به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از فرادید؛ در بسیاری از گروه‌های دزدی دریایی، ناخدا با رأی ملوانان انتخاب می‌شد. او سپس خدمه را برای نزدیک شدن به کشتی تجاری، برافراشتن پرچم دزدان دریایی و تصرف کشتی و محموله آن هدایت می‌کرد.
بااین‌حال، بیشتر ناخداها تنها چند بار موفق به انجام چنین حملاتی می‌شدند. دزدی دریایی حرفه‌ای بسیار خطرناک بود و افراد اندکی می‌توانستند برای مدت طولانی در آن دوام بیاورند.
بلک بارت؛ دزد دریایی که بیش از ۴۰۰ کشتی را غارت کرد
بارتولومیو رابرتس، معروف به بلک بارت، احتمالاً یکی از موفق‌ترین دزدان دریایی دوران طلایی بود. براساس روایت‌های تاریخی، او در طول فعالیت خود بیش از ۴۰۰ کشتی را تصرف کرد.
رابرتس در آغاز یک ملوان بود که دزدان دریایی او را اسیر کردند. بااین‌حال، مدتی بعد مسیر زندگی‌اش تغییر کرد و پس از کشته شدن هاول دیویس، ناخدای گروهی که او را به اسارت گرفته بود، به مقام ناخدایی رسید.
رابرتس از سال ۱۷۱۹ تا ۱۷۲۲ میلادی، بنادر و مسیرهای کشتیرانی اقیانوس اطلس را به وحشت انداخت و به کشتی‌های متعددی حمله کرد.
یکی از مشهورترین غنیمت‌های او، یک کشتی پرتغالی حامل طلا بود که از قاره آمریکا به سوی پرتغال حرکت می‌کرد. این کشتی بخشی از ناوگانی متشکل از ۴۲ کشتی بود. رابرتس و افرادش ابتدا یک کشتی را تصرف کردند و از اطلاعات به‌دست‌آمده دریافتند که کدام کشتی محموله ارزشمندتری دارد. آن‌ها سپس به سراغ کشتی حامل بیشترین گنج رفتند و با مقدار زیادی طلا و دیگر غنایم گریختند.
کدام دزد دریایی بزرگ‌ترین ناوگان تاریخ را در اختیار داشت؟
اگر معیار را تعداد کشتی‌ها و گستردگی تشکیلات دریایی در نظر بگیریم، نام ژنگ یی سائو، زن دزد دریایی چینی، برجسته می‌شود. او بین سال‌های ۱۸۰۱ تا ۱۸۱۰ میلادی شبکه‌ای عظیم از دزدان دریایی را اداره می‌کرد که در اوج قدرت، بنا بر برآوردهای رایج، بیش از ۱۲۰۰ کشتی و حدود ۸۰ هزار خدمه در اختیار داشت.
این سازمان با ساختاری منظم اداره می‌شد و نظام حسابداری و قواعد انضباطی دقیقی داشت؛ ویژگی‌هایی که آن را به تشکیلاتی بسیار سازمان‌یافته تبدیل کرده بود.
ژنگ یی سائو شبکه گسترده خود را در دریای چین جنوبی گسترش داد و در مقاطعی با نیروهای دریایی چین و پرتغال مقابله کرد. او سرانجام تسلیم شد و تشکیلات دزدان دریایی خود را منحل کرد، اما برخلاف بسیاری از همتایانش توانست از مجازات مرگ بگریزد، از زندگی خود لذت ببرد و با بخش قابل‌توجهی از ثروتش دوران بازنشستگی را سپری کند.
غارت ۱۰۰ میلیون دلاری؛ یکی از بزرگ‌ترین سرقت‌های دریایی تاریخ
در میان حملات دزدان دریایی، یورش هنری اوری، معروف به هنری اوری یا اوریِ بی‌نام‌ونشان، جایگاه ویژه‌ای دارد. در ۷ سپتامبر ۱۶۹۵، اوری و خدمه کشتی خود، فَنسی، به همراه چند کشتی دیگر، به ناوگانی متعلق به هند در تنگه باب‌المندب، میان یمن و جیبوتی امروزی، حمله کردند.
در میان کشتی‌های این ناوگان، دو کشتی بزرگ و سرشار از ثروت وجود داشتند: فاتح محمد و گنج سوایی. دزدان دریایی هر دو کشتی را تصرف و غارت کردند و طلا، نقره و جواهرات ارزشمندی به دست آوردند که ارزش امروزی آن‌ها در برخی برآوردها بیش از ۱۰۰ میلیون دلار تخمین زده شده است.
این حمله یکی از پرسودترین عملیات‌های دزدی دریایی تاریخ به شمار می‌رود. پیامدهای آن از خسارت مالی فراتر رفت و به روابط میان انگلستان و هند آسیب جدی وارد کرد. همچنین تلاش گسترده‌ای برای دستگیری اوری آغاز شد؛ تعقیبی که گاه از آن به‌عنوان یکی از نخستین عملیات‌های تعقیب بین‌المللی گسترده یاد می‌شود.
بااین‌حال، هنری اوری موفق شد از دستگیری بگریزد و کمتر از یک سال بعد، رد او در تاریخ گم شد. برخلاف بسیاری از دزدان دریایی که سرنوشتی خشونت‌بار داشتند، به نظر می‌رسد او توانسته بود با بخشی از ثروت حاصل از غارت ناپدید شود.
سه معیار متفاوت برای سنجش موفقیت دزدان دریایی
مقایسه این چهره‌ها نشان می‌دهد که موفقیت در دزدی دریایی را نمی‌توان تنها با یک معیار سنجید. بلک بارت رابرتس به دلیل شمار بسیار زیاد کشتی‌های تصرف‌شده شهرت دارد؛ ژنگ یی سائو یکی از بزرگ‌ترین شبکه‌های دریایی سازمان‌یافته را در اختیار داشت؛ و هنری اوری با تصرف دو کشتی سرشار از ثروت، یکی از مشهورترین غارت‌های دریایی تاریخ را رقم زد.
البته اعداد مربوط به شمار کشتی‌ها و ارزش غنایم در منابع تاریخی همیشه قطعی نیستند و گاهی بر پایه گزارش‌های هم‌عصران، تخمین‌ها یا روایت‌های متأخر بیان شده‌اند. با وجود این، هر سه چهره نمونه‌هایی برجسته از قدرت، سازمان‌دهی و خطرپذیری در تاریخ دزدی دریایی به شمار می‌روند.