم و شبکه‌های سودجویانه، از جمله رفتارهایی هستند که می‌توانند اعتماد مردم به جامعه پزشکی را خدشه‌دار کنند. وقتی پرداخت غیررسمی برای دریافت خدماتی که باید در چارچوب ضوابط ارائه شوند، به امری رایج تبدیل شود، گویی زیرمیزی جای خود را به روی‌میزی داده است، وضعیتی که هم کرامت بیمار را نادیده می‌گیرد و هم اعتبار حرفه پزشکی را زیر سؤال می‌برد.
اگر در بخشی از نظام درمان، مناسبات مافیایی و شبکه‌های ذی‌نفع شکل گرفته باشد، مقابله با آن نیازمند شفافیت، نظارت مؤثر و برخورد قاطع با متخلفان است.
در این میان، جامعه پزشکی و سازمان نظام پزشکی مسئولیتی مهم بر عهده دارند. انتظار می‌رود این نهادها با حفظ استقلال حرفه‌ای، سازوکارهای نظارتی مؤثر را تقویت کنند، به شکایت‌های بیماران رسیدگی جدی داشته باشند،بازرسی‌های پنهان و آشکارخود را بیشتر کنند و اجازه ندهند رفتارهای سودجویانه به نام یک صنف تمام شود. برخورد با متخلفان، دفاع از اعتبار پزشکان درستکار و حمایت از حقوق بیماران، دو روی یک مسئولیت مشترک هستند.
نباید فراموش کرد که سکوت در برابر تخلف، اگر به تداوم و گسترش آن بینجامد، می‌تواند به اعتبار همه اعضای یک صنف آسیب بزند. البته مسئولیت اصلی تخلف بر عهده مرتکب آن است، نه تمام همکاران او اما حفظ اعتبار حرفه‌ای نیز مستلزم آن است که اهل همان حرفه در برابر انحرافات بی‌تفاوت نباشند.
در نهایت، مسئله این است که طبابت، پیش از آنکه یک فعالیت اقتصادی باشد، حرفه‌ای انسانی و مسئولیتی اخلاقی است. درآمد مشروع پزشک، محترم است اما تبدیل درد و اضطرار بیمار به فرصتی برای سودجویی، با فلسفه وجودی این حرفه سازگاری ندارد.
جامعه به پزشکان خود نیاز دارد و پزشکان نیز برای انجام رسالت حرفه‌ای خود به اعتماد مردم نیازمندند. حفظ این اعتماد، بدون مبارزه با فساد و سودجویی ممکن نیست.
پرسش پایانی این است که آیا قرار است لباس سپید پزشکی، نماد دانش، تعهد و التیام دردها باقی بماند یا در نگاه مردم، به پوششی برای تجارت با رنج بیماران تبدیل شود؟
پاسخ این پرسش را نه با شعار، بلکه با عملکرد پزشکان، سازمان نظام پزشکی و نهادهای ناظر باید داد.والسلام.