به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ این عضو سابق هیئت‌رئیسه که اساساً ورودش به مدیریت فوتبال با توجه به سوابق غیرتخصصی او محل انتقاد بود، پس از ناکامی در انتخابات، همچنان تلاش می‌کند با نزدیک شدن به برخی کمیته‌ها ،حضور در محافل مدیریتی، مصاحبه‌های گاه‌وبیگاه و پستهای اینستاگرامی جایگاه ازدست‌رفته خود را احیا کند.
کارنامه او تنها به حضور در فدراسیون فوتبال محدود نمی‌شود. تلاش مستمر برای دستیابی به کرسی‌های بین‌المللی در راستای منافع شخصی، بدون هیچ دستاوردی برای ورزش کشور، از دیگر مواردی است که عملکرد مدیریتی او را با پرسش‌های جدی روبه‌رو می‌کند. کرسی‌هایی که قرار بود با حضور افراد دلسوز و وطن پرست، فرصتی برای تأمین منافع ملی باشند، نه صرفاً عنوانی برای تقویت رزومه شخصی و کسب منافع فردی!
حاشیه‌های دوران مدیریتی این فرد، از جمله درگیری فیزیکی در جلسه هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال و همچنین درگیری با بخشهای مختلف فدراسیون و دخالت‌های بی جا و غیر قانونی در امور اداری فدراسیون فوتبال نیز بخشی از کارنامه‌ای است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت.
نام این فرد در ارتباط با یکی از پرونده‌های حساس بین‌المللی ورزش ایران مطرح بوده است؛ پرونده‌ای که به تعلیق یک فدراسیون در مناقشه با رژیم صهیونیستی انجامید.
اما مسئله امروز فوتبال ایران، صرفاً گذشته این فرد نیست؛ موضوع مهم‌تر، تلاش برای اثرگذاری و ایجاد جو در فوتبال و تاثیرگذاری تصمیمات فوتبال است که دیگر هیچ مسئولیت رسمی در آن ندارد.
پرسش روشن است: فردی که از مجمع رأی نگرفته و هیچ سمتی در ساختار فوتبال ندارد، چرا باید در تصمیم‌سازی‌ها و فعالیت کمیته‌های آن نقش داشته باشد؟
فوتبال ایران به مدیران با تجربه، بی حاشیه، پاسخ‌گو و متخصص نیاز دارد، نه چهره‌هایی که پس از کنار رفتن از ساختار رسمی، به دنبال حفظ نفوذ غیررسمی خود هستند.