فیلم ما را به بستر خفقان‌آورِ تهرانِ سال ۱۳۲۷ و سال‌های آغازین دوران پهلوی پرت می‌کند؛ جامعه‌ای به‌شدت مردسالار و سنتی که در آن، حضور زنی چون نصرت‌الملوک کاشانچی در کسوتِ نخستین پزشک زن کالبدشناس ایران، یک تابوشکنیِ خطرناک و ساختارشکنی بزرگ محسوب می‌شود. فیلم از همین بستر تاریخیِ مستعد، برای پیوند زدنِ «ترس فیزیکی» با «ترس‌های درونی و سرکوب‌شده» بهره می‌برد.
پروداکشنِ ملموس و تعلیقِ برخاسته از تاریکی سالن
بزرگ‌ترین دستاورد «شب هٌول» در وهله نخست، کیفیت فرمال و فضاسازی قدرتمند آن است. از فیلم‌برداری دقیق با بازیِ کنترل‌شده‌ی سایه و روشن‌ها گرفته تا طراحی صحنه متروکِ سردخانه، همه چیز شهادت می‌دهد که با اثری حرفه‌ای و استاندارد در سینمای کوتاه مواجهیم. اما اوجِ کار فیلم زمانی عیان می‌شود که روی صندلی سالن سینما نشسته‌اید؛ جایی که ترکیبِ حساب‌شده‌ی موسیقی، جلوه های ویژه بصری و طراحی صدای به قاعده، چنان خفقانی می‌سازد که ترسی عمیق و ملموس، تمام سالن را در بر می‌گیرد و مخاطبان را در تاریکی سالن میخکوب می‌کند.
کالبدشکافیِ مردسالاری در حاشیه‌ی تیغ و جراحی
با این حال، لایه درخشان‌تر فیلم در عمقِ دراماتیک و جامعه‌شناختی آن نهفته است. در ابتدای راه، نصرت‌الملوک با دیوارِ بلندِ نگاهِ تحقیرآمیزِ پزشک مرد روبه‌رو می‌شود؛ که بی‌پروا به او یادآوری می‌کنند:
«برای کالبدشکافی باید مرد بشوی!»؛ جمله‌ای که عصاره‌ی تفکرِ مستبد و مردسالارِ حاکم بر آن دوران را فریاد می‌زند؛ جامعه‌ای که به زنِ پیشرو اجازه‌ی نفس کشیدن و باور شدن نمی‌دهد. سردخانه متروک بیرون، در واقع بازتابی است از راهروهای تاریک و منجمدِ همین جامعه.
جراحیِ تروما؛ وقتی جسد، آینه‌ی گذشته می‌شود
فیلمساز با هوشمندی، ژانر وحشت را به خدمتِ «روان‌شناسیِ تروما» درمی‌آورد. حرکتِ وحشتناکِ جسد روی تخت و فضاسازی‌های کابوس‌وار زیرزمین، گام به گام نقاب از یک راز برمی‌دارد. دختری که پشت تلفن جیغ می‌کشد و خود را آتش می‌زند، مرده‌ای در سردخانه نیست؛ بلکه بازتابِ حادثه‌ای تلخ، حل‌نشده و سرکوب‌شده از گذشته‌ی خودِ نصرت‌الملوک است. در واقع، او در آن سردخانه، پیش از آنکه جثه بی‌جانِ یک انسان دیگر را کالبدشکافی کند، ناچار است به زیرزمینِ تاریک ذهن خود برود و تاوانِ زخمِ کهنه‌ای را پس بدهد که جامعه‌ی پیرامونش، سال‌ها روی آن سرپوش گذاشته بود.
«شب هٌول» فراتر از یک فیلم ژانرِ مرسوم، اثری است که با تکیه بر پروداکشن حرفه‌ای و درک درست از ابزارِ سینما، مخاطب را تحت تأثیر قرار می‌دهد؛ اما در کنار آن، سفری است کابوس‌وار به اعماق ناخودآگاهِ زنی در دلِ تاریخ معاصر که باید هم‌زمان با هراسِ درون و تازیانه‌ی جامعه‌ی مردسالار بجنگد. فیلم، گامی رو به جلو در کارنامه سازندگانش و تجربه‌ای قابل‌اعتنا در سینمای کوتاه ژانر در ایران است.