خبرآنلاین: کاروان ورزشی ایران در ناگویا در مجموع با ۱۹ مدال طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز، یعنی ۵۲ مدال، به کار خود پایان داد و در جدول نهایی در جایگاه ششم قرار گرفت. این آمار کلی، البته به‌تنهایی نه عملکرد تمام رشته‌ها را موفق جلوه می‌دهد و نه شکست همه آن‌ها را اثبات می‌کند. برای ارزیابی واقعی باید به تفکیک رشته، تعداد نفرات اعزامی، هزینه‌ها، رتبه‌های نهایی و اهداف اعلام‌شده پیش از مسابقات نگاه کرد.
در کلیت کاروان ایران با توجه به شرایط موجود در بازیهای آسیایی موفق بود اما این موفقیت مثل همیشه تنها به چند رشته خاص و تکراری مثل کشتی، وزنه برداری، تکواندو، ووشو، کاراته و... محدود شد و بقیه رشته ها جز ناکامی دستاوردی نداشتند. اغراق نیست اگر ادعا کنیم بیشتر کاروان ایران در ناگویا ناکام بودند و انتظارات را برآورده نکردند.
ناگویا بیش از آنکه غافلگیری باشد، آینه‌ای مقابل فدراسیون‌هایی بود که فاصله میان ادعا و واقعیت عملکردشان بار دیگر آشکار شد.
فدراسیونی که از چندین طلا سخن می‌گوید و فقط یک برنز می‌گیرد، فدراسیونی که برای اعزام رشته‌ای اصرار می‌کند اما خروجی قابل‌دفاعی ندارد، مدیری که از دستاورد تاریخی حرف می‌زند اما ورزشکارش در انتهای جدول قرار می‌گیرد، یا ساختاری که تیمی را بدون آماده‌سازی کافی به مسابقات می‌فرستد، نمی‌تواند پس از پایان رقابت‌ها صرفاً به آینده حواله بدهد.
ناگویا باید نقطه شروع این حساب‌کشی باشد، نه مقدمه‌ای برای فراموش‌شدن ناکامی‌ها تا روزی که کاروان بعدی دوباره با همان وعده‌ها راهی میدان شود. کاروان ورزشی کشور به رشته‌هایی نیاز دارد که برای حضور در مسابقات قاره‌ای برنامه و چشم‌انداز داشته باشند، نه اینکه صرفاً نامی در فهرست اعزامی‌ها باشند و پس از پایان رقابت‌ها، دوباره همه‌چیز به وعده دوره بعد موکول شود.
بررسی رشته های ناکام در ناگویا تصویر روشنتری از واقعیت را پیش روی ما قرار دهد.
شنا؛ رکورد ملی، سقف آرزوها شده است
در شنا، شکستن رکورد ملی و رسیدن به فینال را باید به‌عنوان پیشرفت فردی ورزشکار به رسمیت شناخت و آن را در قالب یک دستاورد جا زد اما پرسش اینجاست که چرا این دستاوردها همچنان از مدال فاصله زیادی دارند؟ وقتی هدف حضور در بازیهای آسیایی است، صرف ثبت رکورد بهتر یا صعود به فینال نمی‌تواند پاسخ نهایی درباره عملکرد یک فدراسیون باشد.
اگر شناگران ایران بارها رکوردهای ملی را جابه‌جا می‌کنند، اما فاصله آن‌ها با سکو همچنان زیاد است، باید درباره کیفیت تمرینات، حضور در مسابقات بین‌المللی، مربیان تخصصی و برنامه بلندمدت توسعه شنا بازنگری شود. ثبت رکورد، شاخصی مثبت است ولی زمانی ارزش راهبردی پیدا می‌کند که مسیر رسیدن به رقابت برای مدال را هموار کند.
به همین دلیل، می‌توان از عملکرد شنا در ناگویا به‌عنوان «ناکامی خفیف» یاد کرد. نه به این معنا که تلاش ورزشکاران بی‌ارزش بوده، بلکه از این جهت که خروجی کاروان در سطح قاره‌ای هنوز با هدف مدال‌آوری فاصله دارد.
شیرجه؛ تبلیغات فراوان، خروجی ناچیز
شیرجه نیز با وجود تبلیغات و انتظاراتی که پیش از مسابقات درباره ورزشکارانش مطرح می‌شد، نتوانست دستاورد قابل‌توجهی به کارنامه ایران اضافه کند. مشکل از جایی آغاز می‌شود که تبلیغات پیرامون یک رشته، از شواهد فنی و نتایج قابل‌اندازه‌گیری جلو می‌زند. در ورزش حرفه‌ای، نام ورزشکار، وعده مربی یا امیدواری مدیران هیچ‌کدام جایگاه نهایی در جدول مسابقات را تغییر نمی‌دهد.
فدراسیون ورزشهای آبی باید روشن کند که ورزشکاران شیرجه در چه سطحی از رقابت‌های آسیایی قرار دارند، فاصله‌شان با مدعیان چقدر است و برای جبران این فاصله چه برنامه‌ای وجود دارد. اگر پیش از اعزام، ارزیابی واقع‌بینانه‌ای انجام نشده باشد، مشکل فقط به نتیجه ناگویا محدود نمی‌شود، ایراد از نظام تصمیم‌گیری و انتظارسازی است.
واترپلو؛ دبل شکست مدال را شست
در میان رشته‌های آبی، واترپلو یکی از نمونه‌های برجسته فاصله میان وعده و نتیجه بود. رئیس فدراسیون که خود سابقه حضور در تیم ملی و کاپیتانی این رشته را دارد، بارها از امید به کسب مدال در ناگویا سخن گفته بود اما پایان مسابقات با حسرت سکوی آسیایی همراه شد.
شکست مقابل چین، چه در مرحله گروهی و چه در دیدار رده‌بندی، ضربه مهمی به ادعاهای پیش از مسابقات بود. باخت در مرحله گروهی ممکن است در مسیر یک تورنمنت اتفاق بیفتد؛ اما وقتی تیم در فرصت دوباره برای کسب مدال نیز برابر همان حریف شکست می‌خورد، دیگر نمی‌توان صرفاً از بدشانسی حرف زد.
اینجا مسئولیت مدیریتی پررنگ می‌شود. وقتی رئیس فدراسیون از تجربه مستقیم این رشته برخوردار است و از مدال‌آوری سخن می‌گوید، انتظار می‌رود برنامه آماده‌سازی، کیفیت بازیهای تدارکاتی و ارزیابی توان رقبا نیز در همان سطح باشد.
واترپلو در ناگویا مدال نگرفت اما سؤال مهم‌تر این است که چرا وعده‌های بزرگ پیش از مسابقات با خروجی نهایی همخوانی نداشتند؟ پاسخ این سؤال باید در گزارش فنی فدراسیون باشد، نه در توجیهات پس از پایان رقابت‌ها.