به گزارش خبرآنلاین، خبرگزاری رویترز در گزارشی پیرامون التهابات سیاسی در پاریس نوشت که رقبای سیاسی از جناح چپ میانه تا راست افراطی، ژان-لوک ملانشون، رهبر حزب فرانسه تسلیم‌ناپذیر (LFI) را هدف حملات شدید قرار داده و او را به دامن زدن به ناآرامی‌های مرگبار اخیر متهم ساخته‌اند.
ملانشون که در اردیبهشت‌ماه گذشته چهارمین کارزار خود را برای انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۲۷ کلید زد و همچنان امید اصلی جناح چپ رادیکال برای راهیابی به دور دوم انتخابات به شمار می‌رود، از زمان گسترش اعتراضات در شهرهای مختلف با انتقادات فزاینده‌ای روبه‌رو بوده است.
مخالفان استدلال می‌کنند که ادبیات ستیزه‌جویانه او در طول سال‌های گذشته زمینه را برای انتقال خشونت‌ها به کف خیابان هموار کرده است.
سباستین لکورنو، نخست‌وزیر فرانسه روز سه‌شنبه با تشدید این انتقادات، خطاب به یکی از نمایندگان حزب ملانشون در پارلمان اعلام کرد که دستور کار سیاسی این حزب مبنی بر القای خشونت و هرج‌ومرج در کشور اکنون کاملاً در برابر دیدگان همگان نمایان شده است.
در پاسخ، رهبر ۷۵ ساله جناح چپ با رد اتهامات مبنی بر مسئولیت حزبش در شورش‌ها، انگشت اتهام را به سوی حاکمیت نشانه رفت و الیزه را به بی‌توجهی مزمن به مطالبات ریشه‌ای اجتماعی و اقتصادی حومه‌های محروم پاریس متهم کرد.
تشدید فشارها؛ از پیشنهاد انحلال حزب تا هشدار نسبت به «فضای انقلابی»
دامنه حملات علیه ملانشون کلیت طیف‌های سیاسی فرانسه را دربر گرفته است.
ژرار لارشیر، رئیس مجلس سنای فرانسه این هفته در گفت‌وگو با روزنامه لو فیگارو اظهار داشت که شایسته است موضوع غیرقانونی اعلام کردن و انحلال حزب «فرانسه تسلیم‌ناپذیر» مورد بررسی قرار گیرد؛ پیشنهادی که از سوی این حزب به عنوان نمادی از تمایلات اقتدارگرایانه به شدت محکوم شد.
هم‌زمان لوران ژاکوبلی، سخنگوی حزب «تجمع ملی» به رهبری مارین لوپن، رهبر راست‌گرایان افراطی فرانسه، جریان‌های چپ افراطی و به‌ویژه حزب ملانشون را در کنار آنچه مهاجرت افسارگسیخته خواند، عامل شکل‌گیری یک وضعیت انقلابی و آشوب‌زده در کشور دانست.
مارک فسنو، از چهره‌های برجسته حزب میانه‌رو «مودم» نیز در مصاحبه با رویترز تصریح کرد که ملانشون همواره این تفکر را ترویج کرده که هر عرصه‌ای باید به یک میدان نبرد تبدیل شود، و تبدیل تمام مسائل به تقابل، جامعه را با خطرات امنیتی جدی روبه‌رو می‌سازد.
این حملات نشان‌دهنده جایگاه محوری ملانشون در ساختار سیاسی فرانسه و نگرانی عمیقی است که او در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری برمی‌انگیزد؛ رقابتی که انتظار می‌رود میان نیروهای قدرتمند ضدسیستم و یک بلوک میانه‌رو تضعیف‌شده جریان داشته باشد.
در این میان، ناآرامی‌های اخیر فضا را برای مارین لوپن مساعد کرده تا با تمرکز بر حفظ نظم و قانون، چهره‌ای مسلط به خود بگیرد و پایگاه رای سنتی راست افراطی را تحکیم کند.
پایگاه قدرتمند در نسل جوان و چشم‌انداز «فرانسه نوین»
با وجود چندپارگی آرایش سیاسی فرانسه در سه بلوک رقیب، کارشناسان تاکید دارند که ملانشون همچنان یک وزنه سنگین در معادلات قدرت باقی مانده است.
حزب فرانسه تسلیم‌ناپذیر نفوذ عمیقی در میان رای‌دهندگان جوان ایجاد کرده است؛ نسلی که از احزاب سنتی و جریان اصلی سیاست به کلی سرخورده شده‌اند.
بر اساس نظرسنجی موسسه ایفپ برای شبکه ال‌سی‌آی، ملانشون با کسب ۱۶.۵ درصد آرا پس از لوپن ۳۶ درصدی قرار دارد، اما از تمام نامزدهای جریان اصلی و میانه‌رو پیشی گرفته است.
همچنین نتایج پیمایش موسسه کلاستر۱۷ نشان می‌دهد که نزدیک به نیمی از جوانان ۱۸ تا ۲۴ سال و بیش از یک‌سوم افراد ۲۵ تا ۳۴ سال از ملانشون حمایت می‌کنند؛ واقعیتی که او را به صدای رسای جوانان حاضر در اعتراضات هفته‌های اخیر بدل کرده است.
با این حال، فردریک دابی مدیر موسسه نظرسنجی ایفپ هشدار می‌دهد که این ناآرامی‌ها پاشنه‌آشیل اصلی ملانشون یعنی ناتوانی در جذب آرای کهنسالان را برجسته‌تر می‌کند، چرا که مماشات با عاملان خشونت یک خط قرمز مطلق برای بخش بزرگی از جامعه محافظه‌کار است.
ملانشون پایگاه محکمی نیز در محله‌های مهاجرنشین و مناطق فقیر شهری بنا کرده است؛ شهروندانی که خود را در نظریه «فرانسه نوین» او بازمی‌یابند؛ کشوری چندفرهنگی که تنوع قومی و مذهبی را به رسمیت می‌شناسد.
آدرین کلوئه، نماینده پارلمان از حزب ملانشون در توجیه این رویکرد به رویترز گفت هدف این جنبش مقابله با نابرابری و توقف انتقال دهه‌ساله ثروت ملی به سوی اقلیت محدود الیگارشی است.
ادبیات قیام عمومی و خطوط مبهم میان اعتراض و اغتشاش
منتقدان ملانشون تاکید دارند که پیام‌های او عمداً مبهم تنظیم می‌شوند تا مرز میان تظاهرات دموکراتیک و آشوب کور مخدوش گردد.
ملانشون سابقه طولانی در استفاده از واژگان مربوط به خیزش‌های مردمی دارد؛ او در بحران بازنشستگی سال ۲۰۲۳ از هوادارانش خواست دژ حکومت امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه را فرو بریزند و مکرراً از قیام شهروندی به عنوان نیرویی مشروع یاد کرده است.
سیلوین میلارد، از چهره‌های شاخص حزب حاکم رنسانس با انتقاد از رفتارهای دوگانه این حزب گفت: «آن‌ها مدعی مخالفت با تخریب‌گران هستند، اما هم‌زمان از نقاب زدن در تظاهرات دفاع می‌کنند، هرگز فضا را آرام نکرده و همواره پلیس را مقصر می‌دانند؛ آن‌ها صرفاً به دنبال هرج‌ومرج هستند.»
در مقابل، حزب ملانشون این اتهامات را توطئه‌ای سیاسی می‌خواند و به افشاگری پایگاه مدیاپارت استناد می‌کند که بر اساس اسناد اطلاعاتی فاش ساخته بود به مقامات دولتی دستور داده شده بود این حزب را بدون وجود شواهد متقن به عنوان پشت‌پرده اغتشاشات معرفی کنند؛ ادعایی که از سوی دولت پاریس تکذیب شده است.
در این میان، فرانسوا اولاند، رئیس‌جمهور اسبق فرانسه با اتخاذ موضعی بینابینی هشدار داد که نباید ملانشون را به تنها موضوع بحث‌های ملی تبدیل کرد.
اولاند در گفت‌وگو با رادیو فرانس اینتر تاکید کرد که اگرچه هم‌تراز دانستن خشونت معترضان با خشونت پلیس نادرست است، اما تمرکز انحصاری بر حزب ملانشون مانع از دیدن واقعیت‌ها و گسل‌های عمیقی می‌شود که در دل جامعه فرانسه دهان باز کرده‌اند.
۴۲/۴۲